ผมไม่คิดว่าวันนึงจะได้มาเล่าเรื่องอะไรแบบนี้แต่อย่างน้อยก็ถือว่าเป็นประสบการณ์ให้เพื่อนๆ ทุกคนหากใครที่กำลังเจอแบบผมอยู่หรือใครก็ตามที่เข้ามาอ่านโปรดจงช่วยเป็นกำลังใจให้ผมด้วยครับ ผมกับแฟนเราคบกันมาค่อนข้างนานตั้งแต่สมัยผมเรียนก็ประมาณ 10 กว่าปีได้. คนนี้เป็นคนที่นิสัยดี เราค่อนข้างห่างกันด้วยอายุประมาณ 20 กว่าปีคือเหมือนเค้าเป็นรุ่นพ่อผมได้เลย ช่วงแรกที่คบกันทุกอย่างราบรื่นเป็นไปได้สวย. เค้าเป็นคนที่ทำให้ทางบ้านผมยอมรับว่าผมชอบผู้ชายโดยเฉพาะคุณพ่อ   พี่เค้าดีกับทุกคนในครอบครัวช่วยเหลือเกื้อกูลทุกๆอย่างส่งผมเรียนจนจบปริญญาตรี หลังจากผมเรียนจบผมก็ได้ทำงาน แต่เหมือนก็มีอะไรบางอย่างมาทำให้เราต้องแยกกันใช้ชีวิตคือด้วยความที่พี่เขานั้นเป็นระดับหัวหน้าเขาจึงต้องย้ายเข้า กทม. มันทำให้เราต้องเจอกันน้อยลงและมีเวลาให้กันน้อยลงรวมถึงอายุของพี่เขาที่มากขึ้นเรื่อยๆก็ทำให้ผมรู้ว่าในบางครั้งพี่เขาก็ไม่สามารถมีอะไรกับผมได้เหมือนตอน คบกันแรกๆ ซึ่งตอนแรกผมก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรแต่พักหลัง ก็เริ่มเหงา และเหมือนตัวคนเดียว. งานพี่เค้าก็เยอะ. จนวันนึงก็มีผู้ชายคนหนึ่งผ่านเข้ามาในชีวิต ซึ่งผมเจอ เค้าที่แบงค์ตอนที่เค้าจะไปฝากเงินและผมก็กำลังจะไปฝากเงินเหมือนกันเราก็กดคิวใกล้กันนั่งติดกัน ด้วยความที่คิวค่อนข้างนานและผมเองก็ติดนิสัยชอบคุยเรื่อยเปื่อยกับคนที่เจอในชีวิตประจำวัน ก็เลย พูดคุยกับพี่เขาเรื่องสัพเพเหระทั่วไป เพราะผมทำทุรกรรมเสร็จก็เดินออกมาจากแบงค์พี่เค้าก็เดินตามมาแล้วก็ขอ LINE (ลืมบอกว่าผมทำงานเกี่ยวกับ นายหน้าขายอสังหาริมทรัพย์)  และ ช่วงที่สนทนากัน พี่เค้าก็สนใจมองหาคอนโด (แอบหาลูกค้าไปในตัว 555) หลังจากนั้นเค้าก็ทักมาคุยกันบ่อยแต่ไม่เคยเจอกันประมาณสองเดือนได้ ซึ่งผมก็ได้รู้มาว่าพี่เค้าอยู่กับพ่อและแม่ แต่อยากอยู่คนเดียวเพราะทำอะไรสะดวกกว่า และเวลาแฟนมา จะได้ไม่เกรง พ่อกับแม่พี่เค้าค่อนข้างหัวโบราณและดุมากๆ ก็เลยอยากได้คอนโดสักที่หนึ่งผมก็เสนองานของผมไปพี่เค้าถูกใจที่นึง  ก็ตัดสินใจซื้อคอนโด (สำเร็จแล้วโว้ยย 555+ ) เราก็เริ่มสนิทกันเริ่มเล่าเรื่องส่วนตัวให้กันฟังพี่เขามีแฟนแล้วมีแฟนเป็นผู้หญิงแต่ไม่มีลูกด้วยกัน แล้วผมก็บอกไปว่าผมก็มีแฟนแล้วเหมือนกันแต่เป็นผู้ชาย พอสนิทกันระยะหนึ่งเค้าก็เริ่มบอกว่าเขานั้นชอบมีอะไรกับผู้ชายมากพี่เค้าเหมือนได้ทั้งชายและหญิง อายุ 30 นิดๆ ซึ่งผมก็ตกใจก็เลยมาทำข้อตกลงกันว่าเป็นไปได้ไหมเราจะเป็นคู่ที่แค่มีอะไรกันเท่านั้น แบบ Long night stand เพราะต่างฝ่ายต่างเหงา และอยู่ไกลแฟน (ลืมบอกไปว่าแฟนพี่เค้าอยู่ กทม เหมือนกันเลยครับ)  และอีกอย่างทุกอย่างก็เป็นความลับ หลังจากนั้นเราก็เจอกันบ่อยมากและมีอะไรด้วยกันบ่อยมากโดยพี่เค้าจะชอบพูดก่อนมีไรกันด้วยประโยคซ้ำๆว่า "พี่สดเฉพาะกับเราคนเดียวนะ รู้ไหม อย่าให้ใครนะ" ซึ่งตอนนั้นเราก็งงๆว่าพูดทำไมแต่ก็เชื่อใจเค้าเพราะด้วยความที่เขาต้องปกปิดว่าตัวเองชอบแอบมีอะไรกับผู้ชายจึงต้องปล่อยเลยตามเลย และด้วยความที่อายุพี่เค้าไม่ได้มาก Sex ที่เกิดขึ้นมันจึงสมบูรณ์แบบผมมีความสุขมากๆเค้าใส่ใจเล้าโลมทำภารกิจทุกครั้งได้ดีจนผมยอมรับว่าติดใจ และพี่เขาก็มีความสุขมากเช่นเดียวกันเราต่างคนต่างมีความสุขด้วยกัน ภายหลังผมก็ยังนึกไม่ออกว่าถ้าหากเขาไม่ซื้อคอนโด ห้องนี้เราจะไปมีอะไรกันที่ไหน 5555555+ เราทั้งสองปล่อยใจให้เริงจนไม่คิดว่ากำลังมี สิ่งเลวร้ายเกิดขึ้น  ขอย้อนกลับมาที่ผมกับแฟนหลังจากที่ผมมีพี่เขาผมก็เริ่มบ่ายเบี่ยงที่จะไม่มีอะไรกับแฟนแต่เค้าก็ไม่ได้เรียกร้องหรอกเพียงแต่ว่าเวลาที่ต้องมานอนด้วยกันผมก็จะแกล้งหลับหรือบอกเหนื่อยเพราะยังติดกับคำพูดของ คู่ขา Long  night stand ประโยคที่บอกว่า "ผมสดกับคุณแค่คนเดียวนะ " มันทำให้ผมต้องยุติการมีอะไรกับแฟนไปโดยปริยาย ซึ่งพี่เขาก็โอเคนะครับ แต่ไม่ได้มีการคุยกันแบบเป็นเรื่องเป็นราว ผมมีอะไรกับคู่ขาเวลาผ่านไปประมาณหนึ่งปีเต็ม จนมีอยู่วันนึง พี่เค้าขาดการติดต่อไปประมาณสองอาทิตย์ก็เริ่มไม่สบายใจแต่จะเป็นคนที่ไม่จุกจิกถ้าว่างก็คงจะติดต่อกลับมาเองแหละ ไม่นานพี่เขาก็ติดต่อกลับมาคือเค้าบอกว่า เค้าท้องเสียถ่ายไม่หยุดถ่ายเป็นน้ำจนต้องนอนพักโดยที่ไม่ได้ไปทำงานและต้องย้ายกลับมาอยู่บ้านให้พ่อแม่ดูแล