ขณะที่กำลังพิมพ์อยู่นี้ยังคิดชื่อหัวกระทู้ไม่ออก...มันสับสนปนเปไปหมดในหัว
เริ่มเลยแล้วกัน.....ขอแทนตัวเองว่าผมและอีกฝ่ายว่าเธอนะครับ....ผมได้เจอกับเธอด้วยความบังเอิญ
หรือจะเป็นโชคชะตาก็ไม่ทราบได้ย้อนถอยหลังไปก่อนจุดเริ่มต้น ผมมีแฟนคบหากันมา7-8ปีตั้งแต่ยังเรียน
พออายุมากขึ้นสังคมเปลี่ยนไปก็เป็นอันต้องเลิกกันเวลาผ่านไปซักระยะก็พยายามติดต่อ แล้วก็ได้เฟสมาแต่ปรากฏว่า
เขามีครอบไปแล้วมีลูกด้วยกันผมเลยตัดสินใจจบการรีเทิน..แต่จุดเริ่มต้นของเรื่องนี้ก็ได้เริ่มขึ้น...วนกลับมาเข้าเรื่อง
คือที่ผมตามดูความเคลื่อนไหวแฟนเก่าได้เพราะมีลูกพี่ลูกน้องของเขาคอยช่วย...ซึ่งพอจบกันกับคนเก่าก็เลยคุยกับ''เธอ''
คนนี้ต่อมาเรื่อยๆ ก็ได้เกิดความรู้สึกดีจนตกลงคบเป็นแฟนกันบนความไม่ค่อยสบายใจของฝ่ายหญิง
เพราะเธอรู้สึกว่าไม่สบายใจกลัวจะโดนกล่าวหาว่าแย่งแฟนพี่สาวมา แต่ผมก็อธิบายไปตลอดว่าผมกับลูกพี่ลูกน้องเธอ
นั้นจบกันไปแล้วเพราะเขามีครอบครัวไปแล้ว...ก็พยายามอธิบายแล้วก็ฝ่าฟันอุปสรรคมากมายมาได้ซักระยะนึงก็คุยกันทุกวันติดต่อพบเจอ
กันบ้าง ผมพามาเปิดตัวกับครอบครัวผมในงานวันแต่งงานของน้องชายผม ซึ่งที่บ้านผมก็โอเคกับเธอคนนี้
แล้วก็ผ่านไปซักปีนึงได้ เธอก็เริ่มมีพฤติกรรมแปลกๆติดต่อไม่ได้บ้างเงียบหายไปบ้าง ผิดวิสัยกับคนที่คุยmsn(สมัยนั้น)กัน
ทุกวันทักมาหาทุกวัน จนวันนึงเธอบล็อคผม ตอนนั้นเริ่มมีเฟสบุ๊คแล้ว ก่อนบล็อคเธอทิ้งข้อความไว้ว่า สรุปสั้นๆ"เราอย่าคุยกันอีกเลย
เธอไม่สบายใจไม่ต้องติดต่อมาหาเธอแล้วนะพ่อเธอไม่ชอบให้คบกับผม"
แล้วก็เงียบหายไปผมเสียใจนะมันง่ายจริงๆกับการที่บอกลาของเธอ...ก็ใช้ชีวิตต่อไป ''เธอ''ก็ติดต่อกลับมาแล้วเราก็กลับมาคุยกันอีก
ครั้งมีความรักให้กันมีความห่วงใยต่อกันซักระยะ ก็เข้าอิหรอบเดิม เธอติดต่อไม่ได้หายไปเลย มีข้อความยาวๆในเฟสให้อ่านก่อนไป
ก็ไม่ต่างอะไรกับครั้งก่อน แต่มีขอให้ลบรูปคู่หรือที่เราไปเที่ยวกันที่ลงในเฟส ทิ้งให้ที แล้วเธอก็หายไป จนพักใหญ่ผมลองโทรหาดู
ก็โทรติด(ตอนหายไปแรกๆโทรไม่ติด)เธอบอกผมว่าไม่ต้องตามหาเธอแล้ว เธออยู่ไกลที่ ตจว. คุยกันนิดหน่อยก็วางสายไป
ผมก็ดำเนินชีวิตต่อไปบนความซึมเศร้า เพราะรักเธอมาก ผมเป็นคนรักคนยากถ้ารักแล้วรักเลย อายุจะ40เพิ่งมีแฟน
ที่เรียกว่าแฟนเต็มปากก็แค่2คน เธอคือคนที่2ที่เข้ามาในชีวิตจนเวลาผ่านไปเกือบปีที่เธอหายไป จู่ๆเธอก็ปลดบล็อคเฟสผมซึ่งในทุกวัน
หลังเสร็จงานหรือว่าง ผมจะเซิทหาชื่อเธอในเฟสทุกวัน พอดีวันนั้นเธอปลดบล็อคพอดีผมเซิทเจอก็แอดไปทันทีเธอรับแต่ยังไม่ได้คุยกัน
