ผมตั้งกระทู้นี้เพื่ออยากจะระบายและรับฟังความคิดเห็นจากคนอื่น เผื่อว่าจะได้แนวทางดีๆหรือเตือนสติผมให้ทำได้อย่างถูกต้องในเรื่องต่างๆ
ก่อนอื่นผมบอกเลยว่าผมเป็นคนที่หน้าตาไม่ดีจัดไปในทางแย่ด้วยซ้ำ (ถ้าให้คะแนนคงประมาณ 2/10) บวกกับข้อเสียสารพัดทั้ง อ้วน ดำ ฐานะไม่ค่อยดี ผมน้อยเลยทำให้ดูแก่เกินอายุไปมากๆ แต่ก็ไม่ได้โชคร้ายไปทั้งหมด ผมมีทักษะในการพูด และเรียนดี ได้งานทำที่ดี ครอบครัวน่ารักอบอุ่น > ผมก็เคยชอบหลายคน(นับเฉพาะหลังจากที่รู้ว่าตัวเองชอบผู้ชายนะ ก่อนหน้านั้นไม่พูดถึง) พยายามทำดีและใส่ใจทุกอย่างแต่ 95% คือโดนบอกปฏิเสธแต่แรก อีก3%คุยกันไปนิดหน่อยแล้วบอกขอเป็นเพื่อนหรือพี่น้อง อีก1.5%เค้าโอเคกับผมแต่เป็นผมเองที่ไม่ชอบเค้า จึงเหลือแค่ส่วนสุดท้ายอีก 0.5%ซึ่งเป็นคนที่ผมคบอยู่ด้วย ณ ปัจจุบัน ชีวิตรักของเราเริ่มจากโลกออนไลน์ ด้วยการนัดกันไปกินร้านเหล้าสองคนและวันแรกที่เจอก็มีการทำให้กัน(ไม่ใช่มีอะไรกัน) ผมก็คิดว่ายังไงก็ one night standชัวร์เลยไม่ได้คิดอะไร แต่พอได้คุยไปเรื่อยๆยิ่งรู้สึกชอบ แต่ด้วยความที่เค้าหน้าตาค่อนข้างโอเคและอายุน้อยเลยมีคนจีบเยอะ ตอนที่ผมคุยเรื่องสถานะกับเค้า เค้าตอบแบบไม่คิดเลยว่าเป็นแค่พี่น้องพอ เชื่อไหมว่าระหว่างช่วงก่อนคบกัน ผมได้รับคำปฏิเสธจากเค้านับครั้งไม่ถ้วน คำตอบมักจะวนอยู่แค่ว่า ไม่พร้อม ขอดูไปก่อน เป็นพี่น้องดีกว่า รอเวลาที่เหมาะสม และทุกครั้งผมก็จะคิดมากกำคำตอบและเลิกตอแยกับเค้า(สูงสุดได้แค่ 5 วัน จนเลือด loserมันเข้าเส้น) บางครั้งเวลาเศร้ามากๆก็มีออกไปหาแหล่งที่คนเค้าไปกันตามบอร์ดต่างๆซึ่งโคตรไม่ควรไป แต่มันก็ทำให้ช่วยลืมเรื่องเศร้าไปได้สักสองสามชั่วโมง สุดท้ายวันที่ผมตัดเค้าได้จิงๆ(ใช้เวลาประมาณ2ปี)เค้าโทรมาบอกว่าเป็นแฟนกัน วันนั้นเป็นวันที่โคตรสับสน ดีใจ งง ปนกันไปหมด เราเลยได้สถานะแฟนมาจนถึงปัจจุบันก็เข้าปีที่4แล้ว ชีวิตรักมันก็เหวี่ยงขึ้นๆลงๆทะเลาะกันบ้าง หึงหวง แต่โดยรวมแล้วดีมาก ดีกว่าหลายๆคนที่เคยรู้ ติดตรงเรื่องความเอาแต่ใจและชอบขู่จะทำเรื่องไม่ดี