ขอโอกาสอีกครั้งดีไหม?

สวัสดีครับเพื่อนๆ วันนี้ผมมีเรื่องมาเล่าให้ฟังครับ
ผมต้องเริ่มเล่าตั้งแต่แรกเลยนะครับ คือ ตอนนั้นผมอยู่มัธยมต้นแห่งหนึ่งผมย้ายเข้ามาเรียนในโรงเรียนรัฐบาลตอนม.2 เมื่อก่อนผมเรียนเอกชนแต่ผมรู้สึกว่าค่าเทอมแพงเกินไป แต่นั้นไม่ใช่ประเด็นครับ ประเด็นมันอยู่ที่ตอนผมย้ายเข้ามา ผมไม่รู้จักใครเลยครับทำตัวไม่ถูกเลย จนผมเริ่มมีเพื่อนครับ ผมเริ่มทำความรู้จักกับเพื่อนๆในห้องครับจนผมไปรู้จักกับผู้หญิงคนหนึ่งครับ ตอนแรกผมก้คิดว่าเธอเป็นเพื่อนคนหนึ่งแหละครับ แต่พอวันหนึ่งผมได้คุยกับเธอเล่นกับเธอ หยอกเธอ มันทำให้ผมรู้สึกชอบเธอครับ แล้วผมก็เริ่มจีบเธอแล้วก็ได้เป็นแฟนกันในที่สุด ช่วงอรกครับทุกอย่างมันดีไปหมด โลกทั้งใบเป็นสีชมพู แต่มีวันหนึ่งครับผมรู้สึกเริ่มเบื่อ ผมเริ่มหาข้ออ้างมาเลิกกับเธอด้วยเหตุผลโง่ๆของเด็กอ่ะครับ "แม่เราไม่อยากให้คบกันอีกแล้ว" นั้นแหละครับผมบอกเธอไปแบบนั้นตอนนั้นเราคบกันได้ประมาณ5 เดือนครับ  แล้วเราก็เลิกกัน พอเลิกกันไปผมก็มาคิดครับว่าที่พูดไปมันเป็นแค่อารมณ์ชั่วขณะ ผมจะกลับไปง้อเธอ ซึ่งแน่นอนเธอเป็นคนน่ารัก คนดีอยู่แล้วครับ ผมขอโอกาสเธอ เธอก็ให้โอกาสผม  รักครั้งนี้ของเราหวานแว๋วมากครับ จนผมมาเจอโจทย์เก่าที่มาขอผมคืนดี ด้วยความที่ไม่อยากเสียใครไปผมก็เลยบอกกับคนนั้นว่ากลับมาคบกันไหมล่ะ นั้นแหละครับ ผมคบซ้อน จนวันหนึ่งครับแฟนผมจับได้แล้วแฟนผมก้บอกให้เลือก ผมเลยเลือกอีกคนหนึ่งไป ผมทำให้เธอเสียใจมากผมรู้ดีเลย พอผมพูดไปแบบนั้น คนที่ผมเลือกวันถัดมาก็บอกเลือกผมด้วยเหตุผลที่ว่า "เราเป็นเพื่อนกันน่าจะดีกว่า" แน่นอนครับผมไม่เหลือใคร ผมเลยตัดสินใจทักไปหาเธอคนนั้น ขอร้องอ้อนวอนขอโอกาสเธออีกครั้ง แน่นอนเธอให้ครับ แต่เธอบอกว่ามันจะเป็นครั้งสุดท้ายนะ โอเคผมรับปากไป เรากลับมารักกัน จนจบม.2ไป อ่อผมลืมเล่าไปว่าเรากับแฟนแล้วก็เพื่อนๆสมัครไปค่ายภาษาไทยที่หัวหินกัน ทริปนี้ทางโรงเรียนเป็นคนจัดให้ เราดีใจมากที่จะได้ไปเที่ยวกับเพื่อนๆแล้วก็แฟน แต่ผมไม่คิดเลยว่าทริปนั้นจะเป็นทริปที่ทำให้เราสองคนเลิกกัน เพราะว่าก่อนหน้านี้มีรุ่นพี่คนหนึ่งเข้ามาคุยกับแฟนผมตอนนั้นผมก็คิดว่าเป็นพี่ที่สนิทกันจริงๆมันก็เป็นแบบนั้น ก่อนไปทริปเราทะเลาะกันเรื่องนี้ จนถึงวันไปทริปเราก็ไม่ได้คุยกันเลย ทริปนี้ถ้าผมจำไม่ผิดไปประมาณ3วัน2คืน เราไม่คุยกันเลยเลยทั้งทริป จนถึงวันกลับ แล้วผมทักเธอไปถามว่า "จะเอาไง" ผมคิดว่าเพื่อนคงจะรู้คำตอบนะครับ ครับเราก็เลิกกันในที่สุด แต่ไม่ได้เป็นเพราะรุ่นพี่คนนั้นนะครับ มันคงเป็นเพราะผมเองที่ไม่รักษาเธอเอาไว้ให้ดีๆ พอเปิดเทอมมาม.3 ผมกับเธอก็ทำให้ทุกอย่างเหมือนปกติแต่ก็กว่าจะปกติก็นานเหมือนกันนะครับ5555 เราเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมได้ พอขึ้นม.4ครับ เราเรียนกันคนล่ะสาย ผมมีเพื่อนสนิทตามมาเรียนสายเดียวกันกับผมถือว่าดีสุดๆอย่างน้อยผมก็ไม่เหงา ตลอดเวลาตั้งแต่ช่วงม.3-ม.4 ผมคุยกับเพื้อนคนนี้ตลอดว่าผมลืมเธอไม่ได้สักที เะอนผมมันก็คอยปลอบใจผมมาตลอด