จนมีวันนึงเธอทักมาคุยแซวผมเกี่ยวกับอาหารที่ผมทำขายว่าเอามาให้กินบ้าง ผมเลยตอบเธอไปว่าอยู่ไกลขนาดนั้นจะเอาไปให้ได้
ยังไง...แต่เธอตอบกลับมาว่าเธอกลับมาอยู่ที่เดิมแล้ว!! ผมดีใจจนไม่มีคำพูดจะพิมพ์ตอบไปแล้วเราก็กลับมาคบกันเหมือนเดิมนัดเจอทานข้าว
ดูหนังบ้างตามโอกาส แต่คุยโทรคุยแชทกันทุกวันเหมือนเมื่อก่อน
แล้ววันนึงผมก็รับรู้ได้กับสิ่งที่สงสัยมาตลอดคือเธอ มีคนเลี้ยงดูอยู่แล้ว ที่หลายๆครั้งเธอต้องหายไปเพราะว่าโดนทางคนที่เลี้ยงดูเธอ
บังคับให้เลิกติดต่อกับผม ผมได้พูดคุยกับเธอว่าทำไมต้องหลอกกัน แบบนี้โกหกกันตั้งแต่วันแรกเลยใช่ไหม
เธอเสียใจร้องไห้แล้วตอบมาว่าไม่อยากเสียผมไป มีความรู้สึกดีๆให้ผม อยู่กับผมแล้วเธอไม่ต้องเสริมแต่งอะไรเป็นตัวเองได้เต็มที่
เธอแสดงความเป็นตัวเธอได้เต็มที่เพราะผมรับได้เข้าใจเธอกว่าคนอื่น แล้วเธอก็เล่าเรื่องทั้งหมดในชีวิตที่เธอผ่านมา
เธอมีครอบคัวตั้งแต่ยังเด็กด้วยความเป็นคน ตจว. พ่อแม่แยกกัน จำเป็นที่เธอต้องมีครอบครัวตามที่พ่อเธอขอร้องแต่ก็ต้องเลิกกัน
ด้วยความที่ยังเด็กของเธอและการมีครอบครัวครั้งแรกของเธอ จนเธอแทบจะไม่มีที่พึ่งจนมีคนมาเสนอเลี้ยงดูเธอ
ผมได้ฟังทั้งหมดผมอึ้งจุกพูดไม่ออก ซักพักนึงผมก็ได้คำตอบให้ตัวเอง ผมบอกเธอไปว่าถ้าบอกผมแต่แรกอะไรก็คงไม่เป็นแบบนี้
ผมรับได้ กลายเป็นผมรักเธอขึ้นไปอีกและก็สงสารเธอด้วย ชีวิตผู้หญิงคนนึงไม่ควรต้องมาเจออะไรแบบนี้..เธอดีใจที่ผมเข้าใจเธอรับเธอได้
แล้วเราก็คบกันต่อเรื่อยมา แต่ตลอดเวลามักจะมีเรื่องหึงหวงบ่อย เพราะเธอชอบบริหารเสน่ห์ก็คบกันทะเลาะกันบ้างงอนกันไม่คุยกันบ้าง
เป็นแบบนี้อยู่เรื่อยๆด้วยความที่เธออายุน้อยห่างกว่าผม12ปี ผมพยายามปรับตัวเข้าหาเธออะไรเปลี่ยนได้ผมเปลี่ยน
จนผ่านไปเข้าปีที่5เราสองคนถึงได้มีความสัมพันธ์กันโดยที่ไม่ได้ป้องกัน ปรากฏว่าเธอท้อง...แต่เธอมักจะพูดว่าลูกเธอคนเดียว
ไม่ใช่ลูกผม ผมไม่ต้องไปเดือดร้อนอะไรกับเธอเวลาก็ผ่านไปท้องก็โตขึ้น ตอนนั้นผมทำอาชีพค้าขายอาหาร ซึ่งแน่นอนไม่พอกินสำหรับ
ครอบครัวพ่อแม่ลูก (ตอนนั้นมั่นใจว่าลูกเราดูจากการไม่มาของปจด.นับรวมๆจนคลอดเวลามันแทบจะพอดีกับวันที่เรามีอะไรกัน) ผมก็เริ่มหางาน
อื่นทำเพิ่มอยากสร้างครอบครัวด้วยความรักไม่ใช่แค่ความรับผิดชอบ แต่ด้วยความรักจากใจจริง
แต่ช่วงนั้นงานหายากไปซะทุกอย่าง ตืดโน่นนี่ไปหมด งานที่ได้เวลาก็ไม่เหมาะกับผมเพราะมีคนชราอายุ90อยู่บ้านต้องคอยหาข้าว
หาน้ำให้แกด้วย จนกระทั้ง''เธอ'' คงรู้สึกว่าผมคงพึ่งพาไม่ได้ เธอเลยย้ายที่อยู่จากเดิมไปอยู่ กับแม่แท้ๆที่ไปมีครอบครัวใหม่ที่ กทม.