ซึ่งปกติผมเปนคนตามใจชอบเทคแคร์เลยไม่ได้ติดอะไร แต่หลังๆก็หนักขึ้นเรื่อยๆจนมีปัญหามาก คำว่าเลิกหรือห่างๆกันออกมาจากปากเราทั้งสองคนบ่อยขึ้น แต่ก็ยังไม่เคยเลิกหรือห่างกันสักที คงเพราะความผูกพันมากกว่า ลืมบอกไปว่าผมกับแฟนไม่ได้เปิดเผยกับใครเลยนะว่าเป็นเกย์จะมีน้อยมากที่รู้ แต่ตัวผมไม่มีเลยยกเว้นคนที่เคยคุยหรือแฟนเก่าเท่านั้น ||| ปัญหามันอยู่หลังจากนี้คือ เมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมาผมได้เจอกับคนนึงอายุมากกว่าเล็กน้อยแต่หน้าเค้าดูเด็กมากและที่สำคัญน่ารักดีสเป็คผมเลย เราเจอกันในที่ที่ไม่ค่อยโอเคนัก เค้ามาสะกิดผมให้เดินตามไปแต่ความไม่สะดวกเลยไม่มีโอกาสได้คุยไรมาก ตอนกำลังจะขับรถกลับเค้าก็เดินมาใกล้ๆผมเลยอาสาไปส่งและทำให้รู้ว่าที่พักเค้าใกล้บ้านผมมากๆๆๆๆ ตอนนี้เราคุยกันหลายๆเรื่องแม้จะเป็นเวลาเพียงไม่ถึงสองสัปดาห์แต่เหมือนเราสนิทกันมากๆ ด้วยความที่เรียนสายเดียวกัน ทำงานคล้ายๆกัน และความคิดคล้ายกัน ซึ่งเราก็มีนัดกันไปนั่งกินเบียร์ใต้สะพานริมแม่น้ำ นัดกินข้าว ซื้อของ จนก็มีช่วงที่เมาๆก็เลยเถิดไปถึงขั้นช่วยกันก็มี3ครั้ง แต่แต่แต่ มันไม่ง่ายขนาดนั้นเพราะเค้ามีคนที่คุยด้วยอยู่แล้วแต่เค้าบอกว่าคนที่เค้าคุยด้วยๆไม่มีสถานะกับเค้าเพราะเค้ายังไม่พร้อมเริ่มใหม่ แต่คนที่ผมคุยด้วยคงชอบเค้ามากเพราะรอมา3ปีเพื่อจะเป็นแฟน บวกกับทุกวันศุกร์เสาร์จะต้องไปนอนที่ห้องเค้าซึ่งอยู่โคตรไกล ตอนฟังแรกๆผมก็คิดตลอดเวลาว่าอย่าเกินเลย เรามีแฟนแล้ว แต่ยิ่งคุยไปเรื่อยๆผมยิ่งชอบมากๆเพราะมันสบายใจ สนุก ไม่เหนื่อย จนเมื่อวันก่อนผมแกล้งถามไปว่าเราเป็นแบบนี้ดีเนอะ หรือว่าจะเป็นเพื่อนกันดีกว่า เค้าตอบกลับมาทันทีเลยว่าเปนเพื่อนน่าจะดีแหละ วินาทีนั้นทำไมผมถึงรู้สึกอกหัก โลกมันเศร้า แล้วผมก็ได้บอกเค้าไปว่าขอให้เค้าโชคดีได้เป็นแฟนกับคนที่เค้าคุย จากนั้นก็ไม่ได้คุยกันสักพัก(12 ชม.) พอถึงอีกวันนึงเค้าก็ทักมาแบบโคตรอ่อยอ่ะ เช่นอยากกินสโมคกี้ไบค์ชีสซื้อมาให้กินหน่อย ละก็เอาอะไรที่ดูดได้ที่แบบพอดีปากพอดีมือมาด้วย