#วันนี้ กับเรื่องดีๆ
วันนี้วันจันทร์ ก่อนวันเมย์เดย์ วันที่กรุงเทพครึ้มฟ้าฝนจากพายุฤดูร้อน วันที่คนทำงานประจำส่วนใหญ่จะขอลาหยุด ทำให้ที่ออฟฟิตวันนี้ ได้ความรู้สึกสบายๆ
และผมได้เคลียร์อีเมล์ ได้จัดการงานค้าง เงยหน้าอีกที ก็เย็นหมดวันพอดีครับ
แต่สิ่งที่ทำให้วันนี้ แตกต่างจากวันอื่น คือ
เมื่อเย็นครับ ก่อนกลับบ้าน มีโอกาสได้คุยกับน้องที่นั่งโต๊ะเกือบจะติดกันแบบ คุยกันอ่ะครับ ไม่ใช่แค่ทัก (ต้องบอกนิดครับ ผมพึ่งถูกย้ายโต๊ะมานั่งตรงนี้ชั่วคราวได้ 6 เดือน)
ก็เห็นหน้าอ่อนๆคิดว่าน้องเค้าคงอายุงานไม่น่าเกิน 4 ปี ที่ผ่านมาแอบสังเกตเห็นน้องเค้าเหมือนยังไม่ได้รับมอบหมายงานอะไรที่สำคัญจากหัวหน้างาน พอได้คุยถึงทราบว่าจบวิดวะมา 8 ปีแล้ว ทำที่อื่นมา 2 ปี และอยู่ที่นี่ทำหน้าที่นี้มา 6 ปี ในใจผมแวบขึ้นทันทีว่า คงเบื่อเต็มที่แล้วสินะ และก็จริงตามนั้นน้องเค้าเล่าต่อว่าอาจถึงเวลาต้องเปลี่ยนสภาพแวดล้อมเผื่อมันจะดีขึ้น โดยเฉพาะรายได้....
ถึงตรงนี้ แน่นอนที่สุด โทษฐานที่เรามานั่งติดกัน โทษฐานที่วันนี้วันฟันหลอ เลยแนะนำไปว่า
1. เงิน ใครๆก็อยากได้ อยากมี แต่เจ้าเงินนี่มันแปลก ไปหา ไปไล่จับมันตรงๆ มันไม่ได้ มันไม่ย่อม มันหนีสุดฤทธิ์ ถึงโคดเก่งโคดอึด จับมันได้ เชื่อดิไม่คุ้มเหนื่อย แถมได้มามันก็หนีเราไปอีกอย่ารวดเร็ว เจ้าเงินนี่ถึงอยากได้แค่ไหน ก็ต้องทำเป็นไม่สน ทำสิ่งที่ควรทำ แล้วจะแปลกใจ มันวิ่งมาหาเราเอง ไม่อยากรับ ก็มีคนมายัดใส่มือเรา
2. ที่คิดจะเปลี่ยนน่ะ คิดถูกแล้ว แต่ที่ควรเปลี่ยน ไม่ใช่สภาพแวดล้อมภายนอก มันไม่ช่วย หรือช่วยก็ชั่วคราว ที่ควรเปลี่ยน คือจากข้างใน ในใจ ในหัว ต้องเปลี่ยน แนวคิด (น้องทำหน้าแบบเชื่อที่เราพูดเลย แต่รู้เลยว่า เถียงในใจ แล้วจะให้ชั้นเปลี่ยนจากตรงไหนล่ะคุณพี่ขาาา) ง่ายๆ ถ้าคิดว่า ถึงเวลาแล้ว ปล่อยชีวิตต่อไปแบบนี้ ไม่ได้แล้ว ให้เริ่มจาก หยุดเล่นเกมส์ก่อนเลย ไปร้านหนังสือ เอาหนังสือ how to มาอ่าน ถ้าจะให้แนะนำ ก็ต้องไปอ่าน law of success ของ นโปเลียน ฮิลล์ (ปล.เล่นนี้ได้รับคำแนะนำมาจากน้องสาวที่เราแอบชื่นชมอยู่ ตอนนี้ก็ให้การบ้านลูกสาวคนดีไปอ่านให้จบก่อนได้ที่เรียนตรี)
....
