คนไม่มีหัวใจสู่ผู้โหยหาความรัก

ผมเป็นคนที่ไม่เคยเชื่อในความรักเลยครับว่ามันจะมีอยู่จริง จนกระทั่งผมได้มาเจอคนคนนึง พี่เขาดีมาเลยครับ ช่วงแรกที่คุยมันมีความสุขมากๆ แล้วคุยไปได้สักพักเราก็ไปดูหนังกัน ผมยังจำความรู้สึกวันนั้นได้ดีเลยครับ วันนั้นเป็นวันแรกที่เราจับมือกัน พูดเลยว่า หนังสองชั่วโมงผมดูไม่รู้เรื่องเลย ฮ่าๆๆๆ แล้วพี่เขาเข้ามาก่อนช่วงที่ผมจะบวชแล้วผมก็ชวนพี่เขาตอนนั้นไม่คิดเลยครับว่าเขาจะตกลงไปงานนั้นด้วย ก่อนนหน้านั้นเราก็ได้คุยกันว่าจะไปทะเลกันครับแล้วก็ได้ตกลงเป็นหลังจากผมบวชเพราะผมต้องกลับไปกทมในช่วงนั้นพอดี แต่ก่อนวันไปทะเลผมโทรไปขอที่บ้านว่าจะไปทะเลนะ แล้วที่บ้านก็ถามมาว่าไปกับใคร ผมก็บอกว่าไปกับพี่คนนั้นครับ (ที่บ้านไม่รู้ครับว่าผมเป็น) แล้วเขาก็เป็นห่วงบอกเราประมาณว่าระวังตัวด้วยนะเผื่อพี่เขาไม่ใช่ผู้ชาย เราก็ได้แต่บอกว่าไม่มีไรหรอกน่า แล้วแน่นอนครับพี่เขาได้ยินทุกคำพูด สิ่งที่ผมรู้สีกได้หลังจากคุยโทรศัพท์กับที่บ้านคือ พี่เขาชอบคิดอะไรไม่รู้ตลอดเวลา หลังจากวันนั้นมาทุกอย่างมันก็ดูไม่ปรกติเลยครับ จนกระทั่งหลังๆมานี้ ทุกสิ่งทุกอย่างเหมือนเกมมันพลิก เหมือนพี่เขาเริ่มถอย เริ่มมีช่องว่างระหว่างกัน ทั้งๆที่แต่ก่อนมีอะไรก็คุยกันบอกกันได้ทุกอย่าง ทุกวันนี้เหมือนผมต้องเป็นคนตาม มันเหมือนเราเป็นเด็กน้อยขาสั้นๆที่กำลังวิ่งตามม้าสีหมอกอยู่ หวังแค่ว่าวันนึงเรานะวิ่งทัน หรือไม่ก็ม้าสีหมอกตัวนั้นหยุดรอเราแล้ว แต่ก็ได้แค่หวัง... นั่นแหละครับ สิ่งที่ผมไม่เคยคิดไม่เคยเชื่อว่ามันมีอยู่จริงอย่างความรัก จะมีคนมาทำให้เรารู้สึกรักอะไรแบบนี้ได้

สุดท้ายนี้สิ่งที่ผมหวังคงมีเพียงแค่ให้ม้าตัวนั้นหยุดรอผมหน่อยจะได้ไหมครับ
#BY

ps. อันนี้ย่อๆมานะครับที่จริงมีอีกเยอะล้วนแล้วแต่เปนสิ่งที่ผมรู้สึกว่าผมทำความสัมพันธ์นี้พัง แต่ทุกๆครั้งมันก็ล้วนเกิดจากการหึงหวงของเราที่มีต่อเค้าทั้งนั้นเลยครับ