จนวันหนึ่งเพื่อนๆมากินข้าวที่บ้านผม มีเมาบ้างตามประสา เพื่อนผมมันบอกผมว่ามันคุยกับแฟนเก่าผมนะ ตินนั้นผมก็ไม่ได้อะไรเพราะรู้ว่ามันคงเมาแหละ จนเวลาผ่านมาจนถึงม.5เทอมแรกๆ เพื่อนผมกับแฟนเก่าผมคบกัน ตอนนั้นความรู้สึกผมโคตรสุดอ่ะ คือ ไม่คิดว่าที่มันพูดจะเป็นเรื่องจริง แต่ผมก็คงต้องยอมรับแล้วก็ยินดีกับเขาทั้ง2คน ตั้งแต่นั้นมาผมพยายามตัดใจ พยายามพาเพื่อนผมไปหาแฟนมัน ทุกๆเที่ยงมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะทำใจ แต่ผมกับเพื่อนก็ยังเป็นเพื่อนกันได้ปกติเหมือนเดิมนะ ชีวิตของเขาทั้งคู่ก็ดีบ้างทะเลาะกันบ้างตามประสา แต่เวลาที่เขาทะเลาะกัน ผมก็พยายามทักไปหาแฟนเก่าผมหรือแฟนเพื่อนผมอยู่เสมอๆ เพราะความเป็นห่วงจากใจจริงๆไม่ได้ต้องการอะไรเลย พอเขาคืนดีกันผมก็ดีใจ จบม.5 ขึ้นม.6เป็นช่วงที่ทุกๆคนต่างเตรียมตัวเพื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัย ต่างคนต่างวุ่นวาย เพื่อนผมกับเธอก็ทะเลาะกันบ่อยขึ้น ผมก็พยายามปลอบใจทุกครั้งที่มันทะเลาะกัน จนถึงวันไปทัศนศึกษาซึ่งอยู่ในภาคเรียนที่2ของม.6 ทุกคนที่ไปก็จะไปเก็บความทรงจำกับเพื่อนๆแต่เราโชคดีหน่อย ที่ได้เก็บความทรงจำกับเพื่อนๆแล้วก็ได้เก็บความทรงจำที่เพื่อนสนิทผมกับเธอคนนั้นมีความสุขกัน ผมยิ้มตลอดเวลาที่เห็นเขามีความสุข จนวันหนึ่งเขาก็ได้เลิกรากันไป ตอนนั้นน่าจะใกล้ๆจบม.6พอดี จบม.6แน่นอนมันต้องมีงานปัจฉิมนิเทศน์กันหน่อย ต่างคนต่างทำของขวัญไปให้เพื่อนๆน้องๆ กัน ผมด้วยความที่ว่าเป็นคนขี้เกียจผมเลยเลือกที่จะทำให้เฉพาะคนที่สำคัญกับเราจริง หนึ่งในนั้นมีของเธอด้วยแน่นอนผมเลือกที่จะปริ้นรูปของเธอออกมาทำเป็นการ์ด เขียนความรู้สึกทุกอย่างที่ผมมีให้กับเธอลงในนั้น แล้วรวบรวมความกล้าเอาให้เธอ เธอเองก็ทำให้เราเหมือนกันนะ เป็นสมุดปฏิทินแล้วก็เขียนข้อความในกระดาษแผ่นสุดท้ายของปฏิทิน เธอบอกว่า"เธอขอบคุณที่เรายังรักเธออยู่ขอบคุณจริงๆ บางทีเราเหมาะที่จะเป็นเพื่อนกันมากกว่านะ" (จริงๆมันมีมากกว่านี้นะ แต่เราข้อพูดแค่นี้ก่อน) มันเป็นสมุดปฏิทินที่ผมจะดูแลรักษาเป็นอย่างดีจนถึงตอนนี้
ตอนนี้ผมกับเธอเรียนอยู่คนล่ะมหาวิทยาลัยเลยแล้วก็คนล่ะจังหวัดด้วย เรากำลังจะขึ้นปี2แล้วนะ55555 แต่ความรู้สึกเราอ่ะยังเหมือนเดิมเรายังรักเธอเหมือนเดิมนะ เรายังหวังว่าเธอจะให้โอกาสเราอีกสักครั้ง ถ้ามันไม่ได้จริงๆเราก็ขอจีบเธอใหม่เลยได้ไหมว่ะ คือผมพยายามเริ่มต้นกับคนอื่นๆมาบ้างนะครับแต่ผมก็ทำไม่ได้ ไม่ได้จริงๆ ตอนนี้เราต่างก็เป็นผู้ใหญ่กันมากขึ้นรักใครก็อยากจะอยู่กับเค้าไปนานๆจริงไหม ผมรู้ว่าผมทำผิดกับเธอมามากๆๆๆๆๆ แต่ตอนนั้นผมยังเด็กยังไม่รู้จักคำว่ารักดีเลยด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้ผมพร้อมที่จะชัดเจนกับเธอแล้ว ผมพร้อมทำทุกอย่างขอแค่ให้เธอกลับมาหรือให้ผมได้ทำในสิ่งที่ผมควรทำ ตั้งแต่ตอนนั้นจนตอนนี้ก็5ปีแล้วที่ผมไม่เคยรักใครเท่าเธอคนนั้นเลย
****ขอบคุณที่อ่านจนจบครับ****
ปล.ผมยอมรับว่าผมทำเลวไว้มาก
ปล.1ผมแค่อยากเขียนกระทู้นี้มาเพื่อแชร์ประสบการณ์นะครับ