ตลอดเวลาก็พูดคุยกันบ้าง บางทีเธอเครียดๆก็โทรหาให้ผมไปพบเธอผมก็ได้แต่จับมือเธอแล้วลูบท้องเธอไปพลางๆ เพราะรู้ดีกับปัญหา
ที่เรากำลังเผชิญด้วยกัน
จนวันเธอคลอด เธอส่งรูปทารกเพศ ญ มาให้ดู ตั้งชื่อตามที่ผมตั้งให้ ....แต่มาถึงจุดนี้ผู้อ่านหลายท่านคงสงสัยเรื่องค่าใช้จ่ายต่างๆ
ตั้งแต่ฝากครรถ์จนผ่าคลอด?? ใช่ผมไม่ได้จ่ายเลยเพราะเธอมีคนจ่ายให้นั่นก็คือคนที่ส่งเสียเลี้ยงดูเธอตั้งแต่แรก....ตลอดเวลาที่คบกัน
เธอบอกว่าเธอเลิกกับเขาแล้วเธอถึงยอมมีอะไรกับผมด้วย แต่ความจริงมันไม่ใช่ เขาส่งเสียตลอดไปมาหาสู่เธอตลอด เซนรับเป็นพ่อเด็กด้วย
ตรงจุดนี้ผมเองก็นับถือน้ำใจผู้ชายคนนั้นเหมือนกัน แต่เขาไม่รู้ว่าผมกับคนที่เขาส่งเสีย กลับมาคบกันกลายเป็นผมแอบคบไปโดยไม่ตั้งใจ
ณ.ตอนนี้ผมเริ่มลังเล เกี่ยวกับเด็กที่คลอดมาว่าเป็นลูกผมจริงไหม แต่ก็บอกเธอไปจะใช่หรือไม่ ก็ไม่เป็นไรผมรักเธอผมรับได้ผมก็รักลูกเธอด้วย
หลังจากนั้นด้วยความที่อยู่ไกลกันก็มีปัญหากันบ่อยเลิกติดต่อกันไป2-3เดือนแล้วก็กลับมาคุยใหม่แบบนี้อยู่ตลอดทั้งปี เธอพาลูกมาหา
ผมบ้างไม่บ่อยนัก แต่กับทางอีกคนเเธอก็ติดต่อกันอยู่มีอะไรเธอจะบล็อคผมซะส่วนใหญ่เพื่อนๆก็คอยแคบรูปส่งมาให้ดูว่าเธออยู่กับคนอื่น
เธอก็เลี้ยงลูกไปผมก็อยู่ของผม ณ.ตอนนั้นก็ทำธุรกิจเล็กๆกับน้าชายก็พอเลี้ยงตัวเองได้ ก็คุยกันบ้างเลิกกันบ้างนับครั้งไม่ถ้วน เธอมักพูด
เสมอว่าผมไม่ช่วยเธอเลี้ยงลูกไม่ส่งเสีย เธอต้องลำบากเลี้ยงคนเดียว...ถึงแม้ผมจะรู้อยู่ว่ามีคนส่งเสียค่าเลี้ยงดูให้อยู่ตลอดก็ตาม แต่ในตอนนั้น
ผมเองก็รู้สึกผิดเหมือนกันที่ไม่ได้ช่วยแบ่งเบาอะไรเท่าไหร่ จะใช่ลูกหรือไม่ใช่ก็ตามผมควรต้องทำอะไรมากกว่านี้
เวลาก็ผ่านไป3ปี ลูกโตขึ้นเธอสบายขึ้นไม่เหนื่อยเหมือนตอนลูกอ่อน เธอก็ติดต่อหาผมเป็นระยะพูดคุยกันถึงอนาคต อยากมาอยู่กับผม
ถ้าผมพร้อมก็ให้ไปสู่ขอเธอให้เป็นทางการผมก็รับปากเธอว่าจะพยายามสร้างตัวให้ดี ตามที่เธอต้องการก็คุยกันมาซักระยะ เธอก็บอกจะมาหา
ผมที่บ้านจะเอาลูกมาด้วย ผมก็ยินดี พอถึงเวลามาที่บ้านผมเขาโอเคกับสถาณการณ์ พอเธอกลับไปก็เริ่มมีการพูดคุยกับทางแม่ของเธอ
แม่เธอก็เรียกเงิน100000ทอง2บาท เป็นสินสอดมา ผมก็ยังไม่รับปากไปเพราะเธอกับผมคบมานานก็จริงแต่การที่ได้ชีวิตด้วยกันนั้น นับเป็น
วันแทบไม่ถึง1เดือนเลยในระยะเวลา7-8ปี อยู่ห่างกันซะเป็นส่วนใหญ่
ผมถามว่าเธอแน่ใจไหมที่จะมาใช้ชีวิตด้วยกัน เธอบอกแน่ใจอยากออกจากที่บ้านเธอเพราะปัญหาเยอะให้ผมช่วยพาเธอออกมาที
แต่....ก่อนหน้าที่จะพูดคุยเรื่องแต่งกัน ช่วงก่อนหน้าผมกับเธอมีปัญหาหึงหวงกัน ผมรู้มาว่าเธอคบคนอื่นที่อยู่ที่นั่นซึ่งเป็นคนละคนกับที่
ส่งเสียเลี้ยงดูเธอ ผมถามเธอปฏิเสท โอเคไม่มีก็ไม่เป็นไรจนสุดท้ายเธอโดนเขาเข้ามาเพื่อหลอกฟัน เพราะเธอลูกติดคนที่เธอคบใหม่
โปรไฟล์ดีเพอเฟค แต่เธอคิดว่าเธอสวยเขาคงชอบเธอจริงๆ แต่สุดท้ายไม่ใช่เขามีแฟนแล้วแค่จะมาหลอกฟันเธอแค่นั้น สุดท้ายเธอมา
ยอมรับว่าคบคนใหม่จริงคบกัน5-6เดือนด้วยซ้ำ แต่โดนเทมา ผมเลยถามไปว่าแล้วตอนนั้นที่ถามทำไมโกหก.. เธอไม่มีคำตอบให้...
โอเคให้อภัย ความห่างกันเธอคงเหงา ทำไมเธอรักคนง่ายจัง กว่าผมจะลืมเธอได้พยายามเท่าไหร่ก็ทำไม่ได้ซะทีจากนั้นเธอก็เริ่มเล่าหลาย
อย่าง บางอย่างเล่าไม่หมดจนผมต้องถามซ้ำพร้อมภาพประกอบเธอจึงยอมรับ เลยได้รู้ว่าเธอคบกับอีกคนอีกด้วย ไม่ใช่แค่คนที่เพิ่งเทเธอมา
โอเค เข้าใจชีวิตต้องกินต้องใช้ก็ต้องมองหาหนทางชีวิต โอเคให้มันจบไว้ตรงนี้ ผมตอบรับคำขอเธอที่เธอจะให้ไปสู่ขอมาอยู่ด้วยกัน
มาสร้างครอบครัว มาให้ผมมีโอกาสได้เลี้ยงดูหรือทำอะไรๆในช่วงก่อนหน้าที่ผมไม่ได้ช่วยอะไรเธอเลย ผมตอบรับคำขอเธอทั้งๆที่เพิ่งจะรู้
ว่าเธอแอบคบคน1-2คนในช่วงที่ผมพอจะรู้แต่เธอปฏิเสทในตอนนั้นแล้วสุดท้ายเธอถึงมายอมรับ แต่ผมก็รับได้ลืมมันไป เรากำลังจะเริ่มต้นใหม่..