ละเค้าก็บอกว่าจะลงไปรอล่างคอนโด(ขณะนั้นเวลาเที่ยงคืน) ความโง่ของผมก็ออกไปตามเค้าบอก ก็ซื้อของเซเว่นไปให้เค้า ละเค้าก็ชวนขับรถเล่นไปนั่งใต้สะพานที่เดิม+ซื้อเบียร์ไปด้วย พอกินเสร็จเค้าก็เริ่มจะใช้ปากทำให้ผมจนเสร็จกัน ระหว่างขับกลับไปส่งเค้าผมก็บอกเค้าไปว่าถ้าผมออกห่างจากเค้าไม่ได้จะขออยู่คุยแบบนี้แข่งกับคนนั้นได้ไหม เค้าก็บอกว่าอย่ายอมแพ้ดิสู้หน่อย > มันเลยทำให้ผมใจพองโตว่ามีหวังแต่เดี๋ยวๆๆๆๆๆๆ พอคิดได้ก็คิดว่านี่กูมีแฟนแล้วนะถึงมันจะมีปัญหาบ้าง(เคลียร์ได้ตลอด)แต่ประเด็นคือเรายังไม่เลิกกันแค่มันอาจจะแย่บ่อย หน่อย ที่พิมมาทั้งหมดนี้ผมพอรู้ว่าการกระทำหลายอย่างมันไม่ถูกไม่ควรแต่ทำไมในแต่ละขณะเวลาผมถึงคิดไม่ได้ว่าต้องทำไงจนปล่ยอยให้อารมณ์มาคุมได้ ไม่เคยเปนแบบนี้มาก่อนเลย
จึงอยากขอคำแนะนำ และ/หรือ เตือนสติผมให้ทำในสิ่งที่ควร (ด่าได้ใช้คำรุนแรงได้นะ) ถ้าใครพอช่วยหรือแนะนำได้ขอรบกวนหน่อยนะ ผมเครียดและสับสนมากๆจิงๆ
**ขอขอบคุณล่วงหน้าครับทุกคนที่แนะนำและฟังเรื่องราวผมจนจบ มีอะไรก็โพสถามได้เลย
ความสับสนของความรัก อกหักขณะที่ยังมีแฟน ความซับซ้อนของสมอง ความคิดและหัวใจ (ชาย-ชาย)
ก่อนอื่นผมบอกเลยว่าผมเป็นคนที่หน้าตาไม่ดีจัดไปในทางแย่ด้วยซ้ำ (ถ้าให้คะแนนคงประมาณ 2/10) บวกกับข้อเสียสารพัดทั้ง อ้วน ดำ ฐานะไม่ค่อยดี ผมน้อยเลยทำให้ดูแก่เกินอายุไปมากๆ แต่ก็ไม่ได้โชคร้ายไปทั้งหมด ผมมีทักษะในการพูด และเรียนดี ได้งานทำที่ดี ครอบครัวน่ารักอบอุ่น > ผมก็เคยชอบหลายคน(นับเฉพาะหลังจากที่รู้ว่าตัวเองชอบผู้ชายนะ ก่อนหน้านั้นไม่พูดถึง) พยายามทำดีและใส่ใจทุกอย่างแต่ 95% คือโดนบอกปฏิเสธแต่แรก อีก3%คุยกันไปนิดหน่อยแล้วบอกขอเป็นเพื่อนหรือพี่น้อง อีก1.5%เค้าโอเคกับผมแต่เป็นผมเองที่ไม่ชอบเค้า จึงเหลือแค่ส่วนสุดท้ายอีก 0.5%ซึ่งเป็นคนที่ผมคบอยู่ด้วย ณ ปัจจุบัน ชีวิตรักของเราเริ่มจากโลกออนไลน์ ด้วยการนัดกันไปกินร้านเหล้าสองคนและวันแรกที่เจอก็มีการทำให้กัน(ไม่ใช่มีอะไรกัน) ผมก็คิดว่ายังไงก็ one night standชัวร์เลยไม่ได้คิดอะไร แต่พอได้คุยไปเรื่อยๆยิ่งรู้สึกชอบ แต่ด้วยความที่เค้าหน้าตาค่อนข้างโอเคและอายุน้อยเลยมีคนจีบเยอะ ตอนที่ผมคุยเรื่องสถานะกับเค้า เค้าตอบแบบไม่คิดเลยว่าเป็นแค่พี่น้องพอ เชื่อไหมว่าระหว่างช่วงก่อนคบกัน ผมได้รับคำปฏิเสธจากเค้านับครั้งไม่ถ้วน คำตอบมักจะวนอยู่แค่ว่า ไม่พร้อม ขอดูไปก่อน เป็นพี่น้องดีกว่า รอเวลาที่เหมาะสม และทุกครั้งผมก็จะคิดมากกำคำตอบและเลิกตอแยกับเค้า(สูงสุดได้แค่ 5 วัน จนเลือด loserมันเข้าเส้น) บางครั้งเวลาเศร้ามากๆก็มีออกไปหาแหล่งที่คนเค้าไปกันตามบอร์ดต่างๆซึ่งโคตรไม่ควรไป แต่มันก็ทำให้ช่วยลืมเรื่องเศร้าไปได้สักสองสามชั่วโมง สุดท้ายวันที่ผมตัดเค้าได้จิงๆ(ใช้เวลาประมาณ2ปี)เค้าโทรมาบอกว่าเป็นแฟนกัน วันนั้นเป็นวันที่โคตรสับสน ดีใจ งง ปนกันไปหมด เราเลยได้สถานะแฟนมาจนถึงปัจจุบันก็เข้าปีที่4แล้ว ชีวิตรักมันก็เหวี่ยงขึ้นๆลงๆทะเลาะกันบ้าง หึงหวง แต่โดยรวมแล้วดีมาก ดีกว่าหลายๆคนที่เคยรู้ ติดตรงเรื่องความเอาแต่ใจและชอบขู่จะทำเรื่องไม่ดี ซึ่งปกติผมเปนคนตามใจชอบเทคแคร์เลยไม่ได้ติดอะไร แต่หลังๆก็หนักขึ้นเรื่อยๆจนมีปัญหามาก คำว่าเลิกหรือห่างๆกันออกมาจากปากเราทั้งสองคนบ่อยขึ้น แต่ก็ยังไม่เคยเลิกหรือห่างกันสักที คงเพราะความผูกพันมากกว่า ลืมบอกไปว่าผมกับแฟนไม่ได้เปิดเผยกับใครเลยนะว่าเป็นเกย์จะมีน้อยมากที่รู้ แต่ตัวผมไม่มีเลยยกเว้นคนที่เคยคุยหรือแฟนเก่าเท่านั้น ||| ปัญหามันอยู่หลังจากนี้คือ เมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมาผมได้เจอกับคนนึงอายุมากกว่าเล็กน้อยแต่หน้าเค้าดูเด็กมากและที่สำคัญน่ารักดีสเป็คผมเลย เราเจอกันในที่ที่ไม่ค่อยโอเคนัก เค้ามาสะกิดผมให้เดินตามไปแต่ความไม่สะดวกเลยไม่มีโอกาสได้คุยไรมาก ตอนกำลังจะขับรถกลับเค้าก็เดินมาใกล้ๆผมเลยอาสาไปส่งและทำให้รู้ว่าที่พักเค้าใกล้บ้านผมมากๆๆๆๆ ตอนนี้เราคุยกันหลายๆเรื่องแม้จะเป็นเวลาเพียงไม่ถึงสองสัปดาห์แต่เหมือนเราสนิทกันมากๆ ด้วยความที่เรียนสายเดียวกัน ทำงานคล้ายๆกัน และความคิดคล้ายกัน ซึ่งเราก็มีนัดกันไปนั่งกินเบียร์ใต้สะพานริมแม่น้ำ นัดกินข้าว