คือผม เริ่มจีบ เขาตอนผมอยู่ม. 5 เขาอยู่ม.6 ต่างร.ร. แต่ตอนนั้นเขาก็ปฏิเสธผมทุกอย่าง จนผมยอมตัดใจ เพราะเขาเป็นเพื่อนกับแฟนเก่าผม ผมเข้าใจ แต่พอผมขึ้นม.6 แล้วเขาก็ทักมา แล้วเราก็เริ่มคุยกันมาเรื่อยๆ คือเราก็เริ่มมีความหวัง พอคุยกันได้ 1-2 เดือน เราก็อยากเป็นแฟนกัน แต่ผมขอเวลาให้ผม 1 ปี เพราะผมไม่มีเวลาให้ ยังเรียนม.6 แล้วเราก็เป็นเด็กหอในด้วย เราให้สัญญากันว่า ถ้าผมเรียนจบเราจะเป็นแฟนกัน แต่เมื่อผมจบมา ผมก็กะว่าจะขอเขาในวันเกิดเขา ผมจึงบอกให้เขารอ แต่พอถึงวันเกิดเขา ผมก็ถามเขาว่า คิดยังไงกับผม คือ เราคุยกันมา 1 ปีจนเข้าปีที่ 2 ดูหนัง กินข้าว นั่งรถ คือเราทำเหมือนแฟนทุกอย่าง แต่เขาบอกกับผมว่า "เป็นแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว" เเล้วผมก็ถามต่อว่าให้รอนานไหม เขาตอบผมว่า "ไม่ต้องรอ" คือผมก็เซ้าซี้เขาจนพูดขึ้นมาว่า ขออีก 2 เดือน ผมก็โอเค รอได้ เป็นปีก็จะรอ แต่วันนึงผมต้องย้ายที่อยู่ไปตจว. ผมก็เลยถามเขาตรงๆ อีกรอบ คิดยังไง กับผม ในที่สุดเขาก็ตอบผมมาว่า "เอาจริงๆน่ะ เรารู้สึกชอบ รู้สึกดี แต่เราไม่ได้รู้สึกรักเลยว่ะ" คือ 1 ปีครับ แล้วรอผมทำไม เขาบอกว่า "เราอยากรักษาความรู้สึกของคนที่รักเขาไว้" ผมแบบโดนหลอกมาเต็มๆ 1 ปี
คุยกันมา 1 ปี แต่สุดท้ายทำไมเขาไม่คิดเหมือนเราเลยครับ