มาปรึกษากับที่บ้าน ทุกคนโอเคหมด ผมรีบโทรหาเธอว่าทุกอย่างผ่านไปด้วยดี เรากำลังจะเป็นครอบครัวกันแล้ว ผมดีใจน้ำตาคลอ
วันที่รอคอยมาหลายปีจะมาถึงแล้ว เธอเองก็ดูจะดีใจ สัญญาว่าจะอยู่กับผมตลอดไปจะไม่ไปไหนอีกแล้วทุกอย่างลงตัวมีความสุขไปหมด
เลือกชุดเลือกของชำร่วยทุกอย่างดูมีความสุขไปหมด วันก่อนแต่งไปขนของใช้ของเธอมาไว้บ้านผม เธอเดินมากอดผมด้านหลัง ณ.ตอนนั้น
ผมมีความสุขแบบบอกไม่ถูกแล้วผมก็หันกลับไปบอกเธอว่า อีกสองวันเราจะได้อยู่ด้วยกันแล้วนะ เธอก็ยิ้มผมก็กอดลูกกอดเธอแล้วก็ขนของมา
14 กุมภา ที่เพิ่งผ่านมา เป็นวันแต่งของเราจัดเล็กๆเชิญแค่คนสนิทเพื่อนๆนิดหน่อยทุกอย่างผ่านไปด้วยดี ผูกไม้ผูกมือตามธรรมเนียมวางสินสอด
เสร็จงานมาใช้ชีวิตด้วยกันนอนกอดกันทุกวันมีความสุขดี แต่ทางบ้านแม่เธอไม่ยอมให้เอาลูกมาอยู่ด้วยเหตุผล108 ผมเลยตามใจเค้าใจก็หวั่นเมียจะคิดถึงลูก ก็อยู่มาไม่นานหางานให้เธอทำไม่อยากให้อยู่เฉยๆจะเหงา ก็ไปฝากกับเพื่อนให้ทำงานสบายๆงานขายทั่วไปอยู่กันแบบเพื่อนฝูง ส่วนตัวผมเอง
ได้บอกกับเธอไปก่อนแต่งแล้วว่าขอเคลียงานเก่าที่ทำกับน้าชายก่อนออเดอร์ค้างเป็นเดือน เคลียแล้วจะไปทำกับเธอด้วยกันอีกแรง เธอก็โอเค
แต่เวลาผ่านไปเธอเริ่มเปลี่ยนไปหงุดหงิดเริ่มเถียง เริ่มไม่อยากทำงานบ่นอยากกลับบ้านแล้วก็ขอกลับไปสอบ กศณ. เอาให้ได้วุฒิ โอเค
ผมอนุญาติให้ไป แต่พอไปแล้วไม่ยอมกลับมาบอกเหนื่อยอยากอยู่เลี้ยงลูกที่บ้านแม่เหมือนเดิม อ้าวแล้วผมหล่ะ ผมแต่งเธอมาทำไมอยากไปก็ไป
แบบนี้ สรุปเธออยู่กับผมเดือนเดียวแค่เดือนเดียวเท่านั้น ขอไปสอบไปแล้วกลับ ตจว.ต่อสรุปหายไป21วัน กับผัวเพิ่งแต่งกันมา ผมยอมให้ไป
ทั้งๆที่ไม่ควรด้วยซ้ำ พอกลับมานึกว่าจะอยู่ด้วยกัน ที่ไหนได้กลับมาขนของกลับไปหมด ผมขอร้องเธอขอโอกาสอะไรไม่ดีผมจะปรับปรุงไม่อยากทำงาน
ผมออกไปทำเอง ให้เธออยู่บ้านดูแลคนแก่กับดูแลบ้านไปเธอไม่เอา เธอบอกผมไม่มีความเป็นผู้นำ ทำอะไรก็ไม่เป็น
แต่ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน1เดือนเธอเจ็บป่วยผมวิ่งหายาหาอาหาร ดูแลอยากกินอะไรพาไป เงินเดือนเธอได้มาผมไม่แตะของเธอเลยพอเธอไปแล้ว
งานที่ฝากกับเพื่อนไว้ผมก็ต้องไปทำแทน ละก็ทำมาจนถึงทุกวันนี้ ตอนนี้เธอบล็อคผมไปอีกตามเคยทั้งเบอร์ทั้งโซเชียล สุดท้ายมารู้ว่าคนที่ส่งเสียเธอแต่แรกเธอก็ยังติดต่อเขาอยู่ แต่เธอโกหกผมว่าเลิกขาดไปแล้ว2ปี แต่แอบคุยไลน์อยู่เห็นตลอดแต่เธอไม่ยอมรับไม่ยอมให้ดู จนคนที่ส่งเสียเธอได้คุยกับผม เขาด่าว่าผมไปแย่งเมียเขาทำไม นี่คือกลายเป็นผมไปแย่งเขามาซะงั้นทุกวันนี้ทำงานกลับมาเห็นแต่ห้องนอนว่างปล่าวกับข้าวของเครื่องใช้เสื้อผ้าของเธอ ถามกับตัวเองทุกวันว่าทำไม ถ้ามันจะจบง่ายๆแบบนี้จะขีดเส้นให้เดินมาด้วยกันทำไมตั้ง8ปีทุกวันนี้เธอใช่ชีวิตดี๊ดีมีความสุขไปเที่ยวไปช๊อปปิ้ง(เพื่อนร่วมงานเก่าเธอส่งให้ดู) ผมก็ทำงานเดินหน้าต่อไป วันนี้วันหยุดเลยอยากมาเล่าให้ฟังว่า
