เรื่องรักมันก็มี อยู่ว่า ผมชอบผู้หญิงตอนสมัยเด็กๆ นัก เรียนด้วยกัน ห้องเดียวกัน ที่จำได้ไม่เคยลืมเลย แอบชอบเค้ามาก เเต่ที่ไม่กล้าบอกเค้า เพราะกลัวเสียเพื่อน ส่วนตัวผมเองจำเวลา ที่ผ่านมาได้ตลอด เค้าชอบทักทายผมก่อนเสมอ ทั้งๆที่ ตัวผม กะเค้า ก็ไม่ได้เจอกันบ่อย กันมาตลอด3ปีกว่า พอเหนน่าผมไม่ว่าที่ไหนก็ตาม เค้าก็ชอบทักผมก่อนเสมอ บ้างที่ผมก็แกล้งทำเป็นมองไม่เห็น ไม่อยากให้เค้ารู้ ความรู้สึกในใจ จนมาถึง อายุได้ 20 กว่าแล้ว เริ่มโตเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น ในส่วนตัวผมนี้ก็อยากจะบอกกับเขาว่าผมก็ชอบเขามากอยากอยู่กับเขาไปตลอดชีวิตไม่ขอหญิงอื่น ไหนแล้วนอกจากเธอ พอมาถึงวันนี้แล้วกาลเวลามันเปลี่ยนไป ผมเลยถึงกล้าบอกกับเขาไปว่า กูรักนะกูอยากดูแล กับความรู้สึกที่มีอยู่ข้างใน ผมก็เลยขอเขาคบแต่ยังไม่ได้เป็นแฟน ก็อยากคบดูใจกันไปนานๆและตลอดชีวิตเพราะความรักมันไม่เข้าใครออกใคร สำหรับคนๆหนึ่งที่ผมตั้งใจอยากจะใช้ชีวิตเคียงบ่าเคียงไหล่ไปกับเขา แต่ตอนนี้ตัวผมกับเขาก็ห่างไกลกันมาก บางครั้ง อยากได้ยินคำว่ารักจากเขาบางทีมันก็ชื่นใจสำหรับคนห่างไกล ก็อยากกอดเขามาก สำหรับคนๆหนึ่งที่มีความรู้สึก มานานกว่า 20 กว่าปีแล้ว บางครั้งมันก็อยากได้คำตอบเร็วๆจากเขาบ้าง
รักมานานเเต่ไม่กล้าบอก