ผิดไหมครับที่ไม่อยากจะมีชีวิต? เพราะไม่รู้เป้าหมายของชีวิต อยากจะนอนหลับตาแล้วหายไปเลย

อาจจะยาวสักหน่อยแต่ผมขอระบาย ผมอายุ18 อยู่ในช่วงที่กำลังศึกษาชั้นม.6 เป็นช่วงของการจะต้องเตรียมตัวเข้ามหาวิทยาลัย ผมเรียนสายวิทย์คณิต อยู่ในโครงการเรียนพิเศษ อยู่ในชมรมวิทยาศาสตร์ ที่รุ่นพี่ในชมรมแต่ละคนมีความสามารถสามารถเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำได้ ในปีนี้คนที่ต้องแบกรับหน้าที่หัวหน้าชมรมควรจะต้องเป็นผมเพราะได้รับการทาบทามจากอาจารย์มาก่อนหน้านี้แต่เกิดเรื่องว่าอยู่ดีๆอาจารย์ก็เปลี่ยนหัวหน้าเฉยๆโดยที่ไม่ได้บอกผมก่อนผมเพิ่งรู้ที่หลังจึงเป็นหนึ่งในประเด็นที่คิด ครอบครัวของผมนั้นไม่ค่อยจะดีนักไท่ได้ในเรื่องฐานะเเต่เป็นความสัมพันธ์ พ่อของผมค่อนข้างมีฐานะจากการสร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมาเองโดยแต่เดิมพ่อผมได้เรียนมหาลัยเดียวกับแม่ของผมทำให้ทั้งสองคนได้เจอกัน แล้วต่อมาแต่งงานมีลูกเป็นผมกับพี่ชาย แต่หลังจากนั้นพ่อผมได้ทำผู้หญิงคนหนึ่งตั้งท้อง ทำให้ต้องหย่าล้างกับแม่ผมทำให้แม่ผมโกรธมากๆในหลายๆเรื่อง เรื่องนี้เกิดขึ้นตอนผมอายุประมาณ4ขวบ พวกเขไม่เคยบอกผมเรื่องนี้เลยผมคิดว่าครอบครัวผมสมบูรณ์มาโดยตลอดจนกระทั้งผมอายุ14คือผ่านมา10พ่อบอกว่าผมมีน้องนะพ่อหย่ากับแม่นะพ่อแต่งงานใหม่นะ เรื่องนี้ทำให้ผมคิดในใจทำไมถึงเป็นอะไรแบบนี้ ทำให้ผมสงสัยในชีวิตตัวเอง แล้วเริ่มทำตัวเสเพ กร้าวร้าวต่างๆจนกระทั้งคิดว่าปล่อยมันไปก็ได้มันไม่ใช่เรื่องของเรา แล้วด้วยความที่ผมเป็นคนหัวดีด้านการคำนวณแต่สิ่งที่ผมบกพร่องคือภาษาและความขี้เกียจ ต่อมาในช่วงม.5 พ่อผมได้บอกกับผมว่าอยากให้เรียนมหาลัยเป็นอินเตอร์ แต่ผมไม่ได้สนใจพร้อมบอกกับพ่อว่าอยากเรียนวิศวะที่หนึ่งแต่เป็นหลักสูตรไทยนะ หลังจากนั้นพ่อผมก็ไม่ได้ใส่ใจจนกระทั้งวันหนึ่งเขาพาผมออกไปกินข้าว2คนแล้วบอกว่า อยากให้ดูแลน้องๆในอนาคต ผมมีน้อง2คนโดยห่างกับผม4ปีกับ15ปีโดยที่ว่าจะให้ผมเรียนวิศวะอินเตอร์โดยที่จะช่วยสนับสนุนให้ไปไปเรียนเมืองนอกต่อ แต่ในตอนนี้ผมไม่มีคะแนนอะไรเลยที่ใช้ในการเรียนต่อในมหาลัยอินเตอร์ ทำให้ผมกังวลเป็นอย่างมาก และด้วยความที่ภาษาห่วยมากพอพูดได้อ่านได้เขียนด้นิดหน่อย แค่เพียงพอต่อการใช้ชีวิตไปวันๆ ทำให้ผมกังวลอย่างหนัก ที่พ่อผมอยากให้เรียนอินเตอรืนั้นเพียงเพราะว่าเงินเดือนดีจะได้ดูแลครอบครัวได้ดี พอคุยไปมาสักพักพ่อผมได้บอกว่า มีกนี้สินอยุ่10ล้านบาทโดยที่เป็นอสังหารีมาทรัพยืทั้งหมด โดยเรื่องทั้งหมดนี้ที่พูดมาผมกลับมาทบทวนตัวเองใหม่ รวมความคิดอยุ่กับตัวเองว่าเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตเรียงลำดับความสำคัญ แล้วก็คิดมาทั้งหมดผมอยุ่ตรงนี้เพราะอะไรทำไมผมถึงอยุ่ตรงนี้ทำไมถึงอยากเรียนต่อที่นั้นแล้วทำไมถึงคิดอย่างนั้นเราชอบอันนั้นเพราะอะไร เราชอบจริงหรือป่าวเเล้วเราสามรถทำมันได้ไหม ทำให้ผมคิดทั้งหมดออกมาแต่ดูเหมือนว่าผมรวบรวมเรียบเรียงแต่ละอย่างออกมา มันทำให้ผมรู้ว่าส่วนใหญ่แล้วผมแค่ทำตามคนรอบข้างชอบตามคนรอบข้างอยากเป็นอย่างเขาอิจฉาเขา  ซึ่งจริงๆแล้วอาจจะเป็นเพราะว่าผมขาดความพยายามไป แต่พอเรียบเรียงทั้งหมดจบผมก็ไม่สามารถอธิบายเป้าหมายชีวิตของตัวเองได้เพราะผมไม่มี ทำให้ผมรู้สึกว่าที่ทำมาทั้งหมดนี่ตลอดชีวิตนี้เพื่อใคร แล้วเพราะอะไร ผมไม่สามารถหาได้ หลังจากนั้นผมคิดจนเพลียหลับไป ตื่นขึ้นมาได้พบว่าผมไม่ได้ฝันและช่วงเวลาที่นอนเป็นช่วงที่สงบและสบายกับผมผมไม่ต้องสัมผัสความตึงเครียดความกดดัน มันทำให้ผมรุ้สึกอยากนอนต่อแต่การนอนของผมก็ยังต้องตื่น แต่ผมอยากรุ้ว่าถ้าผมไม่จำเป็นต้องตื่นจะเป็นอย่างไร แต่พอคิดกลับไปทำให้ผมคิดว่าหากผมไม่ตื่นแล้วแม่หล่ะพี่หล่ะน้องหล่ะจะเป้นอย่างไรทำให้ผมอดสับสนไม่ได้ ผมไม่รุ่ว่าแต่ลหอย่างคืออะไรได้แต่คิดด้วยตัวเแงจนเครียด ไม่รู้จะทำอย่างไรไม่เคยบอกใ ผมเป็นคนค่อนข้างเห็บปัญหาเงียบทำให้คิดเอวเสมอแต่ทุกครั้งพอทำอะไรสักอย่างดูแล้วมันทำให้ผมรุ้สึกว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมทำมันผิดพลาดมาหลายอย่าง แต่ตอนนี้ผมไม่รู้ว่าควรเอาไงกับชีวิตเลย