เป็นเหมือนกันมั้ย มันทรมานมาก หลังๆเริ่มคิดวิธีการตาย

  อาการเริ่มแรกที่เกิดขึ้นก่อนจะเป็นจนถึงทุกวันนี้  ตอนเด็กช่วงวัยประถม ก็เล่นซนตามประสาเด็ก ก็ไปเล่นที่โรงเรียน โรงเรียนที่เรียนใกล้บ้านมาก คือเดินไป 20 ก้าวก็ถึง แล้วคนที่บ้าน พ่อจะคอยห้ามทุกๆอย่างที่ไม่ใช่การอ่านหนังสือหรือทำการบ้าน แล้วเราก็ไปเล่นกับคนข้างบ้าน ซึ่งเราจะไปแค่แปปเดียว บางครั้งอยู่บ้านก็อึดอัด ไม่เป็นตัวของตัวเองเราก็ออกมาเล่นไม่ถึง ชั่วโมง พ่อเอาไม้มาไล่ตีเรากลับบ้าน และหลังจากนั้นเราก็ไม่ได้ออกไปเที่ยวไหนอีก แม่กระทั้งการไปทำงานกลุ่ม ให้เพื่อนมาทำงานกลุ่มที่บ้าน คนเยอะเสียงดังนิดหน่อยก็ไล่เพื่อนกลับ พ่อพาเพื่อนมากินเหล้าร้องเพลงเสียงดังไม่เป็นอะไร จากนั้นมาเราก็โดน กดดันเรื่องการเรียนเพราะเรามีพี่สาวที่เรียนเก่งมากๆ จะโดนว่าเสมอตอนที่เจอหน้าเราในบ้าน คนในบ้านก็จะว่าเรา โง่ เรียนไม่เก่ง ก็เอาเราไปเปรียบเทียบ  จากนั้นเราก็ไม่อยากเจอหน้าใครเอาแต่อยู่ในห้อง เก็บตัว ร้องไห้บ้าง พอเราอยู่แต่ในห้อง คนที่บ้านไม่ว่าจะเป็นพ่อหรือย่าเรา แฟนใหม่ย่าเรา ก็จะคอยมาเปิดประตู เคาะประตู แล้วว่าเรา เอาแต่อยู่ในห้องไม่ทำอะไร เรากดดันหลายๆอย่างมาก จากนั้นเราก็เริ่มเก็บตัวอยู่ในตู้เสื้อผ้าร้องไห้หนักกว่าเดิม เริ่มโกรธคนที่บ้านทำไมไม่เข้าใจ บางครั้งก็เอาเราไปเล่าให้คนข้างบ้านเขาฟัง ก็โดนคนอื่นว่าเพิ่มมองเราไม่ดีอีก พี่เราเอาแต่ดูซีรี่อยู่ในห้องตลอด ก็ไม่ได้ว่าพี่ เพราะการเรียนเก่งเมื่อก่อนโกรธมาก เคยคิดเอามีดแทงท้องตัวเองหลายรอบ แต่กลัวเลยไม่ทำ พอเราโตขึ้นเราเริมเจอเรื่องราวทั้งดีและร้ายต่างๆ เริ่มมาใช้ชีวิตลุยๆโดยไม่ขอเงินที่บ้านเป็นเวลานาน 5 ปี ตอนนี้เราอายุ 21 เข้า 22 แล้ว และมีวันนึงเราอยู่บ้านปกติ อยู่ดีๆ รุ้สึกไม่ดีขึ้นมา ใจสั่น มือ ขา อ่อน มวนท้อง เหงื่อแตก หน้ามืดเหมือนจะเป็นลม แต่ก็ไม่เป็นเป็นลมนะ อาการ แบบ เพลียอ่อนแรงไปหมด ตาพล่ามัว เดินแล้วเซ เป็นเกือบ ชั่วโมง คิดว่าเราต้องตายแน่ๆ แล้วน้าพาไปหาหมอ หมอบอกเราเป็นอาหารเป็นพิษ ให้ยามากินก็รุ้สึกดีขึ้น หลังจากนั้นมา เราเริ่ม หายใจไม่อิ่ม จะชอบลุกขึ้นมากลางดึกมาหายใจให้เต็มปอด พอรู้สึกดีขึ้นก็นอนหลับเป็นแบบนี้เกือบ 3 เดือน พอเริ่มมาทำงานออฟฟิชเราเริ่มมีอาการแปลก คืออยู่ดีๆก็กลัวขึ้นมาทั้งๆที่ไม่ได้คิดอะไร มือเหงื่อออก ใจสั่น เต้นแรงเหมือนจะหลุดออกมา อยู่นิ่งไม่ได้ อยากร้องไห้ กลัวตายมากๆ  มันจะเป็นแบบนี้ทุกวันและบ่อยมากทั้งๆที่เราไม่ได้คิดอะไร  เป็นแบบนี้เกือบ 2 ปี ทรมานมาก ๆ หลังๆเริ่มท้อ กับอาการที่เป็นอยู่ว่าเราเป็นอะไรกันนักหนา ที่ผ่านมาเราไปหาหมอ ตรวจเลือด ตรวจคลื่นหัวใจ ทุกอย่างปกติดีหมด แต่ทำไมเรายังเป็น หมอให้ยาโรคซึมเศร้ามา กินไป 1 เม็ด ใจสั่นกลัว หลอนมาก จากนั้นเลยไม่กินยานั้นอีกเลยไปหาหมอทุกครั้งก็ให้ยานี้มาเรื่อยๆ บอไปแล้วว่ากินแล้วแบบนี้ๆๆ หมอก็ให้ยามา ไม่กล้ากินกลัวเป็นอีก หลังๆเริ่มคิดอยากตายมากๆท้อมาก เรามีแฟนนะ แฟนก็จะโกรธเวลาที่เราบอกว่าเรารุ้สึกอาการจะกำเริบนะ เกิดการทะเลาะกันบ่อยมากขึ้น เราคบกับแฟน จะ 1 ปีแล้วหลังๆนี้เขาเริ่มเหมือนกับประชดเวลาเราบอกว่าอาการเราแบบนี้นะตอนนี้ แฟนก็จะบอกเลยไปหาหมอมั้ย ลาที่ทำงานมั้ยทุกครั้งทั้งๆที่เขารุ้ว่าเราเป็นแบบนี้บ่อย เขาจะหงุดหงิดทุกครั้งที่เราบอกเขา เราทะเลาะกันบ่อยมากเพราะที่เราเป็นแบบนี้ หลังๆเราเริ่มคิดว่าตัวเองไร้ค้ามาก ๆ เอาแต่เป็นอะไรไม่รุ้ เป็นอยุ่นั้นแหละ ไม่อยากจะกินอะไรเลย คิดหาวิธีฆ่าตัวตายหลายรอบมมากๆ ไร้ความสุขไปหมด ตอนนี้เราก็ทะเลาะกับแฟนเพราะเรื่องนี้เหมือนเคย ต้องทำยังไงเราไม่รุ้ต้องทำยังไง แย่มากๆ ท้อมาก ๆ บางครั้งไม่อยากอยู่อีก ทรมานจริงๆ ( ตอนนี้เราไม่ได้โกรธคนที่บ้านแล้วนะ โตแล้ว และเจอหน้าคุยกันปกติดี คนที่บ้านไม่รุ้เรื่องที่เราเป็นนะเดียวเรื่องจะยาวอีก )