เรื่องสั้นเรื่องนี้ ทิ้งทวนเดือนพฤษภาคมครับ
มาในแนวหนังวิทยาศาสตร์ ผสมกับหนังญี่ปุ่น แต่เหตุการณ์ไปเกิดที่เกาหลีโน่น เอ้อ เอาสิ!
มนุษย์แปลงที่ว่านี้ จะเป็นอย่างไร จะสนุกมากน้อยแค่ไหน ไปชม (อ่าน) กันดู คนเขียนฝากบอกมาว่า ถ้าชอบกัน ในอนาคต ก็อาจมีตอนต่อไปออกมาให้อ่านด้วยหละครับ!
มา! อ่านแล้วมอบเกรดตามความพึงพอใจ แล้วเบิ่งหาคนเขียนดูเด้อ.....
ทันทีที่เสียงดนตรีบรรเลงเพลงชาติไทยท่อนอินโทรจบลง คนไทยทุกคนในสนามซึ่งลุกขึ้นยืนรอกันอยู่ ก็พากันเปล่งเสียงร้องเพลงชาติดังกระหึ่มสนามกีฬาโอลิมปิกกรุงโซล พร้อม ๆ กับ วีรชัย นักกีฬาเทควอนโด้ซึ่งได้รับเหรียญทองโอลิมปิคซึ่งยืนอยู่บนแป้น ก็แหกปากร้องเพลงชาติออกมาสุดเสียงด้วยความปลาบปลื้ม
หลังจากนั้น วีรชัยก็ถูกรุมล้อมไปด้วยกองทัพนักข่าวสายกีฬามากมายทั้งไทยและต่างประเทศเพื่อการสัมภาษณ์ ชัยชนะของเขาเป็นสิ่งที่พลิกล็อกอย่างมโหฬาร เพราะคู่ต่อสู้ของเขาคือนักกีฬาเทควอนโด้หมายเลขหนึ่งจากเกาหลีซึ่งได้รวมเป็นประเทศเดียวกันแล้วและเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิคในครั้งนี้ วีรชัยชนะคะแนนนักเทควอนโด้เจ้าถิ่นด้วยคะแนนขาดลอยถึงขั้น Outclass จนแม้แต่ชาวเกาหลีเองก็ต้องปรบมือให้
เสร็จสิ้นจากกการให้สัมภาษณ์ วีรชัยและทีมสตาฟก็พากันขึ้นรถตู้ซึ่งเป็นรถรับส่งนักกีฬาที่ทางเจ้าภาพจัดเตรียมไว้ให้เพื่อกลับโรงแรมที่พัก มีอยู่สามคันด้วยกัน โดยวีรชัยขึ้นรถคันแรกและขอกลับไปพักผ่อนที่โรงแรมก่อนโดยบอกว่าตนเองมึนหัว จึงได้กลับไปก่อน อีกสองคันกำลังรอนักกีฬาคนอื่น ๆ อยู่
รถตู้คันนั้นแล่นไปตามถนนมุ่งสู่โรงแรมอินเตอร์คอนติเนนตัล โซล โคเอ็กซ์ กลางกรุงโซล แต่พอไปได้ประมาณครึ่งทาง ก็ปรากฏมีหมอกควันสีขาวมาจากไหนไม่มีใครรู้ห้อมล้อมรถตู้ทั้งคัน และรถคันอื่น ๆ ซึ่งตามมาข้างหลังก็ต้องเบรคหยุดกันหมด
ภายในรถเกิดความโกลาหล
"เกิดอะไรขึ้น ?" วีรชัยร้องถามคนขับรถเป็นภาษาเกาหลีซึ่งเขาเคยเรียนและฝึกมานานจนพูดได้อย่างคล่องแคล่วราวกับเจ้าของภาษา
"ไม่ทราบครับผม" คนขับตอบหน้าตาตื่น "ผมไม่กล้าขับไปต่อ"
"ขับต่อไปเถอะน่า เดี๋ยวก็คงทะลุหมอกนี่ไปได้ กลัวอะไรไม่เข้าเรื่อง !" โค้ชชาวเกาหลีของวีรชัยตะคอกใส่
"ครับ ๆ ๆ จะไปเดี๋ยวนี้ครับผม" โชเฟอร์ระล่ำระลักตอบพร้อมก้มศีรษะคำนับ แล้วบิดกุญแจสตาร์ทรถ
"แช้ะ....แอ่ด ๆ ๆ ๆ......"
ไม่ติด!!
"สตาร์ทไม่ติดครับ" โชเฟอร์บอก
"พยายามเข้าสิ!" โค้ชชาวเกาหลีเร่งสำทับ
ในขณะที่โชเฟอร์กำลังง่วนอยู่กับการพยายามไขกุญแจสตาร์ทรถอยู่นั้น ประตูรถตู้ก็ถูกทุบพร้อมด้วยเสียงคนตะโกนสั่งเป็นภาษาอังกฤษ
"ปังปังปังปัง !!" "Open the door !!"
"Who's that ?" โชเฟอร์ร้องถาม
"Just open the door!!" เสียงนั้นไม่ยอมตอบแต่ยืนยันสั่งให้เปิดประตู
โชเฟอร์สบถภาษาเกาหลีออกมาคำหนึ่งแล้วตะโกนบอก "เครื่องดับ สตาร์ทไม่ติด มันเซ็นทรัลล็อก เปิดไม่ได้!! ต้องให้สตาร์ทเครื่องติดเสียก่อน"
ฉับพลันนั้น ประตูด้านข้างนั้นก็ถูกแรงมหาศาลของอะไรบางอย่างกระชากหลุดออกไปทั้งกระบิ!
และสิ่งที่ทุกคนมองเห็นอยู่หน้าประตูซึ่งถูกเปิดด้วยกำลังจนฉีกเปิดอ้าอยู่ ก็ทำให้ทุกคนตกตะลึง!
ร่างของอสูรตนหนึ่ง มีดวงตาโต หน้าตาคล้ายแมลงสาบ ตัวมันก็ดูคล้ายมีลักษณะของแมลงสาบเป็นส่วนผสม แต่มีแขนขาอย่างละสองเหมือนมนุษย์ ยืนอยู่กับคนร้ายร่วมสิบคนในชุดดำสวมหน้ากากดำเหมือนกัน เจาะช่องตาสองข้างและช่องปากเท่านั้น แล้วคนชุดดำสามสี่คนก็กลุ้มรุมเข้ามาในรถ กระชากตัววีรชัยออกไปจากรถทันที
"เฮ้ย! จะพาฉันไปไหน ?" วีรชัยร้องโวยวาย แต่แล้วก็มีชายชุดดำคนหนึ่งถือผ้าขนหนูเปียกๆมาอุดปากอุดจมูก เพียงครู่เดียวเขาก็สลบเหมือด!
ไอ้ "มนุษย์แมงสาบ" หัวร่อเสียงแหลมฟังดูบาดหู แล้วสั่งบรรดาลูกน้องชุดดำ
"ได้ตัวเป้าหมายแล้ว ไปกันเถอะ !!!"
"เฮ้ย....พวกแก เอาเขาไปไม่ได้นะ!!" โค้ชชาวเกาหลีร้องตะโกนและพยายามออกมาแย่งตัววีรชัย แต่ถูกพวกชุดดำเตะต่อยทุบตีจนร่วงลงไปนอนบนพื้นถนน และคนอื่น ๆ ในรถก็ไม่กล้าออกมาช่วย
กลุ่มคนลึกลับ นำโดย "ไอ้มนุษย์แมลงสาบ" นำตัวของวีรชัยออกไปจากกลุ่มหมอก ต่อหน้าต่อตาทุกคนในรถ ทุกคนได้ยินเสียงรถอีกคันหนึ่งจากภายนอกหมอกควันสีขาวซึ่งยังตลบอบอวลอยู่วิ่งห่างออกไป ๆ
วีรชัย รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา และพบว่าตนเองนอนอยู่บนเตียงใหญ่โดยถูกพันธนาการอยู่ด้วยปลอกเหล็กแน่น ทั้งที่ข้อมือ ข้อเท้า และสะเอว แขนขาของเขาถูกกางออก
เขาลืมตาขึ้น พบว่าตนอยู่ภายในห้องที่มีแสงไฟสลัว สีแดง ส้ม น้ำเงิน เขียว สลับกันตลอดเวลา อากาศเย็นเยือก เหนือเตียงที่เขานอน มีอุปกรณ์คล้ายโคมไฟขนาดใหญ่ มีอุปกรณ์ซึ่งมองดูเหมือนอุปกรณ์ทางการแพทย์มากมาย และสายโปร่งใสระโยงระยางลงมาหลายเส้นต่อเข้ากับส่วนต่าง ๆ ของร่างกายเขา และบริเวณหน้าออกเขาถูกเปิดเป็นช่องสี่เหลี่ยม ผู้คนห้าหกคนรายล้อมเตียง พวกเขาใส่ชุดขาว สวมหมวกขาวเช่นกัน ดูเหมือนหมอผ่าตัด ! เจาะช่องสองช่องที่ดวงตาเท่านั้น
"นี่มันที่ไหน แล้วพวกคุณ...กำลังทำอะไรผม ?" วีรชัยร้องถามด้วยความตื่นตระหนก
เสียงหนึ่งดังมาจากเพดานเบื้องบน และเป็นภาษาไทย!
"สวัสดี วีรชัย...ขอต้อนรับนายเข้าสู่ องค์การ มิลเลนเนียม ช็อกเกอร์ !!"
"มิลเลนเนียม ช็อกเกอร์ !!" วีรชัยทวนคำนั้น "องค์การบ้าอะไรวะ !!"
