-ผมอายุ 19 ครับ จบ ม.6มา ตอนนี้กำลังเรียนอยู่ในระดับ ปวส. ด้วยความที่ผมสอบไม่ติดปริญญาตรีเลยดร็อปมา 1 ปีเพื่อจะมาต่อ ปวส.ในปีถัดมา
-ระหว่างดร็อปก็มีทำงานบ้าง แต่ช่วงหลังๆจะอยู่บ้านมากกว่าเพราะผมต้องดูแลย่าที่ป่วย ทำให้เพื่อนๆที่สนิท แยกย้ายกันไปเรียนหมดแล้ว จะคุยก็คุยแค่ในแชทเฟสบุ๊ค เพื่อนๆแถวบ้านก็ไม่ค่อยสนิท ทำให้ไม่ค่อยได้คุยแบบพูดกับใครเลยเกือบปี
-สังคมผมก็ไม่ค่อยออก เพราะส่วนตัวเป็นคนเข้ากับคนยาก ขี้อาย ไม่ค่อยพูดเท่าไหร่ถ้าไม่สนิทด้วย ยิ่งถ้าเป็นผู้หญิงนี่จะไม่รู้จะพูดอะไร ทำให้ไม่ค่อยมีเพื่อนผญ.เท่าไหร่ ซึ่งอยากจะแก้จุดนี้มากๆเลย
-พอระยะเวลาผ่านไป ผมเปิดเทอมทำให้มีเพื่อนใหม่ๆมา แรกๆก็เหมือนจะดีนะ ผมพยายมปรับตัวลองคุยดู ก็ทำให้ได้เพื่อนมาใหม่ 6 คน โดยที่ผมนี่แหละชวนอีก 6 คนมาอยู่ด้วยกัน ซึ่งต่างคนก็ต่างมา ต่างก็อยากมีเพื่อนเลยคุยเลยคุยกันง่าย ซึ่งทำให้กลุ่มผมมี 7 คน(รวมผมแล้ว)เป็น ผญ.3 คน ผช.4คน
-แต่นานๆไป 6คนนั้นกลับสนิทกันมากเลย คุยกันแทบทุกเรื่อง แต่สวนทางกับผมนี่สิ ไม่ค่อยมีคนสนใจเหมือนวันแรกๆเลย ชวนคุยด้วยก็ไม่มีคนคุย ถามนู่นถามนี่ก็ไม่ค่อยมีคนตอบ ทั้งๆที่ผมเป็นคนรวมกลุ่มนี้แท้ๆ เวลานั่งกินข้าวกันเหมือนผมเป็นอากาศ เหมือนผมนั่งอยู่คนเดียว ไม่มีใครพูดด้วย ไม่มีแม้แต่จะเอ่ยชื่อผม ผมก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว หรือว่าเพราะผมนิ่งเกินไป ผมหยายามมากแล้วนะ พยายามปรับตัว คงไม่มีใครไม่อยากมีเพื่อนหรอก ผมพยายามชวนคุย พยายามช่วยเหลือ แสดงความมีน้ำใจ แต่ก็ไม่มีใครสนใจอยู่ดี กลับมาบ้านก็เครียดทุกวันเลย พยามยามลองคุยในแชทกลุ่มก็แล้ว ไลน์ก็แล้ว ก็ไม่มีใครสนใจ ไม่มีคนตอบอยู่ดี แล้วก็ไม่ชอบเลยตอนที่ทุกคนกำลังคุยกันแชทมันจะเด้งรัวๆ พอเราไปกดเข้าไปคุยด้วยอยู่ๆแชทกลับเงียบซะงั้น เลยทำให้ไม่มีความมั่นใจจะทำอะไรทั้งนั้นเลย ทั้งในโลกออนไลน์ ทั้งโลกความเป็นจริง
-แต่ปกติแล้วจะเข้ากับผช.ได้ง่ายกว่า แต่ที่นี่สังคมของพวกมัน มันอยู่กับสิ่งที่ผมไม่ค่อยชอบเท่าไหร่เช่นพวกบุหรี่ เที่ยวกลางคืน ชู้สาว ซึ่งมันก็เป็นเรื่องปกติแหละแต่เพื่อนๆเก่าผมไม่ค่อยมีแบบนี้ไงเลยปรับตัวยากนิดนึง
นี่แหละครับอยากจะถามว่าผมควรทำตัวยังไงดีเมื่อมีเหตุการณ์แบบนี้ในทุกๆวัน ผมเครียดมากเลย ปกติก็เป็นคนคิดมากด้วย ไม่อยากไปเรียนแล้ว แต่ก็ต้องอดทนไปในแต่ละวัน โดยที่ไม่มีความสุขเลย เรียนก็หนักด้วยทั้งๆที่เป็น ปวส.แท้ๆ
ปล.ยาวหน่อยนะครับ อาจจะเขียนไม่ค่อยเข้าใจต้องขอโทษด้วย พึ่งเคยคั้งกระทู้ครั้งแรก555555