ซื้อของ จนก็มีช่วงที่เมาๆก็เลยเถิดไปถึงขั้นช่วยกันก็มี3ครั้ง แต่แต่แต่ มันไม่ง่ายขนาดนั้นเพราะเค้ามีคนที่คุยด้วยอยู่แล้วแต่เค้าบอกว่าคนที่เค้าคุยด้วยๆไม่มีสถานะกับเค้าเพราะเค้ายังไม่พร้อมเริ่มใหม่ แต่คนที่ผมคุยด้วยคงชอบเค้ามากเพราะรอมา3ปีเพื่อจะเป็นแฟน บวกกับทุกวันศุกร์เสาร์จะต้องไปนอนที่ห้องเค้าซึ่งอยู่โคตรไกล ตอนฟังแรกๆผมก็คิดตลอดเวลาว่าอย่าเกินเลย เรามีแฟนแล้ว แต่ยิ่งคุยไปเรื่อยๆผมยิ่งชอบมากๆเพราะมันสบายใจ สนุก ไม่เหนื่อย จนเมื่อวันก่อนผมแกล้งถามไปว่าเราเป็นแบบนี้ดีเนอะ หรือว่าจะเป็นเพื่อนกันดีกว่า เค้าตอบกลับมาทันทีเลยว่าเปนเพื่อนน่าจะดีแหละ วินาทีนั้นทำไมผมถึงรู้สึกอกหัก โลกมันเศร้า แล้วผมก็ได้บอกเค้าไปว่าขอให้เค้าโชคดีได้เป็นแฟนกับคนที่เค้าคุย จากนั้นก็ไม่ได้คุยกันสักพัก(12 ชม.) พอถึงอีกวันนึงเค้าก็ทักมาแบบโคตรอ่อยอ่ะ เช่นอยากกินสโมคกี้ไบค์ชีสซื้อมาให้กินหน่อย ละก็เอาอะไรที่ดูดได้ที่แบบพอดีปากพอดีมือมาด้วย ละเค้าก็บอกว่าจะลงไปรอล่างคอนโด(ขณะนั้นเวลาเที่ยงคืน) ความโง่ของผมก็ออกไปตามเค้าบอก ก็ซื้อของเซเว่นไปให้เค้า ละเค้าก็ชวนขับรถเล่นไปนั่งใต้สะพานที่เดิม+ซื้อเบียร์ไปด้วย พอกินเสร็จเค้าก็เริ่มจะใช้ปากทำให้ผมจนเสร็จกัน ระหว่างขับกลับไปส่งเค้าผมก็บอกเค้าไปว่าถ้าผมออกห่างจากเค้าไม่ได้จะขออยู่คุยแบบนี้แข่งกับคนนั้นได้ไหม เค้าก็บอกว่าอย่ายอมแพ้ดิสู้หน่อย > มันเลยทำให้ผมใจพองโตว่ามีหวังแต่เดี๋ยวๆๆๆๆๆๆ พอคิดได้ก็คิดว่านี่กูมีแฟนแล้วนะถึงมันจะมีปัญหาบ้าง(เคลียร์ได้ตลอด)แต่ประเด็นคือเรายังไม่เลิกกันแค่มันอาจจะแย่บ่อย หน่อย ที่พิมมาทั้งหมดนี้ผมพอรู้ว่าการกระทำหลายอย่างมันไม่ถูกไม่ควรแต่ทำไมในแต่ละขณะเวลาผมถึงคิดไม่ได้ว่าต้องทำไงจนปล่ยอยให้อารมณ์มาคุมได้ ไม่เคยเปนแบบนี้มาก่อนเลย
จึงอยากขอคำแนะนำ และ/หรือ เตือนสติผมให้ทำในสิ่งที่ควร (ด่าได้ใช้คำรุนแรงได้นะ) ถ้าใครพอช่วยหรือแนะนำได้ขอรบกวนหน่อยนะ ผมเครียดและสับสนมากๆจิงๆ
**ขอขอบคุณล่วงหน้าครับทุกคนที่แนะนำและฟังเรื่องราวผมจนจบ มีอะไรก็โพสถามได้เลย