"เราคือองค์การที่จะเปลี่ยนแปลงสังคมมนุษย์โลกให้อยู่ภายใต้การควบคุมและครอบครองของท่านผู้นำเพียงหนึ่งเดียว โดยเริ่มจากทวีปเอเชียก่อน เราต้องการรวบรวมคนที่มีความสามารถอย่างนายมาร่วมงานด้วย แต่ถ้าขอร้องกันดี ๆ นายต้องไม่ยอมแน่ และคนอื่น ๆ ก็เช่นกัน อีกอย่าง เราต้องการพัฒนามนุษย์ธรรมดา ให้มีความสามารถเหนือกว่าใคร ๆ งานของเราจะได้บรรลุจุดมุ่งหมายได้โดยง่าย และขณะนี้ นายได้กลายเป็นมนุษย์แปลงแล้ว นายอาจจะเรียกว่ามนุษย์กึ่งหุ่นยนต์ หรือเอ็กซ์แมนก็ได้! และนายจะเป็นบริวารผู้รับใช้ มิลเลนเนียม ช็อกเกอร์ ตลอดไป!"
"ไม่! ไม่นะ...พวกแก ทำแบบนี้กับฉันไม่ได้!!" วีรชัยร้องโวยวาย
"ได้ซี่...วีรชัย และเราได้ทำไปแล้ว!!!"
พูดจบก็ตามด้วยเสียงหัวเราะหึหึ แล้วสั่งการคนที่อยู่รอบเตียง
"เริ่มขั้นตอนสุดท้าย ล้างสมอง! ลบความทรงจำเขาให้หมด แล้วเข้าสู่ขั้นตอนสุดท้าย ทดสอบการแปลงร่าง!!"
"ขอรับ นายท่าน!!" ทุกคนตอบพร้อมกัน และเริ่มปฏิบัติงานตามคำสั่ง...
หมวกเหล็กใบหนึ่ง ประกอบด้วยอุปกรณ์ไฮเทคจุกจิกเล็กใหญ่โดยรอบถูกครอบเข้าที่ศีรษะของวีรชัย มีสายไฟเส้นหนึ่งต่อจากหมวกขึ้นไปบนแผงควบคุมข้างบน บริเวณขมับซ้ายขวาของวีรชัยก็ถูกเข็มแทงไว้ มีสายต่อจากเข็มขึ้นไปด้วยเช่นกัน
"เริ่ม กระบวนการลบความทรงจำ!!" เสียงจากเพดานนั้นสั่ง
ร่างของวีรชัยเริ่มชักกระตุก ตาเหลือกกลอกกลิ้งไปมาแล้วกะพริบถี่ ๆ แสงไฟในห้องเปลี่ยนสีวูบวาบ ๆ
ในหัวของวีรชัย มองเห็นภาพความทรงจำต่างๆตั้งแต่ปัจจุบัน ถอยหลังไปสู่อดีต ทีละน้อย ๆ จากภาพที่ตนขึ้นรับเหรียญทองโอลิมปิค ย้อนกลับไปถึงตอนฝึกซ้อมหนัก ย้อนไปปีก่อน ๆ ที่เคยได้รับรางวัลต่าง ๆ มา ย้อนไปสมัยเรียนหนังสือในมหาวิทยาลัย ย้อนไปชั้นมัธยม ชั้นประถม ชั้นอนุบาล พร้อมกับความทรงจำต่างๆมากมายนับไม่ถ้วน จนกระทั่งถึงที่สุด ณ จุดปฏิสนธิ !!!
แล้วก็กลายเป็นความว่างเปล่า เหมือนฮาร์ดดิสก์ซึ่งถูกฟอร์แมทใหม่ !!!
"ความทรงจำทั้งหมด ถูกดึงออกมาหมดแล้วครับ" ชายชุดขาวคนหนึ่งรายงานต่อเจ้านาย
"อยู่ในเทมโพลารี่เมมโมรี่ของคอมพิวเตอร์ศูนย์ใช่ไหม ?"
"ใช่ครับนายท่าน"
"ดีมาก! ดำเนินการต่อ ใส่คำสั่งถาวรเพื่อให้เป็นสมาชิกของเราต่อไป"
"ขอรับนายท่าน!!"
ขณะนี้ ร่างของวีรชัยแน่นิ่ง หลับตาสนิท สมองของเขากำลังรอรับคำสั่ง....และแล้วคำสั่งซึ่งเหมือนการสะกดจิตให้รับรู้ไปตลอดกาลก็มา!
"ข้า คือผู้รับใช้องค์กร มิลเลนเนียม ช็อกเกอร์ ข้า จะทำทุกอย่าง เพื่อองค์กร และจะกำจัดทุกคนที่ขัดขวางให้สิ้น และปกป้ององค์กรทุกวิถีทาง!!"
คำสั่งถูกส่งเข้าไปในสมองและบันทึกไว้เรียบร้อย พร้อมกับสิ่งที่ถูกเลือกให้เขาจดจำเท่าที่จำเป็น เช่น ภาษาพูด และข้อมูลขององค์การ!
"จัดการขั้นตอนสุดท้ายได้!!"