เหนื่อยมาก ท้อแท้ เพื่อนไม่สนใจ ไม่มีคนคุยด้วย
-ระหว่างดร็อปก็มีทำงานบ้าง แต่ช่วงหลังๆจะอยู่บ้านมากกว่าเพราะผมต้องดูแลย่าที่ป่วย ทำให้เพื่อนๆที่สนิท แยกย้ายกันไปเรียนหมดแล้ว จะคุยก็คุยแค่ในแชทเฟสบุ๊ค เพื่อนๆแถวบ้านก็ไม่ค่อยสนิท ทำให้ไม่ค่อยได้คุยแบบพูดกับใครเลยเกือบปี
-สังคมผมก็ไม่ค่อยออก เพราะส่วนตัวเป็นคนเข้ากับคนยาก ขี้อาย ไม่ค่อยพูดเท่าไหร่ถ้าไม่สนิทด้วย ยิ่งถ้าเป็นผู้หญิงนี่จะไม่รู้จะพูดอะไร ทำให้ไม่ค่อยมีเพื่อนผญ.เท่าไหร่ ซึ่งอยากจะแก้จุดนี้มากๆเลย
-พอระยะเวลาผ่านไป ผมเปิดเทอมทำให้มีเพื่อนใหม่ๆมา แรกๆก็เหมือนจะดีนะ ผมพยายมปรับตัวลองคุยดู ก็ทำให้ได้เพื่อนมาใหม่ 6 คน โดยที่ผมนี่แหละชวนอีก 6 คนมาอยู่ด้วยกัน ซึ่งต่างคนก็ต่างมา ต่างก็อยากมีเพื่อนเลยคุยเลยคุยกันง่าย ซึ่งทำให้กลุ่มผมมี 7 คน(รวมผมแล้ว)เป็น ผญ.3 คน ผช.4คน
-แต่นานๆไป 6คนนั้นกลับสนิทกันมากเลย คุยกันแทบทุกเรื่อง แต่สวนทางกับผมนี่สิ ไม่ค่อยมีคนสนใจเหมือนวันแรกๆเลย ชวนคุยด้วยก็ไม่มีคนคุย ถามนู่นถามนี่ก็ไม่ค่อยมีคนตอบ ทั้งๆที่ผมเป็นคนรวมกลุ่มนี้แท้ๆ เวลานั่งกินข้าวกันเหมือนผมเป็นอากาศ เหมือนผมนั่งอยู่คนเดียว ไม่มีใครพูดด้วย ไม่มีแม้แต่จะเอ่ยชื่อผม ผมก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว หรือว่าเพราะผมนิ่งเกินไป ผมหยายามมากแล้วนะ พยายามปรับตัว คงไม่มีใครไม่อยากมีเพื่อนหรอก ผมพยายามชวนคุย พยายามช่วยเหลือ แสดงความมีน้ำใจ แต่ก็ไม่มีใครสนใจอยู่ดี กลับมาบ้านก็เครียดทุกวันเลย พยามยามลองคุยในแชทกลุ่มก็แล้ว ไลน์ก็แล้ว ก็ไม่มีใครสนใจ ไม่มีคนตอบอยู่ดี แล้วก็ไม่ชอบเลยตอนที่ทุกคนกำลังคุยกันแชทมันจะเด้งรัวๆ พอเราไปกดเข้าไปคุยด้วยอยู่ๆแชทกลับเงียบซะงั้น เลยทำให้ไม่มีความมั่นใจจะทำอะไรทั้งนั้นเลย ทั้งในโลกออนไลน์ ทั้งโลกความเป็นจริง
-แต่ปกติแล้วจะเข้ากับผช.ได้ง่ายกว่า แต่ที่นี่สังคมของพวกมัน มันอยู่กับสิ่งที่ผมไม่ค่อยชอบเท่าไหร่เช่นพวกบุหรี่ เที่ยวกลางคืน ชู้สาว ซึ่งมันก็เป็นเรื่องปกติแหละแต่เพื่อนๆเก่าผมไม่ค่อยมีแบบนี้ไงเลยปรับตัวยากนิดนึง
นี่แหละครับอยากจะถามว่าผมควรทำตัวยังไงดีเมื่อมีเหตุการณ์แบบนี้ในทุกๆวัน ผมเครียดมากเลย ปกติก็เป็นคนคิดมากด้วย ไม่อยากไปเรียนแล้ว แต่ก็ต้องอดทนไปในแต่ละวัน โดยที่ไม่มีความสุขเลย เรียนก็หนักด้วยทั้งๆที่เป็น ปวส.แท้ๆ
ปล.ยาวหน่อยนะครับ อาจจะเขียนไม่ค่อยเข้าใจต้องขอโทษด้วย พึ่งเคยคั้งกระทู้ครั้งแรก555555