สวัสดีค่ะ เราเป็นนักศึกษา อายุตอนนี้ก็ 20 แล้ว กำลังจะขึ้นปี 3 เราเครียดมาก ที่บ้านมีปัญหาเรื่องการเงิน มา10กว่าปีแล้ว แต่ช่วง 2-3 ปีหลังมานี่มีปัญหาหนักกว่าเดิม ตอนนี้เรามีหนี้อยู่ประมาณเกือบ 5 ล้านบาท
บ้านเราเป็นคนเคยฐานะปานกลาง คือบอกก่อนว่าตอนนี้ แม่เราทำงานเป็นข้าราชการ ส่วนพ่อเราเปิดร้านอาหาร คนในครอบครัวเราปกติไม่ใช่ของแพงเลย ไม่ใช้แบรนด์เนม หรือของมียี่ห้ออะไร แม่เราเป็นคนประหยัด ใช้เงินตามเหตุผล ไม่มีค่านิยมแบบวัตถุนิยมเลย กินอาหารตามห้าง หรือตามร้านแพงๆหรือร้านอาหาร ก็ไม่กินกัน แม่จะสอนตลอดว่ามันฟุ่มเฟือย เกินฐานะเรา แต่ในเรื่องของการศึกษาพ่อกับแม่เราทุ่มไม่อั้น เพื่อการศึกษาของลูก
มีวันนึง..... ที่บ้านเอาเงินไปทำธุรกิจร้านกลางคืน แล้วพ่อเกิดป่วยด้วย ก็เลยเจ๊งไป จุดเริ่มต้นคือ การทำร้านอาหารกลางคืนนี่แหละค่ะ ในตอนนั้นพ่อต้องจ่ายเงินลูกน้องทุกวัน วันละ ไม่ต่ำ กว่า 5000 รายจ่ายมากกว่ารายรับ แล้วแม่เราก็จะเป็นคนซับพอร์ต เงินที่ขาดตลอด คือถ้าวันไหน เงินหมุนไม่ทันพ่อก็จะเอาเงินส่วนตัวจากแม่ไปลงทุน เรื่อยๆ พอเงินใช้ในบ้านไม่พอ แม่ก็ไปกู้มาให้พ่อลงทุนอีก พอเงินมันไม่พอ มันก็ลามมาใช้เงินที่เป็นเงินเก็บในบ้านอีก ซึ่งเรารู้ว่าการทำธุรกิจแบบนี้ไม่ใช่วิธีที่ถูก แต่พ่อก็ไม่ยอมหยุด จนวันที่พ่อป่วยเข้าโรงพยาบาล หมอบอกว่าพ่อเป็นโรคไตรั่ว (คือโรคที่ไตไม่สามารถเก็บโปรตีนได้เพียงพอ...คนละอันกับโรคไต) ต้องรักษาต่อเนื่อง ประจวบเหมาะกับพี่สาวไปเรียนโรงเรียนประจำ ค่าเทอมเทอมละปาไปเกือบ 30000 บาท ไหนจะค่ะ ใช้จ่สยรายเดือน พอเราต้องขึ้นมัธยมเราก็ไปเรียนด้วยค่าใช้จ่าย คูณไป 2เท่า แล้วเงินก็หายๆๆๆไปเรื่อยๆ ตอนนี้นเรารู้แค่ว่าบ้านกำลังแย่ แต่เราว่าก็ไม่ได่แย่มากจนไม่มีกิน เพราะแม่ก็โอนให้ตลอด ไม่ขาด รู้แค่ว่ามีหนี้ไม่รู้ว่า เท่าไหร่ พอเข้า ตอนพี่เราจะเข้ามหาลัย ตอนนั้นเริ่มหนักแล้ว เพราะเราจะได้เงินใช้น้อยลง พอเข้ามหาลัยเราเรียนคณะแบบปกติ ส่วนพี่เราเรียนอินเตอร์ แม่เรากัดฟันสู้ ส่งเรียนจนจบปีนี้ เราเคยห้ามเพราะมันแพง แต่แม่ยอมจ่ายเพื่อการศึกษาของลูก แต่เรานับถือแม่มากที่แม่หาเงินเก่งมาก พ่อเราเหมือนกัน คอยซับพอร์ต ตลอด เมื่อก่อนเงินที่ใช้ที่เก็บจะเป็นส่วนของเงินเดือนแม่เรา