คนชุดขาวทุกคนช่วยกันประกอบอุปกรณ์ที่เหลือ เมื่อเห็นว่าครบถ้วนดีแล้ว จึงปิดหน้าอกของวีรชัย ทำการเย็บแผลด้วยเลเซอร์จนแผลที่ถูกผ่าตัดเชื่อมกันสนิท คนหนึ่งฉีดยาบางอย่างให้วีรชัยที่หน้าอก แล้วรายงาน "เรียบร้อยขอรับนายท่าน"
"ดีมาก ปลุกเขาซิ!!"
คนชุดขาวอีกคนหนึ่ง กดปุ่มบริเวณข้างๆแขนซ้ายของวีรชัย แล้วก็มีกระแสไฟฟ้ากระตุ้นให้เขารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอย่างมึนงง และปลอกเหล็กทุกปลอกซึ่งพันธนาการเขาอยู่ก็หลุดออก ปล่อยให้เขาเป็นอิสระ
วีรชัยลุกขึ้นนั่ง และทันใดนั้นก็ได้ยินคำสั่งจากบนเพดาน
"ลุกขึ้นยืน วีรชัย!"
เขาลุกขึ้นยืนตามคำสั่ง
"แปลงร่างซิ !!"
วีรชัยขมวดคิ้ว ทำท่ามึนงงสงสัย
"เจ้าแปลงร่างไม่ได้หรือ ? ไม่รู้วิธีหรือไง ?" เสียงเจ้านายใหญ่ถามมาด้วยน้ำเสียงขุ่นมัวแสดงความไม่พอใจ
พวกชุดขาว เหลียวมองกันเลิ่กลั่ก
"ไอ้พวกหมอโง่ !!" นายใหญ่ร้องด่า "พวกแกลืมใส่ข้อมูลการแปลงร่างให้เขาล่ะสิ ใช่ไหม !!"
"ขะ ...ขอรับ นายท่าน โปรดอภัย" หนึ่งในจำนวนคนชุดขาวตอบเสียงสั่น ๆ "พวกกระผมจะแก้ไขเดี๋ยวนี้แหละครับ โปรดอภัยด้วยครับ!!"
"น่ารำคาญจริง!!" นายใหญ่บ่น ฉับพลัน ลำแสงเลเซอร์จากบนเพดานลำหนึ่ง พุ่งลงมาที่ศีรษะชายชุดขาวคนนั้นอย่างเหมาะเหม็ง
"แซ่ดดดดดด..."
"อ๊าาากก......"
ชายชุดขาวนั้นล้มทั้งยืน ศีรษะไหม้ไปทั้งหัว! คนอื่นๆ ยืนมองด้วยตัวสั่นเทา
"รีบจัดการแก้ไขเขาเดี๋ยวนี้!!! ภายในสิบห้านาที ถ้ายังไม่เสร็จ ข้าจะเปลี่ยนหมอชุดใหม่เข้ามาทำแทน และพวกเจ้าจะเป็นอย่างไอ้คนนั้น!!!"
คนชุดขาวที่เหลือพากันตาลีตาเหลือก รีบพาวีรชัยกลับลงไปนอนที่เตียงเพื่อจะผ่าตัดอีกครั้ง
ทันใดนั้น......
"ครืนนน.........."
เกิดแผ่นดินไหวอย่างกระทันหันและรุนแรง! ทุกคนพร้อมทั้งข้าวของถูกเทไปข้างหนึ่ง ล้มลุกคลุกคลานไปตามๆกัน รวมทั้งวีรชัยด้วย
พวกชุดขาวต่างรีบวิ่งหนีออกจากห้องผ่าตัดนั้นเพื่อออกไปข้างนอก เนื่องจากแผ่นดินไหวแรงมาก คาดว่าประมาณ 7 ริกเตอร์! ข้าวของต่างๆในห้องกระจัดกระจาย หลอดไฟและสิ่งเปราะบางต่าง ๆ แตก และมีเสียงระเบิดจากอีกห้องหนึ่งดังขึ้น!
"บึ้มม!!!"
วีรชัยพยายามลุกขึ้นยืน แล้วก็มีชายคนหนึ่งในชุดขาวแต่ไม่สวมหมวก เปิดเผยให้เห็นใบหน้าอย่างชัดเจน เป็นชายวัยราว 50 ปี
"คุณวีรชัย! รีบหนีไปเร็ว!!" ชายคนนั้นเร่งบอก
"คุณ...คือใคร ?" เขาถามด้วยความมึนงง รู้สึกคลับคล้ายคลับคลาว่าเคยพบเคยเห็นมาก่อน
"ผม
ดอกเตอร์ดิเรก หมอประจำตัวคุณไง!"
"ดอกเตอร์ดิเรก...?"
"ใช่! ผมดอกเตอร์ดิเรก! คุณรีบไปเดี๋ยวนี้ ไปให้พ้นจากที่นี่!!แล้วกลับเมืองไทยไปเลยนะ!!"
"ทำไมครับ ?"