ข้อคิดครั้งนี้
‘คนเราแม้ใกล้กันทุกวัน แต่หากไร้วาสนา ก็เหมือนไกลคนละโลก แต่หากมีวาสนา ได้แลกเปลี่ยนกัน ไม่กี่ประโยค ก็เหมือนรู้จักกันมานาน (อย่าตีกรอบ ความผูกพันหรือความรัก ไว้กับเวลาที่เจอกันเลย)’
#ประสบการณ์ ของฝากน้องเบื่องาน
วันนี้วันจันทร์ ก่อนวันเมย์เดย์ วันที่กรุงเทพครึ้มฟ้าฝนจากพายุฤดูร้อน วันที่คนทำงานประจำส่วนใหญ่จะขอลาหยุด ทำให้ที่ออฟฟิตวันนี้ ได้ความรู้สึกสบายๆ
และผมได้เคลียร์อีเมล์ ได้จัดการงานค้าง เงยหน้าอีกที ก็เย็นหมดวันพอดีครับ
แต่สิ่งที่ทำให้วันนี้ แตกต่างจากวันอื่น คือ
เมื่อเย็นครับ ก่อนกลับบ้าน มีโอกาสได้คุยกับน้องที่นั่งโต๊ะเกือบจะติดกันแบบ คุยกันอ่ะครับ ไม่ใช่แค่ทัก (ต้องบอกนิดครับ ผมพึ่งถูกย้ายโต๊ะมานั่งตรงนี้ชั่วคราวได้ 6 เดือน)
ก็เห็นหน้าอ่อนๆคิดว่าน้องเค้าคงอายุงานไม่น่าเกิน 4 ปี ที่ผ่านมาแอบสังเกตเห็นน้องเค้าเหมือนยังไม่ได้รับมอบหมายงานอะไรที่สำคัญจากหัวหน้างาน พอได้คุยถึงทราบว่าจบวิดวะมา 8 ปีแล้ว ทำที่อื่นมา 2 ปี และอยู่ที่นี่ทำหน้าที่นี้มา 6 ปี ในใจผมแวบขึ้นทันทีว่า คงเบื่อเต็มที่แล้วสินะ และก็จริงตามนั้นน้องเค้าเล่าต่อว่าอาจถึงเวลาต้องเปลี่ยนสภาพแวดล้อมเผื่อมันจะดีขึ้น โดยเฉพาะรายได้....
ถึงตรงนี้ แน่นอนที่สุด โทษฐานที่เรามานั่งติดกัน โทษฐานที่วันนี้วันฟันหลอ เลยแนะนำไปว่า
1. เงิน ใครๆก็อยากได้ อยากมี แต่เจ้าเงินนี่มันแปลก ไปหา ไปไล่จับมันตรงๆ มันไม่ได้ มันไม่ย่อม มันหนีสุดฤทธิ์ ถึงโคดเก่งโคดอึด จับมันได้ เชื่อดิไม่คุ้มเหนื่อย แถมได้มามันก็หนีเราไปอีกอย่ารวดเร็ว เจ้าเงินนี่ถึงอยากได้แค่ไหน ก็ต้องทำเป็นไม่สน ทำสิ่งที่ควรทำ แล้วจะแปลกใจ มันวิ่งมาหาเราเอง ไม่อยากรับ ก็มีคนมายัดใส่มือเรา
2. ที่คิดจะเปลี่ยนน่ะ คิดถูกแล้ว แต่ที่ควรเปลี่ยน ไม่ใช่สภาพแวดล้อมภายนอก มันไม่ช่วย หรือช่วยก็ชั่วคราว ที่ควรเปลี่ยน คือจากข้างใน ในใจ ในหัว ต้องเปลี่ยน แนวคิด (น้องทำหน้าแบบเชื่อที่เราพูดเลย แต่รู้เลยว่า เถียงในใจ แล้วจะให้ชั้นเปลี่ยนจากตรงไหนล่ะคุณพี่ขาาา) ง่ายๆ ถ้าคิดว่า ถึงเวลาแล้ว ปล่อยชีวิตต่อไปแบบนี้ ไม่ได้แล้ว ให้เริ่มจาก หยุดเล่นเกมส์ก่อนเลย ไปร้านหนังสือ เอาหนังสือ how to มาอ่าน ถ้าจะให้แนะนำ ก็ต้องไปอ่าน law of success ของ นโปเลียน ฮิลล์ (ปล.เล่นนี้ได้รับคำแนะนำมาจากน้องสาวที่เราแอบชื่นชมอยู่ ตอนนี้ก็ให้การบ้านลูกสาวคนดีไปอ่านให้จบก่อนได้ที่เรียนตรี)
....
ข้อคิดครั้งนี้
‘คนเราแม้ใกล้กันทุกวัน แต่หากไร้วาสนา ก็เหมือนไกลคนละโลก แต่หากมีวาสนา ได้แลกเปลี่ยนกัน ไม่กี่ประโยค ก็เหมือนรู้จักกันมานาน (อย่าตีกรอบ ความผูกพันหรือความรัก ไว้กับเวลาที่เจอกันเลย)’