โชคชะตาไม่ได้นำพาสิ่งดีๆมาเสมอไป
โชคชะตาไม่ได้นำพาสิ่งดีๆมาเสมอไป
เริ่มเลยแล้วกัน.....ขอแทนตัวเองว่าผมและอีกฝ่ายว่าเธอนะครับ....ผมได้เจอกับเธอด้วยความบังเอิญ
หรือจะเป็นโชคชะตาก็ไม่ทราบได้ย้อนถอยหลังไปก่อนจุดเริ่มต้น ผมมีแฟนคบหากันมา7-8ปีตั้งแต่ยังเรียน
พออายุมากขึ้นสังคมเปลี่ยนไปก็เป็นอันต้องเลิกกันเวลาผ่านไปซักระยะก็พยายามติดต่อ แล้วก็ได้เฟสมาแต่ปรากฏว่า
เขามีครอบไปแล้วมีลูกด้วยกันผมเลยตัดสินใจจบการรีเทิน..แต่จุดเริ่มต้นของเรื่องนี้ก็ได้เริ่มขึ้น...วนกลับมาเข้าเรื่อง
คือที่ผมตามดูความเคลื่อนไหวแฟนเก่าได้เพราะมีลูกพี่ลูกน้องของเขาคอยช่วย...ซึ่งพอจบกันกับคนเก่าก็เลยคุยกับ''เธอ''
คนนี้ต่อมาเรื่อยๆ ก็ได้เกิดความรู้สึกดีจนตกลงคบเป็นแฟนกันบนความไม่ค่อยสบายใจของฝ่ายหญิง
เพราะเธอรู้สึกว่าไม่สบายใจกลัวจะโดนกล่าวหาว่าแย่งแฟนพี่สาวมา แต่ผมก็อธิบายไปตลอดว่าผมกับลูกพี่ลูกน้องเธอ
นั้นจบกันไปแล้วเพราะเขามีครอบครัวไปแล้ว...ก็พยายามอธิบายแล้วก็ฝ่าฟันอุปสรรคมากมายมาได้ซักระยะนึงก็คุยกันทุกวันติดต่อพบเจอ
กันบ้าง ผมพามาเปิดตัวกับครอบครัวผมในงานวันแต่งงานของน้องชายผม ซึ่งที่บ้านผมก็โอเคกับเธอคนนี้
แล้วก็ผ่านไปซักปีนึงได้ เธอก็เริ่มมีพฤติกรรมแปลกๆติดต่อไม่ได้บ้างเงียบหายไปบ้าง ผิดวิสัยกับคนที่คุยmsn(สมัยนั้น)กัน
ทุกวันทักมาหาทุกวัน จนวันนึงเธอบล็อคผม ตอนนั้นเริ่มมีเฟสบุ๊คแล้ว ก่อนบล็อคเธอทิ้งข้อความไว้ว่า สรุปสั้นๆ"เราอย่าคุยกันอีกเลย
เธอไม่สบายใจไม่ต้องติดต่อมาหาเธอแล้วนะพ่อเธอไม่ชอบให้คบกับผม"
แล้วก็เงียบหายไปผมเสียใจนะมันง่ายจริงๆกับการที่บอกลาของเธอ...ก็ใช้ชีวิตต่อไป ''เธอ''ก็ติดต่อกลับมาแล้วเราก็กลับมาคุยกันอีก
ครั้งมีความรักให้กันมีความห่วงใยต่อกันซักระยะ ก็เข้าอิหรอบเดิม เธอติดต่อไม่ได้หายไปเลย มีข้อความยาวๆในเฟสให้อ่านก่อนไป
ก็ไม่ต่างอะไรกับครั้งก่อน แต่มีขอให้ลบรูปคู่หรือที่เราไปเที่ยวกันที่ลงในเฟส ทิ้งให้ที แล้วเธอก็หายไป จนพักใหญ่ผมลองโทรหาดู
ก็โทรติด(ตอนหายไปแรกๆโทรไม่ติด)เธอบอกผมว่าไม่ต้องตามหาเธอแล้ว เธออยู่ไกลที่ ตจว. คุยกันนิดหน่อยก็วางสายไป
ผมก็ดำเนินชีวิตต่อไปบนความซึมเศร้า เพราะรักเธอมาก ผมเป็นคนรักคนยากถ้ารักแล้วรักเลย อายุจะ40เพิ่งมีแฟน
ที่เรียกว่าแฟนเต็มปากก็แค่2คน เธอคือคนที่2ที่เข้ามาในชีวิตจนเวลาผ่านไปเกือบปีที่เธอหายไป จู่ๆเธอก็ปลดบล็อคเฟสผมซึ่งในทุกวัน