(มีต่อครับ)
✨💫✨ THE WEEKLY GLOVES วีคที่ 22 เรื่องสั้น#45 "มนุษย์แปลง (ไอ้มดแดงของจริง)" โดย ถุงมือ "เฮนชิน" ✨💫✨
เรื่องสั้นเรื่องนี้ ทิ้งทวนเดือนพฤษภาคมครับ
มาในแนวหนังวิทยาศาสตร์ ผสมกับหนังญี่ปุ่น แต่เหตุการณ์ไปเกิดที่เกาหลีโน่น เอ้อ เอาสิ!
มนุษย์แปลงที่ว่านี้ จะเป็นอย่างไร จะสนุกมากน้อยแค่ไหน ไปชม (อ่าน) กันดู คนเขียนฝากบอกมาว่า ถ้าชอบกัน ในอนาคต ก็อาจมีตอนต่อไปออกมาให้อ่านด้วยหละครับ!
มา! อ่านแล้วมอบเกรดตามความพึงพอใจ แล้วเบิ่งหาคนเขียนดูเด้อ.....
ทันทีที่เสียงดนตรีบรรเลงเพลงชาติไทยท่อนอินโทรจบลง คนไทยทุกคนในสนามซึ่งลุกขึ้นยืนรอกันอยู่ ก็พากันเปล่งเสียงร้องเพลงชาติดังกระหึ่มสนามกีฬาโอลิมปิกกรุงโซล พร้อม ๆ กับ วีรชัย นักกีฬาเทควอนโด้ซึ่งได้รับเหรียญทองโอลิมปิคซึ่งยืนอยู่บนแป้น ก็แหกปากร้องเพลงชาติออกมาสุดเสียงด้วยความปลาบปลื้ม
หลังจากนั้น วีรชัยก็ถูกรุมล้อมไปด้วยกองทัพนักข่าวสายกีฬามากมายทั้งไทยและต่างประเทศเพื่อการสัมภาษณ์ ชัยชนะของเขาเป็นสิ่งที่พลิกล็อกอย่างมโหฬาร เพราะคู่ต่อสู้ของเขาคือนักกีฬาเทควอนโด้หมายเลขหนึ่งจากเกาหลีซึ่งได้รวมเป็นประเทศเดียวกันแล้วและเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิคในครั้งนี้ วีรชัยชนะคะแนนนักเทควอนโด้เจ้าถิ่นด้วยคะแนนขาดลอยถึงขั้น Outclass จนแม้แต่ชาวเกาหลีเองก็ต้องปรบมือให้
เสร็จสิ้นจากกการให้สัมภาษณ์ วีรชัยและทีมสตาฟก็พากันขึ้นรถตู้ซึ่งเป็นรถรับส่งนักกีฬาที่ทางเจ้าภาพจัดเตรียมไว้ให้เพื่อกลับโรงแรมที่พัก มีอยู่สามคันด้วยกัน โดยวีรชัยขึ้นรถคันแรกและขอกลับไปพักผ่อนที่โรงแรมก่อนโดยบอกว่าตนเองมึนหัว จึงได้กลับไปก่อน อีกสองคันกำลังรอนักกีฬาคนอื่น ๆ อยู่
รถตู้คันนั้นแล่นไปตามถนนมุ่งสู่โรงแรมอินเตอร์คอนติเนนตัล โซล โคเอ็กซ์ กลางกรุงโซล แต่พอไปได้ประมาณครึ่งทาง ก็ปรากฏมีหมอกควันสีขาวมาจากไหนไม่มีใครรู้ห้อมล้อมรถตู้ทั้งคัน และรถคันอื่น ๆ ซึ่งตามมาข้างหลังก็ต้องเบรคหยุดกันหมด
ภายในรถเกิดความโกลาหล
"เกิดอะไรขึ้น ?" วีรชัยร้องถามคนขับรถเป็นภาษาเกาหลีซึ่งเขาเคยเรียนและฝึกมานานจนพูดได้อย่างคล่องแคล่วราวกับเจ้าของภาษา
"ไม่ทราบครับผม" คนขับตอบหน้าตาตื่น "ผมไม่กล้าขับไปต่อ"
"ขับต่อไปเถอะน่า เดี๋ยวก็คงทะลุหมอกนี่ไปได้ กลัวอะไรไม่เข้าเรื่อง !" โค้ชชาวเกาหลีของวีรชัยตะคอกใส่
"ครับ ๆ ๆ จะไปเดี๋ยวนี้ครับผม" โชเฟอร์ระล่ำระลักตอบพร้อมก้มศีรษะคำนับ แล้วบิดกุญแจสตาร์ทรถ
"แช้ะ....แอ่ด ๆ ๆ ๆ......"
ไม่ติด!!
"สตาร์ทไม่ติดครับ" โชเฟอร์บอก
"พยายามเข้าสิ!" โค้ชชาวเกาหลีเร่งสำทับ
ในขณะที่โชเฟอร์กำลังง่วนอยู่กับการพยายามไขกุญแจสตาร์ทรถอยู่นั้น ประตูรถตู้ก็ถูกทุบพร้อมด้วยเสียงคนตะโกนสั่งเป็นภาษาอังกฤษ
"ปังปังปังปัง !!" "Open the door !!"