แต่ตอนนี้แม่บอกเงินเดือนแม่ติดลบ เลยได้ใช่แค่เงินขายของรายวันที่ร้านอาหารของพ่อแทน เรากับจะได้เงินใช้ โอนมาทีละ 300 บาท หรือ พิเศษหน่อยก็ 600 บาท นอกจากจะมีค่าวานค่าใช้จ่ายส่วนอื่นก็จะบอกแยกต่างหาก ใช้สองคนกับพี่เรา เพราะเราเรียนด้วยกัน พักหอด้วยกัน แล้วพ่อกับแม่จะบอกตลอดว่า ใช้ประหยัดๆนะ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะประหยัดยังไงแล้ว เพราะเราเรียนยุในเมืองก็ต้องใช้เงิน ตอนนี้เราไม่อยากออกไปไหน เพราะไม่มีเงิน บางทีอยากไปกับเพื่อนก็ไม่ไปไม่ได้เพราะไม่มีเงิน จบเพื่อนหลายคนก็ตีตัวออกห่าง เพราะไม่ได้ไปไหนกับเขาซักที
เรากับพี่ทำงานพิเศษ เราะนายามทำงานพิเศษตั้งแต่ ช่วงปิดเทอม ม.4 เพราะเราอยู่โรงเรียนประจำเลยทำได้แต่ช่วงปิดเทอม ทำงานพิเศษตลอด แต่ไม่มีเงินเก็บ พอเข้ามามหาลัยทำงาน part-time ชม ละ 30 บาท ด้วยข้อจำกัดหลายๆอย่าง เช่น เวลาเรียน การเดินทาง หรือไม่มีเวลาว่าง ก็เลยได้ทำทีนี่ ที่ร้านมีพนักงานเยอะก็ได้กะน้อย เดือนๆนึงได้ไม่เกิน 2000 ไม่พออะไรเลย ช่วยแม่ออกค่าหอก็หมด ไม่ได้จ่ายค่าหอช่วยพ่อกับแม่ มา 3 เดือนแล้ว
เมื่อก่อนช่วงปิดเทอม ปี 1 เราไม่กลับบ้าน ที่ร้านก็ไม่ค่อยมีพนักงาน เราก็ไม่ทำ เดือนละ 6000-7000 เราทำยุสองเดือน ช่วย แม่หาค่าเทอม ก็จ่ายค่าเทอมช่วยแม่ แล้วเหลือเงินเก็บอยู่บ้าง เราตั้งใจจะเก็บไว้เป็นค่าเทอมในเทอมถัดๆไป ( ค่าเทอมเรา 1 หมื่น แต่เราใช้สิทธิ์แม่เบิกคืนได้ เรากะจะเอาหมุนๆทุกเทอม ไม่ให้แม่จ่ายอีก ) แต่พอค่าใช่จ่ายไม่พอ พ่อกับแม่ก็จะให้เอาเงินส่วนนั้นมาใช้ ซึ่งเรา ใช้หมดภายใน ไม่กี่วัน เพราะต้องจ่ายค่าหอ เกือบ ค่าใช่จ่าย ทุกอย่างของเรากับพี่ จนหมด พอหมด ก็บอกพ่อกับแม่ก็โดนด่า ว่าใช้เงินเปลือง แต่ในช่วงนั้นเค้าจะไม่โอนมาให้เราเลยนะ ถ้าเรรมีเงินใช้อยู่ ถ้าเงินค่าทำงาน Part-time เราออก เค้าก็จะให้เราใช้เงินตัวนั้น จนหมดแล้วค่อยจะโอนให้ มันทำให้เราไม่มีเวินเก็บเลย พี่เราก็ด้วย ตอนนี้ไม่มีเงินมาช่วยพ่อกับแม่จ่ายค่าอะไรเลยซักบาท แค่เงินจะใช้เองก็ยังต้องขอ นี่เรามาฝึกงานที่ภูเก็ต ยิ่งต้องใช้เงินเยอะ เราเครียดมาก พี่เราก็กำลังหางานเพราะเพิ่งจบใหม่ แม่ก็กดดันทุกวันๆเรื่องเงิน เราจะบ้าตายอยู่แล้ว เราอยากรู้ว่าแต่ละคนหาเงินยังไงในตอนที่ยังเรียนยุแล้วไม่เสียการเรียนบ้าง บริหารเวลากันยังไง?....มืดแปดด้าน