หลังเสร็จงานหรือว่าง ผมจะเซิทหาชื่อเธอในเฟสทุกวัน พอดีวันนั้นเธอปลดบล็อคพอดีผมเซิทเจอก็แอดไปทันทีเธอรับแต่ยังไม่ได้คุยกัน
จนมีวันนึงเธอทักมาคุยแซวผมเกี่ยวกับอาหารที่ผมทำขายว่าเอามาให้กินบ้าง ผมเลยตอบเธอไปว่าอยู่ไกลขนาดนั้นจะเอาไปให้ได้
ยังไง...แต่เธอตอบกลับมาว่าเธอกลับมาอยู่ที่เดิมแล้ว!! ผมดีใจจนไม่มีคำพูดจะพิมพ์ตอบไปแล้วเราก็กลับมาคบกันเหมือนเดิมนัดเจอทานข้าว
ดูหนังบ้างตามโอกาส แต่คุยโทรคุยแชทกันทุกวันเหมือนเมื่อก่อน
แล้ววันนึงผมก็รับรู้ได้กับสิ่งที่สงสัยมาตลอดคือเธอ มีคนเลี้ยงดูอยู่แล้ว ที่หลายๆครั้งเธอต้องหายไปเพราะว่าโดนทางคนที่เลี้ยงดูเธอ
บังคับให้เลิกติดต่อกับผม ผมได้พูดคุยกับเธอว่าทำไมต้องหลอกกัน แบบนี้โกหกกันตั้งแต่วันแรกเลยใช่ไหม
เธอเสียใจร้องไห้แล้วตอบมาว่าไม่อยากเสียผมไป มีความรู้สึกดีๆให้ผม อยู่กับผมแล้วเธอไม่ต้องเสริมแต่งอะไรเป็นตัวเองได้เต็มที่
เธอแสดงความเป็นตัวเธอได้เต็มที่เพราะผมรับได้เข้าใจเธอกว่าคนอื่น แล้วเธอก็เล่าเรื่องทั้งหมดในชีวิตที่เธอผ่านมา
เธอมีครอบคัวตั้งแต่ยังเด็กด้วยความเป็นคน ตจว. พ่อแม่แยกกัน จำเป็นที่เธอต้องมีครอบครัวตามที่พ่อเธอขอร้องแต่ก็ต้องเลิกกัน
ด้วยความที่ยังเด็กของเธอและการมีครอบครัวครั้งแรกของเธอ จนเธอแทบจะไม่มีที่พึ่งจนมีคนมาเสนอเลี้ยงดูเธอ
ผมได้ฟังทั้งหมดผมอึ้งจุกพูดไม่ออก ซักพักนึงผมก็ได้คำตอบให้ตัวเอง ผมบอกเธอไปว่าถ้าบอกผมแต่แรกอะไรก็คงไม่เป็นแบบนี้
ผมรับได้ กลายเป็นผมรักเธอขึ้นไปอีกและก็สงสารเธอด้วย ชีวิตผู้หญิงคนนึงไม่ควรต้องมาเจออะไรแบบนี้..เธอดีใจที่ผมเข้าใจเธอรับเธอได้
แล้วเราก็คบกันต่อเรื่อยมา แต่ตลอดเวลามักจะมีเรื่องหึงหวงบ่อย เพราะเธอชอบบริหารเสน่ห์ก็คบกันทะเลาะกันบ้างงอนกันไม่คุยกันบ้าง
เป็นแบบนี้อยู่เรื่อยๆด้วยความที่เธออายุน้อยห่างกว่าผม12ปี ผมพยายามปรับตัวเข้าหาเธออะไรเปลี่ยนได้ผมเปลี่ยน
จนผ่านไปเข้าปีที่5เราสองคนถึงได้มีความสัมพันธ์กันโดยที่ไม่ได้ป้องกัน ปรากฏว่าเธอท้อง...แต่เธอมักจะพูดว่าลูกเธอคนเดียว
ไม่ใช่ลูกผม ผมไม่ต้องไปเดือดร้อนอะไรกับเธอเวลาก็ผ่านไปท้องก็โตขึ้น ตอนนั้นผมทำอาชีพค้าขายอาหาร ซึ่งแน่นอนไม่พอกินสำหรับ
ครอบครัวพ่อแม่ลูก (ตอนนั้นมั่นใจว่าลูกเราดูจากการไม่มาของปจด.นับรวมๆจนคลอดเวลามันแทบจะพอดีกับวันที่เรามีอะไรกัน) ผมก็เริ่มหางาน
อื่นทำเพิ่มอยากสร้างครอบครัวด้วยความรักไม่ใช่แค่ความรับผิดชอบ แต่ด้วยความรักจากใจจริง
แต่ช่วงนั้นงานหายากไปซะทุกอย่าง ตืดโน่นนี่ไปหมด งานที่ได้เวลาก็ไม่เหมาะกับผมเพราะมีคนชราอายุ90อยู่บ้านต้องคอยหาข้าว
หาน้ำให้แกด้วย จนกระทั้ง''เธอ'' คงรู้สึกว่าผมคงพึ่งพาไม่ได้ เธอเลยย้ายที่อยู่จากเดิมไปอยู่ กับแม่แท้ๆที่ไปมีครอบครัวใหม่ที่ กทม.