"Who's that ?" โชเฟอร์ร้องถาม
"Just open the door!!" เสียงนั้นไม่ยอมตอบแต่ยืนยันสั่งให้เปิดประตู
โชเฟอร์สบถภาษาเกาหลีออกมาคำหนึ่งแล้วตะโกนบอก "เครื่องดับ สตาร์ทไม่ติด มันเซ็นทรัลล็อก เปิดไม่ได้!! ต้องให้สตาร์ทเครื่องติดเสียก่อน"
ฉับพลันนั้น ประตูด้านข้างนั้นก็ถูกแรงมหาศาลของอะไรบางอย่างกระชากหลุดออกไปทั้งกระบิ!
และสิ่งที่ทุกคนมองเห็นอยู่หน้าประตูซึ่งถูกเปิดด้วยกำลังจนฉีกเปิดอ้าอยู่ ก็ทำให้ทุกคนตกตะลึง!
ร่างของอสูรตนหนึ่ง มีดวงตาโต หน้าตาคล้ายแมลงสาบ ตัวมันก็ดูคล้ายมีลักษณะของแมลงสาบเป็นส่วนผสม แต่มีแขนขาอย่างละสองเหมือนมนุษย์ ยืนอยู่กับคนร้ายร่วมสิบคนในชุดดำสวมหน้ากากดำเหมือนกัน เจาะช่องตาสองข้างและช่องปากเท่านั้น แล้วคนชุดดำสามสี่คนก็กลุ้มรุมเข้ามาในรถ กระชากตัววีรชัยออกไปจากรถทันที
"เฮ้ย! จะพาฉันไปไหน ?" วีรชัยร้องโวยวาย แต่แล้วก็มีชายชุดดำคนหนึ่งถือผ้าขนหนูเปียกๆมาอุดปากอุดจมูก เพียงครู่เดียวเขาก็สลบเหมือด!
ไอ้ "มนุษย์แมงสาบ" หัวร่อเสียงแหลมฟังดูบาดหู แล้วสั่งบรรดาลูกน้องชุดดำ
"ได้ตัวเป้าหมายแล้ว ไปกันเถอะ !!!"
"เฮ้ย....พวกแก เอาเขาไปไม่ได้นะ!!" โค้ชชาวเกาหลีร้องตะโกนและพยายามออกมาแย่งตัววีรชัย แต่ถูกพวกชุดดำเตะต่อยทุบตีจนร่วงลงไปนอนบนพื้นถนน และคนอื่น ๆ ในรถก็ไม่กล้าออกมาช่วย
กลุ่มคนลึกลับ นำโดย "ไอ้มนุษย์แมลงสาบ" นำตัวของวีรชัยออกไปจากกลุ่มหมอก ต่อหน้าต่อตาทุกคนในรถ ทุกคนได้ยินเสียงรถอีกคันหนึ่งจากภายนอกหมอกควันสีขาวซึ่งยังตลบอบอวลอยู่วิ่งห่างออกไป ๆ
วีรชัย รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา และพบว่าตนเองนอนอยู่บนเตียงใหญ่โดยถูกพันธนาการอยู่ด้วยปลอกเหล็กแน่น ทั้งที่ข้อมือ ข้อเท้า และสะเอว แขนขาของเขาถูกกางออก
เขาลืมตาขึ้น พบว่าตนอยู่ภายในห้องที่มีแสงไฟสลัว สีแดง ส้ม น้ำเงิน เขียว สลับกันตลอดเวลา อากาศเย็นเยือก เหนือเตียงที่เขานอน มีอุปกรณ์คล้ายโคมไฟขนาดใหญ่ มีอุปกรณ์ซึ่งมองดูเหมือนอุปกรณ์ทางการแพทย์มากมาย และสายโปร่งใสระโยงระยางลงมาหลายเส้นต่อเข้ากับส่วนต่าง ๆ ของร่างกายเขา และบริเวณหน้าออกเขาถูกเปิดเป็นช่องสี่เหลี่ยม ผู้คนห้าหกคนรายล้อมเตียง พวกเขาใส่ชุดขาว สวมหมวกขาวเช่นกัน ดูเหมือนหมอผ่าตัด ! เจาะช่องสองช่องที่ดวงตาเท่านั้น
"นี่มันที่ไหน แล้วพวกคุณ...กำลังทำอะไรผม ?" วีรชัยร้องถามด้วยความตื่นตระหนก
เสียงหนึ่งดังมาจากเพดานเบื้องบน และเป็นภาษาไทย!
"สวัสดี วีรชัย...ขอต้อนรับนายเข้าสู่ องค์การ มิลเลนเนียม ช็อกเกอร์ !!"
"มิลเลนเนียม ช็อกเกอร์ !!" วีรชัยทวนคำนั้น "องค์การบ้าอะไรวะ !!"
