ไม่รู้
การฆ่าตัวตายนี่มันผิดมากเลยหรอคะ ถ้าตัดเรื่องบาป บุญ เรื่องศาสนาออกไป มันก็เป็นสิทธิ์ของคนนั้นไม่ใช่หรอคะที่จะอยากตาย
บางคนก็บอกว่าให้คิดถึงคนอื่น คิดถึงพ่อแม่ที่เลี้ยงดูมา คิดถึงเพื่อนฝูง เค่จะเสียใจแค่ไหน ถ้าเราตายไป แต่.........แล้วเราล่ะ เราไม่มีความสุขที่จะมีชีวิตต่อ เรามีแต่ความทุกข์ เราต้องทนทุกข์ ทนเสียใจเพื่อให้คนอื่นมีความสุขหรอ เพื่อนเรา เค้าก็มีชีวิตเป็นของเค้า เราจากไป ไปนานเค้าก็ใช้ชีวิตของเค้าตามปกติรึป่าว
มีแต่ตัวเรานี่ เรานอนไม่หลับ เหมือนตื่นอยู่ตลอดเวลา มันมีเรื่องให้คิดตลอด ร้องไห้ตลอด ต้องร้องไห้จนเหนื่อยแล้วก็หลับไปเอง
เราเหนื่อย กับชีวิตตัวเองเหลือเกิน หลายครั้งหลายครา ที่ชีวิตกำลังไปได้สย แต่ก็มีคน(ในครอบครัว)มาทำให้มันเละเทะ ชิหายตลอด เราเริ่มต้นใหม่จนเราเนื่อย จนเราท้อแล้ว เราไม่สามารถไว้ใจใครได้อีกแล้ว ทุกคำพูดจากทุกคนที่พูดกับเรา เราจะคิดว่าเค้ากำลังหลอกเราอยู่แน่ๆ เราไม่สามารถไว้ใจใครได้เลย
เราเหนื่อย เราไม่อยากทำให้ครอบครัวเสียใจ แต่เราเหนื่อยมากๆ เราคิดว่า ตายไปซะได้ก็ดี จบมันไปเลยดีกว่า ไม่ว่าผลที่จะตามมามันจะเป็นยังไงก็ชั่งมันเหอะ จะตกนรก ขึ่นสวรรค์อะไรก็ชั่งหัวมัน
แล้วควรตายแบบไหนดีล่ะ ที่ไม่ให้คนอื่นเดือดร้อน ไม่ว่าจะเจ้าหน้าที่ตำรวต หรือกู้ภัยก็ตาม เราอยากทำเหมือนเราหายตัวไปเฉยๆ ให้คนในครอบครัวคิดแค่ว่าเราหายไป อย่างน้อยเค้าก็คงไม่เสียใจ เท่ารู้ว่าเราตายหรอก เราคิดหลายวิธีมาก โดดน้ำตายหรอ สักวันคงลอยขึ้นมาให้คนเห็น โดดลงไปในบ่อจระเข้ หรือสัตว์ป่างี้หรอ ถ้าเกิดวันนั้นมันไม่หิวล่ะ เราจะตายมั้ย
หรือ ฝังตัวเองในดิน ในป่าไปเลย ลึกๆ คงไม่มีใครเจอหรอก อาจจะทรมาณ แต่ถ้าจุดจบมันเป็นสิ่งที่เราต้องการก็คงได้
บางคนอาจจะบอกให้ไปรักษา แต่ค่ารักษาค่าปรึกษาหมอ แค่ 30 นาทีก็ 1500 แล้ว ไม่รวมค่ายา เค้าแนะนำให้เอาครอบครัวไปด้วย แต่เราไม่อยาก เราไม่อยากคุย ไม่อยากเกี่ยวข้องกับครอบครัวอีก จะไปก็ไม่ได้ เราไม่มีที่ไป เราต้องเข้าบ้านดึก เพื่อที่จะไม่เจอคนในบ้าน ต้องออกจากบ้านให้เช้ามาก ไม่ก็สายมาก เพื่อที่จะได้ไม่ต้องเจอเค้า
ครอบครัวเราไม่เคยถามว่าเราต้องการอะไรมั้ย เค้าเอาแค่บอกสิ่งที่เค้าต้องการ
เราต้องหางานใหม่ แต่เราไม่เดือดร้อน
เราเหนื่อยมากๆ ก็แค่อยากมาถามว่า มีวิธีไหนที่จะไปอย่างสงบมั้ย แบบไม้ให้ใครรู้