ตลอดเวลาก็พูดคุยกันบ้าง บางทีเธอเครียดๆก็โทรหาให้ผมไปพบเธอผมก็ได้แต่จับมือเธอแล้วลูบท้องเธอไปพลางๆ เพราะรู้ดีกับปัญหา
ที่เรากำลังเผชิญด้วยกัน
จนวันเธอคลอด เธอส่งรูปทารกเพศ ญ มาให้ดู ตั้งชื่อตามที่ผมตั้งให้ ....แต่มาถึงจุดนี้ผู้อ่านหลายท่านคงสงสัยเรื่องค่าใช้จ่ายต่างๆ
ตั้งแต่ฝากครรถ์จนผ่าคลอด?? ใช่ผมไม่ได้จ่ายเลยเพราะเธอมีคนจ่ายให้นั่นก็คือคนที่ส่งเสียเลี้ยงดูเธอตั้งแต่แรก....ตลอดเวลาที่คบกัน
เธอบอกว่าเธอเลิกกับเขาแล้วเธอถึงยอมมีอะไรกับผมด้วย แต่ความจริงมันไม่ใช่ เขาส่งเสียตลอดไปมาหาสู่เธอตลอด เซนรับเป็นพ่อเด็กด้วย
ตรงจุดนี้ผมเองก็นับถือน้ำใจผู้ชายคนนั้นเหมือนกัน แต่เขาไม่รู้ว่าผมกับคนที่เขาส่งเสีย กลับมาคบกันกลายเป็นผมแอบคบไปโดยไม่ตั้งใจ
ณ.ตอนนี้ผมเริ่มลังเล เกี่ยวกับเด็กที่คลอดมาว่าเป็นลูกผมจริงไหม แต่ก็บอกเธอไปจะใช่หรือไม่ ก็ไม่เป็นไรผมรักเธอผมรับได้ผมก็รักลูกเธอด้วย
หลังจากนั้นด้วยความที่อยู่ไกลกันก็มีปัญหากันบ่อยเลิกติดต่อกันไป2-3เดือนแล้วก็กลับมาคุยใหม่แบบนี้อยู่ตลอดทั้งปี เธอพาลูกมาหา
ผมบ้างไม่บ่อยนัก แต่กับทางอีกคนเเธอก็ติดต่อกันอยู่มีอะไรเธอจะบล็อคผมซะส่วนใหญ่เพื่อนๆก็คอยแคบรูปส่งมาให้ดูว่าเธออยู่กับคนอื่น
เธอก็เลี้ยงลูกไปผมก็อยู่ของผม ณ.ตอนนั้นก็ทำธุรกิจเล็กๆกับน้าชายก็พอเลี้ยงตัวเองได้ ก็คุยกันบ้างเลิกกันบ้างนับครั้งไม่ถ้วน เธอมักพูด
เสมอว่าผมไม่ช่วยเธอเลี้ยงลูกไม่ส่งเสีย เธอต้องลำบากเลี้ยงคนเดียว...ถึงแม้ผมจะรู้อยู่ว่ามีคนส่งเสียค่าเลี้ยงดูให้อยู่ตลอดก็ตาม แต่ในตอนนั้น
ผมเองก็รู้สึกผิดเหมือนกันที่ไม่ได้ช่วยแบ่งเบาอะไรเท่าไหร่ จะใช่ลูกหรือไม่ใช่ก็ตามผมควรต้องทำอะไรมากกว่านี้
เวลาก็ผ่านไป3ปี ลูกโตขึ้นเธอสบายขึ้นไม่เหนื่อยเหมือนตอนลูกอ่อน เธอก็ติดต่อหาผมเป็นระยะพูดคุยกันถึงอนาคต อยากมาอยู่กับผม
ถ้าผมพร้อมก็ให้ไปสู่ขอเธอให้เป็นทางการผมก็รับปากเธอว่าจะพยายามสร้างตัวให้ดี ตามที่เธอต้องการก็คุยกันมาซักระยะ เธอก็บอกจะมาหา
ผมที่บ้านจะเอาลูกมาด้วย ผมก็ยินดี พอถึงเวลามาที่บ้านผมเขาโอเคกับสถาณการณ์ พอเธอกลับไปก็เริ่มมีการพูดคุยกับทางแม่ของเธอ
แม่เธอก็เรียกเงิน100000ทอง2บาท เป็นสินสอดมา ผมก็ยังไม่รับปากไปเพราะเธอกับผมคบมานานก็จริงแต่การที่ได้ชีวิตด้วยกันนั้น นับเป็น
วันแทบไม่ถึง1เดือนเลยในระยะเวลา7-8ปี อยู่ห่างกันซะเป็นส่วนใหญ่
ผมถามว่าเธอแน่ใจไหมที่จะมาใช้ชีวิตด้วยกัน เธอบอกแน่ใจอยากออกจากที่บ้านเธอเพราะปัญหาเยอะให้ผมช่วยพาเธอออกมาที
แต่....ก่อนหน้าที่จะพูดคุยเรื่องแต่งกัน ช่วงก่อนหน้าผมกับเธอมีปัญหาหึงหวงกัน ผมรู้มาว่าเธอคบคนอื่นที่อยู่ที่นั่นซึ่งเป็นคนละคนกับที่
ส่งเสียเลี้ยงดูเธอ ผมถามเธอปฏิเสท โอเคไม่มีก็ไม่เป็นไรจนสุดท้ายเธอโดนเขาเข้ามาเพื่อหลอกฟัน เพราะเธอลูกติดคนที่เธอคบใหม่
โปรไฟล์ดีเพอเฟค แต่เธอคิดว่าเธอสวยเขาคงชอบเธอจริงๆ แต่สุดท้ายไม่ใช่เขามีแฟนแล้วแค่จะมาหลอกฟันเธอแค่นั้น สุดท้ายเธอมา
ยอมรับว่าคบคนใหม่จริงคบกัน5-6เดือนด้วยซ้ำ แต่โดนเทมา ผมเลยถามไปว่าแล้วตอนนั้นที่ถามทำไมโกหก.. เธอไม่มีคำตอบให้...
โอเคให้อภัย ความห่างกันเธอคงเหงา ทำไมเธอรักคนง่ายจัง กว่าผมจะลืมเธอได้พยายามเท่าไหร่ก็ทำไม่ได้ซะทีจากนั้นเธอก็เริ่มเล่าหลาย
อย่าง บางอย่างเล่าไม่หมดจนผมต้องถามซ้ำพร้อมภาพประกอบเธอจึงยอมรับ เลยได้รู้ว่าเธอคบกับอีกคนอีกด้วย ไม่ใช่แค่คนที่เพิ่งเทเธอมา
โอเค เข้าใจชีวิตต้องกินต้องใช้ก็ต้องมองหาหนทางชีวิต โอเคให้มันจบไว้ตรงนี้ ผมตอบรับคำขอเธอที่เธอจะให้ไปสู่ขอมาอยู่ด้วยกัน
มาสร้างครอบครัว มาให้ผมมีโอกาสได้เลี้ยงดูหรือทำอะไรๆในช่วงก่อนหน้าที่ผมไม่ได้ช่วยอะไรเธอเลย ผมตอบรับคำขอเธอทั้งๆที่เพิ่งจะรู้
ว่าเธอแอบคบคน1-2คนในช่วงที่ผมพอจะรู้แต่เธอปฏิเสทในตอนนั้นแล้วสุดท้ายเธอถึงมายอมรับ แต่ผมก็รับได้ลืมมันไป เรากำลังจะเริ่มต้นใหม่..