ทำยังไงให้มีเงิน?? อยากรู้ว่าคนที่เรียนอยู่หาเงินกันยังไง เอาแบบไม่เฟคไม่ขายฝัน
บ้านเราเป็นคนเคยฐานะปานกลาง คือบอกก่อนว่าตอนนี้ แม่เราทำงานเป็นข้าราชการ ส่วนพ่อเราเปิดร้านอาหาร คนในครอบครัวเราปกติไม่ใช่ของแพงเลย ไม่ใช้แบรนด์เนม หรือของมียี่ห้ออะไร แม่เราเป็นคนประหยัด ใช้เงินตามเหตุผล ไม่มีค่านิยมแบบวัตถุนิยมเลย กินอาหารตามห้าง หรือตามร้านแพงๆหรือร้านอาหาร ก็ไม่กินกัน แม่จะสอนตลอดว่ามันฟุ่มเฟือย เกินฐานะเรา แต่ในเรื่องของการศึกษาพ่อกับแม่เราทุ่มไม่อั้น เพื่อการศึกษาของลูก
มีวันนึง..... ที่บ้านเอาเงินไปทำธุรกิจร้านกลางคืน แล้วพ่อเกิดป่วยด้วย ก็เลยเจ๊งไป จุดเริ่มต้นคือ การทำร้านอาหารกลางคืนนี่แหละค่ะ ในตอนนั้นพ่อต้องจ่ายเงินลูกน้องทุกวัน วันละ ไม่ต่ำ กว่า 5000 รายจ่ายมากกว่ารายรับ แล้วแม่เราก็จะเป็นคนซับพอร์ต เงินที่ขาดตลอด คือถ้าวันไหน เงินหมุนไม่ทันพ่อก็จะเอาเงินส่วนตัวจากแม่ไปลงทุน เรื่อยๆ พอเงินใช้ในบ้านไม่พอ แม่ก็ไปกู้มาให้พ่อลงทุนอีก พอเงินมันไม่พอ มันก็ลามมาใช้เงินที่เป็นเงินเก็บในบ้านอีก ซึ่งเรารู้ว่าการทำธุรกิจแบบนี้ไม่ใช่วิธีที่ถูก แต่พ่อก็ไม่ยอมหยุด จนวันที่พ่อป่วยเข้าโรงพยาบาล หมอบอกว่าพ่อเป็นโรคไตรั่ว (คือโรคที่ไตไม่สามารถเก็บโปรตีนได้เพียงพอ...คนละอันกับโรคไต) ต้องรักษาต่อเนื่อง ประจวบเหมาะกับพี่สาวไปเรียนโรงเรียนประจำ ค่าเทอมเทอมละปาไปเกือบ 30000 บาท ไหนจะค่ะ ใช้จ่สยรายเดือน พอเราต้องขึ้นมัธยมเราก็ไปเรียนด้วยค่าใช้จ่าย คูณไป 2เท่า แล้วเงินก็หายๆๆๆไปเรื่อยๆ ตอนนี้นเรารู้แค่ว่าบ้านกำลังแย่ แต่เราว่าก็ไม่ได่แย่มากจนไม่มีกิน เพราะแม่ก็โอนให้ตลอด ไม่ขาด รู้แค่ว่ามีหนี้ไม่รู้ว่า เท่าไหร่ พอเข้า ตอนพี่เราจะเข้ามหาลัย ตอนนั้นเริ่มหนักแล้ว เพราะเราจะได้เงินใช้น้อยลง พอเข้ามหาลัยเราเรียนคณะแบบปกติ ส่วนพี่เราเรียนอินเตอร์ แม่เรากัดฟันสู้ ส่งเรียนจนจบปีนี้ เราเคยห้ามเพราะมันแพง แต่แม่ยอมจ่ายเพื่อการศึกษาของลูก แต่เรานับถือแม่มากที่แม่หาเงินเก่งมาก พ่อเราเหมือนกัน คอยซับพอร์ต ตลอด เมื่อก่อนเงินที่ใช้ที่เก็บจะเป็นส่วนของเงินเดือนแม่เรา แต่ตอนนี้แม่บอกเงินเดือนแม่ติดลบ เลยได้ใช่แค่เงินขายของรายวันที่ร้านอาหารของพ่อแทน