ไม่รู้
การฆ่าตัวตายนี่มันผิดมากเลยหรอคะ ถ้าตัดเรื่องบาป บุญ เรื่องศาสนาออกไป มันก็เป็นสิทธิ์ของคนนั้นไม่ใช่หรอคะที่จะอยากตาย
บางคนก็บอกว่าให้คิดถึงคนอื่น คิดถึงพ่อแม่ที่เลี้ยงดูมา คิดถึงเพื่อนฝูง เค่จะเสียใจแค่ไหน ถ้าเราตายไป แต่.........แล้วเราล่ะ เราไม่มีความสุขที่จะมีชีวิตต่อ เรามีแต่ความทุกข์ เราต้องทนทุกข์ ทนเสียใจเพื่อให้คนอื่นมีความสุขหรอ เพื่อนเรา เค้าก็มีชีวิตเป็นของเค้า เราจากไป ไปนานเค้าก็ใช้ชีวิตของเค้าตามปกติรึป่าว
มีแต่ตัวเรานี่ เรานอนไม่หลับ เหมือนตื่นอยู่ตลอดเวลา มันมีเรื่องให้คิดตลอด ร้องไห้ตลอด ต้องร้องไห้จนเหนื่อยแล้วก็หลับไปเอง
เราเหนื่อย กับชีวิตตัวเองเหลือเกิน หลายครั้งหลายครา ที่ชีวิตกำลังไปได้สย แต่ก็มีคน(ในครอบครัว)มาทำให้มันเละเทะ ชิหายตลอด เราเริ่มต้นใหม่จนเราเนื่อย จนเราท้อแล้ว เราไม่สามารถไว้ใจใครได้อีกแล้ว ทุกคำพูดจากทุกคนที่พูดกับเรา เราจะคิดว่าเค้ากำลังหลอกเราอยู่แน่ๆ เราไม่สามารถไว้ใจใครได้เลย
เราเหนื่อย เราไม่อยากทำให้ครอบครัวเสียใจ แต่เราเหนื่อยมากๆ เราคิดว่า ตายไปซะได้ก็ดี จบมันไปเลยดีกว่า ไม่ว่าผลที่จะตามมามันจะเป็นยังไงก็ชั่งมันเหอะ จะตกนรก ขึ่นสวรรค์อะไรก็ชั่งหัวมัน
แล้วควรตายแบบไหนดีล่ะ ที่ไม่ให้คนอื่นเดือดร้อน ไม่ว่าจะเจ้าหน้าที่ตำรวต หรือกู้ภัยก็ตาม เราอยากทำเหมือนเราหายตัวไปเฉยๆ ให้คนในครอบครัวคิดแค่ว่าเราหายไป อย่างน้อยเค้าก็คงไม่เสียใจ เท่ารู้ว่าเราตายหรอก เราคิดหลายวิธีมาก โดดน้ำตายหรอ สักวันคงลอยขึ้นมาให้คนเห็น โดดลงไปในบ่อจระเข้ หรือสัตว์ป่างี้หรอ ถ้าเกิดวันนั้นมันไม่หิวล่ะ เราจะตายมั้ย
หรือ ฝังตัวเองในดิน ในป่าไปเลย ลึกๆ คงไม่มีใครเจอหรอก อาจจะทรมาณ แต่ถ้าจุดจบมันเป็นสิ่งที่เราต้องการก็คงได้
บางคนอาจจะบอกให้ไปรักษา แต่ค่ารักษาค่าปรึกษาหมอ แค่ 30 นาทีก็ 1500 แล้ว ไม่รวมค่ายา เค้าแนะนำให้เอาครอบครัวไปด้วย แต่เราไม่อยาก เราไม่อยากคุย ไม่อยากเกี่ยวข้องกับครอบครัวอีก จะไปก็ไม่ได้ เราไม่มีที่ไป เราต้องเข้าบ้านดึก เพื่อที่จะไม่เจอคนในบ้าน ต้องออกจากบ้านให้เช้ามาก ไม่ก็สายมาก เพื่อที่จะได้ไม่ต้องเจอเค้า
ครอบครัวเราไม่เคยถามว่าเราต้องการอะไรมั้ย เค้าเอาแค่บอกสิ่งที่เค้าต้องการ
เราต้องหางานใหม่ แต่เราไม่เดือดร้อน
เราเหนื่อยมากๆ ก็แค่อยากมาถามว่า มีวิธีไหนที่จะไปอย่างสงบมั้ย แบบไม้ให้ใครรู้