มาปรึกษากับที่บ้าน ทุกคนโอเคหมด ผมรีบโทรหาเธอว่าทุกอย่างผ่านไปด้วยดี เรากำลังจะเป็นครอบครัวกันแล้ว ผมดีใจน้ำตาคลอ
วันที่รอคอยมาหลายปีจะมาถึงแล้ว เธอเองก็ดูจะดีใจ สัญญาว่าจะอยู่กับผมตลอดไปจะไม่ไปไหนอีกแล้วทุกอย่างลงตัวมีความสุขไปหมด
เลือกชุดเลือกของชำร่วยทุกอย่างดูมีความสุขไปหมด วันก่อนแต่งไปขนของใช้ของเธอมาไว้บ้านผม เธอเดินมากอดผมด้านหลัง ณ.ตอนนั้น
ผมมีความสุขแบบบอกไม่ถูกแล้วผมก็หันกลับไปบอกเธอว่า อีกสองวันเราจะได้อยู่ด้วยกันแล้วนะ เธอก็ยิ้มผมก็กอดลูกกอดเธอแล้วก็ขนของมา
14 กุมภา ที่เพิ่งผ่านมา เป็นวันแต่งของเราจัดเล็กๆเชิญแค่คนสนิทเพื่อนๆนิดหน่อยทุกอย่างผ่านไปด้วยดี ผูกไม้ผูกมือตามธรรมเนียมวางสินสอด
เสร็จงานมาใช้ชีวิตด้วยกันนอนกอดกันทุกวันมีความสุขดี แต่ทางบ้านแม่เธอไม่ยอมให้เอาลูกมาอยู่ด้วยเหตุผล108 ผมเลยตามใจเค้าใจก็หวั่นเมียจะคิดถึงลูก ก็อยู่มาไม่นานหางานให้เธอทำไม่อยากให้อยู่เฉยๆจะเหงา ก็ไปฝากกับเพื่อนให้ทำงานสบายๆงานขายทั่วไปอยู่กันแบบเพื่อนฝูง ส่วนตัวผมเอง
ได้บอกกับเธอไปก่อนแต่งแล้วว่าขอเคลียงานเก่าที่ทำกับน้าชายก่อนออเดอร์ค้างเป็นเดือน เคลียแล้วจะไปทำกับเธอด้วยกันอีกแรง เธอก็โอเค
แต่เวลาผ่านไปเธอเริ่มเปลี่ยนไปหงุดหงิดเริ่มเถียง เริ่มไม่อยากทำงานบ่นอยากกลับบ้านแล้วก็ขอกลับไปสอบ กศณ. เอาให้ได้วุฒิ โอเค
ผมอนุญาติให้ไป แต่พอไปแล้วไม่ยอมกลับมาบอกเหนื่อยอยากอยู่เลี้ยงลูกที่บ้านแม่เหมือนเดิม อ้าวแล้วผมหล่ะ ผมแต่งเธอมาทำไมอยากไปก็ไป
แบบนี้ สรุปเธออยู่กับผมเดือนเดียวแค่เดือนเดียวเท่านั้น ขอไปสอบไปแล้วกลับ ตจว.ต่อสรุปหายไป21วัน กับผัวเพิ่งแต่งกันมา ผมยอมให้ไป
ทั้งๆที่ไม่ควรด้วยซ้ำ พอกลับมานึกว่าจะอยู่ด้วยกัน ที่ไหนได้กลับมาขนของกลับไปหมด ผมขอร้องเธอขอโอกาสอะไรไม่ดีผมจะปรับปรุงไม่อยากทำงาน
ผมออกไปทำเอง ให้เธออยู่บ้านดูแลคนแก่กับดูแลบ้านไปเธอไม่เอา เธอบอกผมไม่มีความเป็นผู้นำ ทำอะไรก็ไม่เป็น
แต่ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน1เดือนเธอเจ็บป่วยผมวิ่งหายาหาอาหาร ดูแลอยากกินอะไรพาไป เงินเดือนเธอได้มาผมไม่แตะของเธอเลยพอเธอไปแล้ว
งานที่ฝากกับเพื่อนไว้ผมก็ต้องไปทำแทน ละก็ทำมาจนถึงทุกวันนี้ ตอนนี้เธอบล็อคผมไปอีกตามเคยทั้งเบอร์ทั้งโซเชียล สุดท้ายมารู้ว่าคนที่ส่งเสียเธอแต่แรกเธอก็ยังติดต่อเขาอยู่ แต่เธอโกหกผมว่าเลิกขาดไปแล้ว2ปี แต่แอบคุยไลน์อยู่เห็นตลอดแต่เธอไม่ยอมรับไม่ยอมให้ดู จนคนที่ส่งเสียเธอได้คุยกับผม เขาด่าว่าผมไปแย่งเมียเขาทำไม นี่คือกลายเป็นผมไปแย่งเขามาซะงั้นทุกวันนี้ทำงานกลับมาเห็นแต่ห้องนอนว่างปล่าวกับข้าวของเครื่องใช้เสื้อผ้าของเธอ ถามกับตัวเองทุกวันว่าทำไม ถ้ามันจะจบง่ายๆแบบนี้จะขีดเส้นให้เดินมาด้วยกันทำไมตั้ง8ปีทุกวันนี้เธอใช่ชีวิตดี๊ดีมีความสุขไปเที่ยวไปช๊อปปิ้ง(เพื่อนร่วมงานเก่าเธอส่งให้ดู) ผมก็ทำงานเดินหน้าต่อไป วันนี้วันหยุดเลยอยากมาเล่าให้ฟังว่า
โชคชะตาไม่ได้นำพาสิ่งดีๆมาเสมอไป