เรากับจะได้เงินใช้ โอนมาทีละ 300 บาท หรือ พิเศษหน่อยก็ 600 บาท นอกจากจะมีค่าวานค่าใช้จ่ายส่วนอื่นก็จะบอกแยกต่างหาก ใช้สองคนกับพี่เรา เพราะเราเรียนด้วยกัน พักหอด้วยกัน แล้วพ่อกับแม่จะบอกตลอดว่า ใช้ประหยัดๆนะ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะประหยัดยังไงแล้ว เพราะเราเรียนยุในเมืองก็ต้องใช้เงิน ตอนนี้เราไม่อยากออกไปไหน เพราะไม่มีเงิน บางทีอยากไปกับเพื่อนก็ไม่ไปไม่ได้เพราะไม่มีเงิน จบเพื่อนหลายคนก็ตีตัวออกห่าง เพราะไม่ได้ไปไหนกับเขาซักที
เรากับพี่ทำงานพิเศษ เราะนายามทำงานพิเศษตั้งแต่ ช่วงปิดเทอม ม.4 เพราะเราอยู่โรงเรียนประจำเลยทำได้แต่ช่วงปิดเทอม ทำงานพิเศษตลอด แต่ไม่มีเงินเก็บ พอเข้ามามหาลัยทำงาน part-time ชม ละ 30 บาท ด้วยข้อจำกัดหลายๆอย่าง เช่น เวลาเรียน การเดินทาง หรือไม่มีเวลาว่าง ก็เลยได้ทำทีนี่ ที่ร้านมีพนักงานเยอะก็ได้กะน้อย เดือนๆนึงได้ไม่เกิน 2000 ไม่พออะไรเลย ช่วยแม่ออกค่าหอก็หมด ไม่ได้จ่ายค่าหอช่วยพ่อกับแม่ มา 3 เดือนแล้ว
เมื่อก่อนช่วงปิดเทอม ปี 1 เราไม่กลับบ้าน ที่ร้านก็ไม่ค่อยมีพนักงาน เราก็ไม่ทำ เดือนละ 6000-7000 เราทำยุสองเดือน ช่วย แม่หาค่าเทอม ก็จ่ายค่าเทอมช่วยแม่ แล้วเหลือเงินเก็บอยู่บ้าง เราตั้งใจจะเก็บไว้เป็นค่าเทอมในเทอมถัดๆไป ( ค่าเทอมเรา 1 หมื่น แต่เราใช้สิทธิ์แม่เบิกคืนได้ เรากะจะเอาหมุนๆทุกเทอม ไม่ให้แม่จ่ายอีก ) แต่พอค่าใช่จ่ายไม่พอ พ่อกับแม่ก็จะให้เอาเงินส่วนนั้นมาใช้ ซึ่งเรา ใช้หมดภายใน ไม่กี่วัน เพราะต้องจ่ายค่าหอ เกือบ ค่าใช่จ่าย ทุกอย่างของเรากับพี่ จนหมด พอหมด ก็บอกพ่อกับแม่ก็โดนด่า ว่าใช้เงินเปลือง แต่ในช่วงนั้นเค้าจะไม่โอนมาให้เราเลยนะ ถ้าเรรมีเงินใช้อยู่ ถ้าเงินค่าทำงาน Part-time เราออก เค้าก็จะให้เราใช้เงินตัวนั้น จนหมดแล้วค่อยจะโอนให้ มันทำให้เราไม่มีเวินเก็บเลย พี่เราก็ด้วย ตอนนี้ไม่มีเงินมาช่วยพ่อกับแม่จ่ายค่าอะไรเลยซักบาท แค่เงินจะใช้เองก็ยังต้องขอ นี่เรามาฝึกงานที่ภูเก็ต ยิ่งต้องใช้เงินเยอะ เราเครียดมาก พี่เราก็กำลังหางานเพราะเพิ่งจบใหม่ แม่ก็กดดันทุกวันๆเรื่องเงิน เราจะบ้าตายอยู่แล้ว เราอยากรู้ว่าแต่ละคนหาเงินยังไงในตอนที่ยังเรียนยุแล้วไม่เสียการเรียนบ้าง บริหารเวลากันยังไง?....มืดแปดด้าน