เมื่อวานยายมีเรื่องประทับใจกับน้ำใจ ของ คนไทยเรา เรื่องมีอยู่ว่า บิ๊กไบค์ของลุงหมีน้อยต้องเข้าศูนย์ แต่! ต้องเข็นแล้วจึงสตาร์ทได้ ยังไงต่อ...ยายก็เข็นสิคะ ด้วยแรงอันน้อยนิด ก็เลยไม่ติด พอดีมีพี่วินผ่านมาโบกให้แกช่วย แกก็ลงมาอย่างไม่อิดออด เข็นไปแปปนึง ติดแล้วจ้า...เย้ ถามแกว่าคิดเงินเท่าไร แกก็ไม่ได้คิดเงินอะไร ยกมือไหว้แล้วก็จากกันไปด้วยรอยยิ้ม ออกเดินทางต่อก็เกิดการดับขึ้นอีก เข็นสิคะ รออะไร ไม่ติดจ้า มีพี่มอไซด์ที่ขี่ผ่านมา จอดช่วย 1-2 คัน ช่วยแบบจริงจังด้วยนะไม่ได้ถามเฉย ๆ จนสุดท้ายก็ต้องเรียกรถยก อันนี้ไม่ใช่ประเด็น เรื่องที่ประทับใจ คือ พวกพี่ ๆ ที่มาช่วยคุยกันแบบเหมือนรู้จักกันเลย วิเคราะห์ปัญหากันจริงจังด้วยความรู้สึกอยากให้รถสตารท์ติดแล้วไปต่อได้ อันนี้ นิสัยคนไทยที่เป็นเอกลักษณ์มาก ๆ สังเกตุดูว่า เราจะเรียกคนอื่นเป็นญาติเสมอ เช่น ลุงตู่ พี่วิน ป้าขายแกง ทำนองนี้ ยายเชื่อลึก ๆ ว่า ในจิตใจของเรานั้นมีความมีน้ำใจ เชื่อมโยงกันอย่างเต็มที่ เพียงแต่ว่า สถานการณ์ปัจจุบันนั้นไม่เอื้ออำนวยต่อความมีน้ำใจที่อยากจะแสดงออกมาเท่านั้นเอง
น้ำใจ กับ คนไทย ที่ได้รับเมื่อวานนี้
เมื่อวานยายมีเรื่องประทับใจกับน้ำใจ ของ คนไทยเรา เรื่องมีอยู่ว่า บิ๊กไบค์ของลุงหมีน้อยต้องเข้าศูนย์ แต่! ต้องเข็นแล้วจึงสตาร์ทได้ ยังไงต่อ...ยายก็เข็นสิคะ ด้วยแรงอันน้อยนิด ก็เลยไม่ติด พอดีมีพี่วินผ่านมาโบกให้แกช่วย แกก็ลงมาอย่างไม่อิดออด เข็นไปแปปนึง ติดแล้วจ้า...เย้ ถามแกว่าคิดเงินเท่าไร แกก็ไม่ได้คิดเงินอะไร ยกมือไหว้แล้วก็จากกันไปด้วยรอยยิ้ม ออกเดินทางต่อก็เกิดการดับขึ้นอีก เข็นสิคะ รออะไร ไม่ติดจ้า มีพี่มอไซด์ที่ขี่ผ่านมา จอดช่วย 1-2 คัน ช่วยแบบจริงจังด้วยนะไม่ได้ถามเฉย ๆ จนสุดท้ายก็ต้องเรียกรถยก อันนี้ไม่ใช่ประเด็น เรื่องที่ประทับใจ คือ พวกพี่ ๆ ที่มาช่วยคุยกันแบบเหมือนรู้จักกันเลย วิเคราะห์ปัญหากันจริงจังด้วยความรู้สึกอยากให้รถสตารท์ติดแล้วไปต่อได้ อันนี้ นิสัยคนไทยที่เป็นเอกลักษณ์มาก ๆ สังเกตุดูว่า เราจะเรียกคนอื่นเป็นญาติเสมอ เช่น ลุงตู่ พี่วิน ป้าขายแกง ทำนองนี้ ยายเชื่อลึก ๆ ว่า ในจิตใจของเรานั้นมีความมีน้ำใจ เชื่อมโยงกันอย่างเต็มที่ เพียงแต่ว่า สถานการณ์ปัจจุบันนั้นไม่เอื้ออำนวยต่อความมีน้ำใจที่อยากจะแสดงออกมาเท่านั้นเอง