ผมเรียนอยู่ที่วิทยาลัยแห่งหนึ่ง ตอนนั้นพึ่งสมัคเข้ามาเรียนครับ ทางวิทยาลัยเลยจัดให้เข้าค่ายเพื่อทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่ๆ ทางอาจารจัดกลุ่มให้อยู่กับเพื่อนใหม่ๆ ทำความรู้จักกัน จังหวะที่กำลังนั่งรวมกลุ่มกันหัวผมชนกับผู้หญิงกลุ่มข้างๆเลยจะหันไปขอโทษ พอจะหันไปขอโทษ เธอขอโทษผมก่อน
ผมเป็นอะไรไม่รู้อยู่ดีๆก็อึ่งครับ555+
ผมเลยไม่ได้ขอโทษเธอ หลังจากวันนั้นหวังว่าเราคงได้เรียนอยู่ห้องเดียวกัน แต่ไม่ใช่เลยครับ เธอเรียนคนละสาขากับผม ผมจะเธอที่โรงอาหารทุกวันแอบมองทุกครั้งเลย แต่พอเจอซึ่งๆหน้าผมไม่กล้าสบตาและก็เดินหนีไปส่ะงั่น ผมเป็นแบบนี้หลายครับไม่กล้าที่จะจีบเธอผมเป็นคนขี้อายครับ อยู่มาวันหนึ่ง ผมตัดสิาใจที่จะจีบเธอครับ แต่!! เธอมีแฟนแล้ว เป็นรุ่นพี่ ผมรู้สึกอกหักทั้งที่ยังไม่ได้จีบเลย ผมก็ยังไม่ได้เลิกชอบเธอหรอกครับ วันเวลาผ่านไปเป็นปี
ขึ้นปวช.ปี2ครับ เธอได้เลิกกับรุ่นพี่คนนั้นไป
ยอมรับนะผมดีใจ แต่ตอนนั้นก็ยังได้จีบเธอครับก็เหมือนเดิมแอบมองเฉยๆ ผ่านไปหลายเดือนผมตัดสินใจที่จะจีบอีกครั้ง แต่!! ก้อไม่กล้าอีกเลยให้เพื่อนทักไปจีบให้ แต่เพื่อนมันก็เฉลยว่าผมไม่ได้จีบเอง มันบอกหมดเปลือกเลยว่าผมอ่อนใจปลาซิล เธอเลยบอกว่าถ้าชอบก็กล้าๆหน่อยอย่าปอดแหก ผมนี้ขึ้นเลย จีบเองเลยครับ ผมคุยกับเธอได้1อาทิต ผมเลยถามเธอว่ามีความรู้สึกดีกับเราบ้างมัยเธอบอก ไม่
ผมรู้สึกว่าผมไม่มีความหมายเลย ผมเลยตัดสินใจเลิกคุยลบเพื่อน ตอนนั่นผมคิดว่าคงเลิกชอบแหละละ แต่มันไม่เป็นอย่างงั่นครับ ผ่านไปแค่วันเดียว
ผมแอดเพื่อนเธออีกครั้งและทักแชทไปขอโอกาศแต่โดนปฎิเสธด้วยคำที่เจ็บปวดมาก ผมด้วยความเสียใจ
และมีอาการหัวร้อนเลยพยายามหาเรื่องกับเพื่อนเธอที่เป็นผู้ชาย เช้าวันรุ่งขึ้นผมมองหน้าเพื่อนของเธอด้วยความโมโหแต่ผมก็ไม่ได้ตัดสินใจทำอะไรโง่ๆครับ ผมเลยไปเคลียปัญหาที่โรงหาร แต่ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรกันเลยจับมือกันและเป็นเพื่อนกัน
ผมรู้สึกผิดครับที่ทำแบบนั้นไปผมคิดว่าเธอคงเกลียดผมมากแน่ๆ ความรู้สึกผมก็ไม่ได้เปลี่ยนไป
ผมกับไปคิดดูอีกครั้งว่าผมชอบเธอหรือว่ารักกันแน่
ผมคุยกับตัวเองให้สมองเป็นคนคิดหัวใจเป็นตัวตัดสิน
หัวใจมันก็บอกว่าผมว่ารักเขามาก
ผมนึกเรื่องที่ผู้หญิงสวยๆเขามาจีบผมแต่ผมไม่สนใจเลยสักนิดจนเพื่อนด่าว่าโง่
ใช่แล้วละผมคงรักเธอมาก
ยังไม่จบน่ะครับ ถ้าใครอ่านแล้วอยากให้ผมมาเล่าต่อก็แสดงความคิดเห็นกันได้ครับ
ปล. เรื่องของผมมันคงน้ำเน่า