พยามคิดมาตลอดว่า บางอย่างสามารถกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ จนกระทั้งวันนี้..

วันนี้ก็จะมาเขียนระบายความรู้สึก ทั้งหมดที่เกิดขึ้น จากกระทู้ก่อนหน้านี้ที่ได้เขียนถึงเรื่องราวชีวิตคู่ .. จนมาวันนี้ วันที่เจ็บปวดที่สุด เราพยามรั้ง พยามยื้อ เพราะคิดว่า บางอย่างมันสามารถกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ เพียงเพราะเรามองถึงเเต่เรื่องราวในอดีตที่สวยงามโดยไม่ได้มองปัจจุบันที่มันเลวร้าย มาวันนี้ วันที่โดนทำร้ายด้วยการบีบคอ ตบหน้า กระชาก กระเเทกผนัง น้ำตาที่เสียไป.. มันมากมายเหลือเกิน
อยากหยุด อยากพอ เเต่มันทำไม่ได้ เพราะเรายังยึดติดอดีตที่มันสวยงามอยู่

รู้ทั้งรู้ว่ามันเจ็บ ทรมาน เเต่ไม่รู้ว่าทำไมถึงไม่ยอมปล่อยเขาสักที
หลายคนอาจจะด่าฉันว่าโง่ เเต่ถ้าคุณได้มายืนจุดนี้ คุณจะรู้ว่า มันถอนตัวยากเหลือเกินคะ
เขียนเพื่อระบายความในใจนะคะ อย่าด่าเลย ..