ผมก็ไม่ได้เอะใจอะไรเลยแต่เห็นว่าเค้าหายดีแล้วติดต่อกลับมาก็คงไม่มีอะไร จนกระทั่งอาการมันดันมาปรากฏขึ้นที่ผมบ้าง 😭😭😭😭😭😭 อาการของผมถือว่าหนักกว่า มากครับคืออยู่ดีๆ มือก็ชา น่าจะเป็นอาการของปลายประสาทอักเสบและหลังจากนั้นผมก็ร่วงเยอะมากจนหาสาเหตุไม่ได้แต่ก็คิดว่าอาจจะเป็นช่วงผัดเปลี่ยนเซลล์ของรากผม (อันนี้คิดเอง) และก็เริ่มมีอาการเหมือนพี่เขาคือถ่ายเป็นน้ำเหลว วันนึงไม่ต่ำกว่า 5 ครั้ง จนหมดแรง ช่วงที่ผมไม่ค่อยสบายก็ไม่อยากเจอใครรวมถึงไม่อยากเจอพี่เขาด้วย เพราะอายที่ตัวเองนั้นสภาพไม่ค่อยโอเค แต่กับแฟนผมไม่ได้เจอกันอยู่แล้วเดือนนึงอาจจะแค่สองครั้งหรือสี่ครั้ง ยังโชคดีที่ผมทำงานแบบอิสระเวลาป่วยก็หยุดเลย อาจจะกระทบงานบ้างแต่ก็ไม่มาก ผมจิตตกอยู่พักหนึ่งจนมานั่งประเมินอาการตัวเองและพบว่าเรานั้นเหมือนจะเข้าข่าย 😓 จึงตัดสินใจซื้อชุดตรวจ Hiv test ผ่านทางเว็บไซต์นึง ซึ่งเค้าก็น่ารักนะเชียร์อัพให้ซื้อชุดตรวจ ซิฟิลิซ เพิ่ม ผมก็เลยจัดชุดใหญ่เลยคับ ด้วยความที่กล้วทำใจไม่ได้ เลยตรวจ ซิฟิลิซ ก่อน ผลก็ออกมาว่าผมไม่ได้ติดเชื้อ ตอนนั้นคือยิ้มออกแล้วมีกำลังใจมากแต่ก็ยังไม่ถึงกับ 100% เพราะว่าจะต้องตรวจ hiv ด้วย ผมก็ทำการเจาะเลือดครั้งที่สองและหยดลงบนแผ่นเทส อีกครั้ง โดยพูดกับตัวเองว่า"เราคงไม่ดวงสวยขนาดนั้นหรอกว่ะ" ในระหว่างที่รอค่าแปลผลออกมาผมก็ไม่กล้ามองต้องหากระดาษมาปิดเอาไว้พอผ่านเวลาไป 20 นาทีก็ค่อยค่อยเปิดแผ่นเทสปรากฏว่า แผ่นเทสขึ้นสองขีด ไม่ใช่ท้องนะคับ แต่แปลว่าผม "ติดเชื้อ HIV คับ " 😩😔😫😩😣😖😵😢😪😓😰😥😭 หลังจากเห็นผลเทส เชื่อไหมครับน้ำตามันไม่ไหลเลยแต่มันแค่สตั๊นไปประมาณเกือบ 15 นาที พอได้สติก็กลัวตัวเองจะวิตกกังวลเลยพยายามเปิดเว็บไซต์ที่เกี่ยวกับผู้ป่วยติดเชื้อก็จะสร้างกำลังใจให้ตัวเอง แต่ในใจก็แอบมีความหวังว่าแผ่นเทสมันอาจจะไม่ตรงก็ได้ หลังจากนั้นวันรุ่งขึ้นผมก็เก็บอาการทุกอย่างไว้คนเดียวเงียบเงียบและเริ่มค้นหาคลินิกนิรนาม ใกล้ๆบ้านเพื่อตรวจแบบละเอียดก็เลยได้ไปที่นึงซึ่งคนน้อยมาก คือไม่มีคนไข้เลย ผมก็กล้าๆกลัวๆไปติดต่อขอมาตรวจ H จากนั้นหมอเข้าไปอธิบายให้ฟังว่าจะทำการตรวจสามแบบคือหนึ่งแบบแผ่นเทส (เหมือนที่ผมตรวจเอง) สองแบบเอาเข้าห้อง lab และสามผมจำไม่ได้แล้วครับ จากนั้นหมอก็ให้เข้าไปทำการเจาะเลือดสามหลอดใหญ่ซึ่งผมก็ชิวมากครับเพราะปกติไม่ได้เป็นคนกลัวเข็มอยู่แล้วหลังจากที่หมอเอาเลือดผมไปก็นั่งรอแบบไร้ความหวังอยู่หน้าห้องคลินิกจากนั้นผมก็เห็นพยาบาลหน้าเคาน์เตอร์ฉีดน้ำยาล้างมือฆ่าเชื้อผมก็รู้ทันทีเลย T^T หมอเรียกผมเข้าไปพบและอธิบายให้ฟังว่าผลที่ออกมาทั้งสามแบบเลือดผมออกมา + หมดเลยคับคืออันนี้แม่นยำแล้วชัวร์ๆ ผมนิ่งและไม่พูดอะไร หมอแสดงความเสียใจกับผลและให้กำลังใจ ผลกลัวจะร้องเลยขอตัวกลับ เดินมาจากคลินิกได้ 3 ก้าว ผมถึงกับเข่าอ่อน น้ำตาร่วงเลยครับเหมือนพลังมันหมด ฝนก็ช่างเป็นใจมาตกกระหน่ำเหมือนน้ำตาผมไหลไปพร้อมกับสายฝนเลยผมยืนตัวเปียกอยู่หน้าคลินิกจนพยาบาลต้องเรียกให้เข้าไปนั่งข้างในเพื่อหลบฝนแล้วถามว่าไหวไหม ผมพยักหน้าและพยาบาลก็ยื่น ผ้าปิดจมูกให้แล้วบอกว่าคุณต้องใช้มันอีกนานเลยค่ะ ><!! ด้วยความที่ คลินิกจะเงียบๆอยู่แล้วเพราะหลบฝนหมอก็เลยขออนุญาตคุยกับผมอีกครั้งผมก็ยินดีเพราะตอนนั้นคือเหมือนไม่ได้ยินอะไรแล้วครับ หมอถามว่าจะวางแผนชีวิตยังไงหลังจากนี้ ผมจะบอกว่าผมยังไม่รู้เลยแค่บอกแม่หรือพ่อผมคงจะโดนดุ หมอก็บอกว่าให้ใจเย็นๆและแนะนำให้ใช้สิทธิ์ประกันสังคมเพื่อรักษารวมถึงรับยาฟรีและตรวจ Viral load เพื่อเชคว่าจำนวนภูมิต้านทานนั้นมีมากหรือน้อย ผมก็ขอบคุณคุณหมอและกลับบ้านมาด้วยความห่อเหี่ยวใจ นอนกอดหมอนร้องไห้คนเดียวเก็บตัวเงียบ ไม่กล้าบอกแม้กระทั่งเพื่อนสนิท กลัวมันจะรังเกียจ หลังจากผมจมปรัก เหมือนตกนรกทั้งเป็นนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าเราควรที่จะต้องบอกคู่ขาของเราซึ่งเราก็ไม่รู้ว่าจะติดมาจากเขาหรืออย่างไร แต่ก็เป็นคนล่าสุดแล้ว ในตอนนั้น และผมเองหยุดมีอะไรกับแฟนคือ 1 ปีกว่าแต่ก่อนหน้านั้นก็ไม่มีค่อยมีไรกันอยู่แล้วคับ ตอนนั้นได้แต่ภาวนาว่าขอเถอะนะขออย่าให้แฟนต้องติดเชื้อไปด้วยเลย ผมรวบรวมความกล้าและโทรไปหาคู่ขาของผมคือผมไม่สามารถกลั้นน้ำตาให้ไหลออกมาได้เลยประโยคแรกที่ผมพูดผมบอกเขาว่าพี่ครับผมเพิ่งไปตรวจเลือดมาเลือดผม + นะพี่ พี่เองก็ไปตรวจบ้างนะ เขาก็พูดกลับมาว่า ชัวร์หรอ  แล้วผมก็ร้อง ไห้ไม่หยุด ผมบอกต่อว่าถ้ามีจะมีอะไรกับใครอย่าลืมป้องกันนะ พี่เค้าก็วางสายไปเลย .... หลังจากนั้นเขาก็บล๊อคผมทุกอย่างเลย 😖 ผมไม่สามารถใช้ชีวิตได้เหมือนผู้เหมือนคน ต้องกินยานอนหลับช่วย ช่วงชีวิตวันนั้นมันแย่มากๆไม่กล้าที่จะบอกพ่อหรือแม่ไม่กล้าที่จะบอกเพื่อน สนิท และที่สำคัญผมไม่กล้าที่จะบอกแฟนของผมที่คบกันมา 10 กว่าปี !!! เค้าคงจะเสียใจที่เราไม่ได้มีอะไรกันกับเขาแต่เราดันติดเชื้อ!!!!!!! มันเหมือนการแอบหนีไปนอกกายแล้วมันทำให้ผมไม่รู้ว่าผมจะเดินไปเส้นทางไหนดีบางครั้งผมอยากจะบอกเขานะเพราะเวลาที่พี่เค้ากลับมาหาผมแล้วเราต้องนอนด้วยกันผมกลัววันนึงพี่เค้าจะมีอะไรกับผมอล้วไม่ป้องกันแล้วถ้าผมบอกว่าให้พี่เค้าใส่ถุงเค้าก็คงจะตกใจคบกันมา 10 กว่าปีก็ไม่เคยใส่ถุงผมเครียดมาครับ สงสารเขาใจหนึ่งก็อยากคิดจะเลิกกับเค้าเลยนะเรามันคนเลวคนไม่ดีแต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมแย่ไปมากกว่าเรื่องของแฟนก็คือภูมิต้านทานผมน้อยมากครับเหลือ Viral load แค่ 10 ทั้งที่คนปกติจะมีประมาณ 800 กว่ามันทำให้ผมรู้สึกว่าผมจะต้องตายแล้วใช่ไหม ยังดีที่ผมไม่มีโรคแทรกคับ ทั้ง ไวรัสตับ B และกามโรคต่างๆ ผมอยากจะขอโทษทุกๆคนผมเสียใจครับ  ผมสงสารแฟนไม่กล้าบอกเขาเพราะผมติดเชื้ออยากให้เขาไปเจอคนที่ดีที่ไม่ใช่คนๆนี้คนที่ถูกสาป ให้ชีวิตมืดมิดผมสงสารตัวเองที่คู่ขาของผม หยุดการติดต่อบางทีผมเคยคิดแบบหนึ่งในหัวว่าหากเขาคิดได้ว่าเราติดแล้วเราอาจจะมาใช้ชีวิตแบบคู่ที่มีเชื้อด้วยกันแต่มันก็สายไปแล้เหละคับ เค้าหายไปตลอดกาล แม่กับพ่อคงจะโกธรผม แค่เป็นเพศ ที่ 3 มันก็บาปพออยู่แล้ว พ่อแม่ต้องอายมากพออยู่แล้วกว่าท่านจะรับเราที่เป็นแบบนี้ได้ก็ ยังจะมาติดเชื้ออีก 😣 ตอนนี้เหมือนต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันไปรับผลของกรรมที่ทำร่วมกันมา.... แล้วผมเหลือเวลาอยู่บนโลกนี้อีกเท่าไรกันนะ ต้องปล่อยให้ชีวิตเป็นแบบนี้ พอถึงวันรับยาทุก 2 เดือน แฟนจะสงสัยไหม กลัวเค้าจะรู้แล้วรังเกียจจนรับไม่ได้ มีใครแย่กว่าผมบ้างไหมคับ 😔😔😔