"เราคือองค์การที่จะเปลี่ยนแปลงสังคมมนุษย์โลกให้อยู่ภายใต้การควบคุมและครอบครองของท่านผู้นำเพียงหนึ่งเดียว โดยเริ่มจากทวีปเอเชียก่อน เราต้องการรวบรวมคนที่มีความสามารถอย่างนายมาร่วมงานด้วย แต่ถ้าขอร้องกันดี ๆ นายต้องไม่ยอมแน่ และคนอื่น ๆ ก็เช่นกัน อีกอย่าง เราต้องการพัฒนามนุษย์ธรรมดา ให้มีความสามารถเหนือกว่าใคร ๆ งานของเราจะได้บรรลุจุดมุ่งหมายได้โดยง่าย และขณะนี้ นายได้กลายเป็นมนุษย์แปลงแล้ว นายอาจจะเรียกว่ามนุษย์กึ่งหุ่นยนต์ หรือเอ็กซ์แมนก็ได้! และนายจะเป็นบริวารผู้รับใช้ มิลเลนเนียม ช็อกเกอร์ ตลอดไป!"
"ไม่! ไม่นะ...พวกแก ทำแบบนี้กับฉันไม่ได้!!" วีรชัยร้องโวยวาย
"ได้ซี่...วีรชัย และเราได้ทำไปแล้ว!!!"
พูดจบก็ตามด้วยเสียงหัวเราะหึหึ แล้วสั่งการคนที่อยู่รอบเตียง
"เริ่มขั้นตอนสุดท้าย ล้างสมอง! ลบความทรงจำเขาให้หมด แล้วเข้าสู่ขั้นตอนสุดท้าย ทดสอบการแปลงร่าง!!"
"ขอรับ นายท่าน!!" ทุกคนตอบพร้อมกัน และเริ่มปฏิบัติงานตามคำสั่ง...
หมวกเหล็กใบหนึ่ง ประกอบด้วยอุปกรณ์ไฮเทคจุกจิกเล็กใหญ่โดยรอบถูกครอบเข้าที่ศีรษะของวีรชัย มีสายไฟเส้นหนึ่งต่อจากหมวกขึ้นไปบนแผงควบคุมข้างบน บริเวณขมับซ้ายขวาของวีรชัยก็ถูกเข็มแทงไว้ มีสายต่อจากเข็มขึ้นไปด้วยเช่นกัน
"เริ่ม กระบวนการลบความทรงจำ!!" เสียงจากเพดานนั้นสั่ง
ร่างของวีรชัยเริ่มชักกระตุก ตาเหลือกกลอกกลิ้งไปมาแล้วกะพริบถี่ ๆ แสงไฟในห้องเปลี่ยนสีวูบวาบ ๆ
ในหัวของวีรชัย มองเห็นภาพความทรงจำต่างๆตั้งแต่ปัจจุบัน ถอยหลังไปสู่อดีต ทีละน้อย ๆ จากภาพที่ตนขึ้นรับเหรียญทองโอลิมปิค ย้อนกลับไปถึงตอนฝึกซ้อมหนัก ย้อนไปปีก่อน ๆ ที่เคยได้รับรางวัลต่าง ๆ มา ย้อนไปสมัยเรียนหนังสือในมหาวิทยาลัย ย้อนไปชั้นมัธยม ชั้นประถม ชั้นอนุบาล พร้อมกับความทรงจำต่างๆมากมายนับไม่ถ้วน จนกระทั่งถึงที่สุด ณ จุดปฏิสนธิ !!!
แล้วก็กลายเป็นความว่างเปล่า เหมือนฮาร์ดดิสก์ซึ่งถูกฟอร์แมทใหม่ !!!
"ความทรงจำทั้งหมด ถูกดึงออกมาหมดแล้วครับ" ชายชุดขาวคนหนึ่งรายงานต่อเจ้านาย
"อยู่ในเทมโพลารี่เมมโมรี่ของคอมพิวเตอร์ศูนย์ใช่ไหม ?"
"ใช่ครับนายท่าน"
"ดีมาก! ดำเนินการต่อ ใส่คำสั่งถาวรเพื่อให้เป็นสมาชิกของเราต่อไป"
"ขอรับนายท่าน!!"
ขณะนี้ ร่างของวีรชัยแน่นิ่ง หลับตาสนิท สมองของเขากำลังรอรับคำสั่ง....และแล้วคำสั่งซึ่งเหมือนการสะกดจิตให้รับรู้ไปตลอดกาลก็มา!
"ข้า คือผู้รับใช้องค์กร มิลเลนเนียม ช็อกเกอร์ ข้า จะทำทุกอย่าง เพื่อองค์กร และจะกำจัดทุกคนที่ขัดขวางให้สิ้น และปกป้ององค์กรทุกวิถีทาง!!"
คำสั่งถูกส่งเข้าไปในสมองและบันทึกไว้เรียบร้อย พร้อมกับสิ่งที่ถูกเลือกให้เขาจดจำเท่าที่จำเป็น เช่น ภาษาพูด และข้อมูลขององค์การ!
"จัดการขั้นตอนสุดท้ายได้!!"
คนชุดขาวทุกคนช่วยกันประกอบอุปกรณ์ที่เหลือ เมื่อเห็นว่าครบถ้วนดีแล้ว จึงปิดหน้าอกของวีรชัย ทำการเย็บแผลด้วยเลเซอร์จนแผลที่ถูกผ่าตัดเชื่อมกันสนิท คนหนึ่งฉีดยาบางอย่างให้วีรชัยที่หน้าอก แล้วรายงาน "เรียบร้อยขอรับนายท่าน"
"ดีมาก ปลุกเขาซิ!!"
คนชุดขาวอีกคนหนึ่ง กดปุ่มบริเวณข้างๆแขนซ้ายของวีรชัย แล้วก็มีกระแสไฟฟ้ากระตุ้นให้เขารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอย่างมึนงง และปลอกเหล็กทุกปลอกซึ่งพันธนาการเขาอยู่ก็หลุดออก ปล่อยให้เขาเป็นอิสระ
วีรชัยลุกขึ้นนั่ง และทันใดนั้นก็ได้ยินคำสั่งจากบนเพดาน
"ลุกขึ้นยืน วีรชัย!"
เขาลุกขึ้นยืนตามคำสั่ง
"แปลงร่างซิ !!"
วีรชัยขมวดคิ้ว ทำท่ามึนงงสงสัย
"เจ้าแปลงร่างไม่ได้หรือ ? ไม่รู้วิธีหรือไง ?" เสียงเจ้านายใหญ่ถามมาด้วยน้ำเสียงขุ่นมัวแสดงความไม่พอใจ
พวกชุดขาว เหลียวมองกันเลิ่กลั่ก
"ไอ้พวกหมอโง่ !!" นายใหญ่ร้องด่า "พวกแกลืมใส่ข้อมูลการแปลงร่างให้เขาล่ะสิ ใช่ไหม !!"
"ขะ ...ขอรับ นายท่าน โปรดอภัย" หนึ่งในจำนวนคนชุดขาวตอบเสียงสั่น ๆ "พวกกระผมจะแก้ไขเดี๋ยวนี้แหละครับ โปรดอภัยด้วยครับ!!"
"น่ารำคาญจริง!!" นายใหญ่บ่น ฉับพลัน ลำแสงเลเซอร์จากบนเพดานลำหนึ่ง พุ่งลงมาที่ศีรษะชายชุดขาวคนนั้นอย่างเหมาะเหม็ง
"แซ่ดดดดดด..."
"อ๊าาากก......"
ชายชุดขาวนั้นล้มทั้งยืน ศีรษะไหม้ไปทั้งหัว! คนอื่นๆ ยืนมองด้วยตัวสั่นเทา
"รีบจัดการแก้ไขเขาเดี๋ยวนี้!!! ภายในสิบห้านาที ถ้ายังไม่เสร็จ ข้าจะเปลี่ยนหมอชุดใหม่เข้ามาทำแทน และพวกเจ้าจะเป็นอย่างไอ้คนนั้น!!!"
คนชุดขาวที่เหลือพากันตาลีตาเหลือก รีบพาวีรชัยกลับลงไปนอนที่เตียงเพื่อจะผ่าตัดอีกครั้ง
ทันใดนั้น......
"ครืนนน.........."
เกิดแผ่นดินไหวอย่างกระทันหันและรุนแรง! ทุกคนพร้อมทั้งข้าวของถูกเทไปข้างหนึ่ง ล้มลุกคลุกคลานไปตามๆกัน รวมทั้งวีรชัยด้วย
พวกชุดขาวต่างรีบวิ่งหนีออกจากห้องผ่าตัดนั้นเพื่อออกไปข้างนอก เนื่องจากแผ่นดินไหวแรงมาก คาดว่าประมาณ 7 ริกเตอร์! ข้าวของต่างๆในห้องกระจัดกระจาย หลอดไฟและสิ่งเปราะบางต่าง ๆ แตก และมีเสียงระเบิดจากอีกห้องหนึ่งดังขึ้น!
"บึ้มม!!!"
วีรชัยพยายามลุกขึ้นยืน แล้วก็มีชายคนหนึ่งในชุดขาวแต่ไม่สวมหมวก เปิดเผยให้เห็นใบหน้าอย่างชัดเจน เป็นชายวัยราว 50 ปี
"คุณวีรชัย! รีบหนีไปเร็ว!!" ชายคนนั้นเร่งบอก
"คุณ...คือใคร ?" เขาถามด้วยความมึนงง รู้สึกคลับคล้ายคลับคลาว่าเคยพบเคยเห็นมาก่อน
"ผม ดอกเตอร์ดิเรก หมอประจำตัวคุณไง!"
"ดอกเตอร์ดิเรก...?"
"ใช่! ผมดอกเตอร์ดิเรก! คุณรีบไปเดี๋ยวนี้ ไปให้พ้นจากที่นี่!!แล้วกลับเมืองไทยไปเลยนะ!!"
"ทำไมครับ ?"
(มีต่อครับ)