สวัสดีครับ ผมคือไอโง่ในสายตาพ่อแม่ ตอนเด็กๆเขาอยากให้ผม เป็นวิศวะ เรียนเก่งๆ นู้นนี้ บลาๆ เขาหวังพวกผมไว้สูงมาก แต่ ผมเรียนไม่เก่ง ผมตกเลขม.1-3 ตกๆๆๆ และวิชาอื่นๆ แต่ผมได้4พวก ภาษาอังกฤษ การงาน และ ศิลป์ปะ นั้นแหละครับ ได้อยู่แค่นั้น แต่เหรดรวมๆก็ 2.5นิดๆ สำหรับผมดีแล้วนะ แต่มันไม่เพียงพอสำหรับคนที่บ้าน ผมน้องคนกลาง แปลกนะที่ผมโดนลำเอียงตลอด มั้ง ตอนน้องสาวป.3 พ่อซื้อ ไอโฟน4ให้ ตอนพี่ม.3 พ่อซื้อให้โฟน5ที่พึ่งออกมาให้ ส่วนผม โทรศัพปุ่มกดกากๆ55555 ที่เหลือๆใช้จากย่าก็ที่พวกเขาได้ คงเพราะ พวกเขาเก่ง วิทย์ คณิตกัน พี่ผมเก่งมากได้เกรด3กว่าๆ น้องผมตอนประถมเกรด4หมดทุกวิชา ตอนนี้น้องผม ม.1แล้วเกรด3กว่าๆ
ส่วนผม หลังจบม.3 พ่อแม่ให้ผมอยู่แต่บ้านไม่ให้ไปไหน เพราะไม่อยากให้เรียนที่อื่น เพราะผมน่ะโง่ เขาอาย ก็โอเคครับไม่ให้เรียนก็อยู่บ้าน อยู่บ้านไม่ค่อยทำไรนอกจาก วาดรูป อ่านนิยายเก่าๆเป็นภาษาอังกฤษของ อา นั่งอ่านไรไปเรื่อย บางทีก็เล่นโน๊ตบุคที่มันใกล้พัง ดีแต่ค้างทำไรแถบไม่ได้ มือถือ ก็มีไว้ดูชีวิตเพื่อนๆ ดูโพสชีวิตคนอื่น ที่เขาดูดีกว่าเราจัง เกือบจะ3ปี ก็ชีวิตเดิมๆ เก็บตัวอยู่แต่กับห้องนอน เจอหน้าพ่อแม่คือต้องทะเลาะ มีแต่ย่าที่ขึ้นห้องมาหาผมบ้าง เงินผมก็ไม่ค่อยจะมีเพราะไม่มีใครให้ ย่าก็ให้นะนานๆที การกินข้าวก็ แอบกินตอนดึกๆ อาหารเหลือๆในครัว วันเกิดผมเหมือนวันธรรมดาทั่วๆไป ส่วนวันเกิดพี่น้องผมก็มีเค้กร้องเพลงกันสนุก ทุกคนแลดูมีความสุข ส่วนผมก็อยู่แต่ในห้องกับหูฟังเก่าๆเปื่อยอันนึงที่ไว้ใช้ฟังเพลง เก่าแบบ เห็นสายทองแดง ยางมันเปื่อยเลยอะครับ ทุกอย่างผ่านไปไวมาก เพื่อนก็ลืมเรา ไม่มีคนโทรมาหา ไม่มีคนมาถามความรู้สึกเรา มีแค่ตัวเราเอง กับน้ำหนักตัวที่ขึ้นมา110!!
ผมก็6เดือนก่อนรู้ตัวว่าตัวเองนน.110 เพราะแอบไปเซเว่นตอนกลางคืนแล้วหยอดช่างดู แต่ผมสูงงงะ 184 นี่คือวัดล่าสุดปีก่อนนะ ผมก็ย้อนนอนทบทวน ว่าเราควรทำยังไง ผมก็ไปดูท่าออกกำลังกายนู้นนี้ ตามเน็ต เพราะคงไม่ได้ไปวิ่งนอกบ้านหรอก ก็เลยจัดตัวเองใหม่ จัดห้อง เก็บกวาด รักตัวเองให้มากขึ้น รู้ว่าชอบวาดรูป ก็วาดๆไปทุกๆวัน ดีกว่าปล่อยให้เวลาหมดไปวันๆแล้วนอน ก็ทั้งวาดรูป ออกกำลังกายในห้องตัวเอง พยายามไม่ให้ตัวเองอยู่เฉยๆ ทำงร้มาจะ6เดือนแล้ว ล่าสุดนน.ตอนนี้78แล้ว สูง185 น่าจะลดไวเพราะไม่ค่อยกินข้าว แต่ถึงจะยังไง
ความสัมพันพี่น้องกับคนในบ้านก็เหมือนเดิม ผมเลยเปิดใจลงไปพยายามคุย แต่ ก็โดนด่า ตามที่หะวข้อกระทู้ตั้งอ่าครับ เสียใจมากๆ ไม่เคยอยู่ในสายตา อยากหนีออกจากบ้าน อยากไปในทางของเรา เริ่มไม่อยากอยู่กับห้องบ้าๆนี้แล้ว พยายามนึกว่าหลังออกไปต้องทำยังไงต่อ จะดิ้นยังไงให้ไปรอด เพราะโลกภายนอกผมแถบไม่ค่อยจะเห็นเลยนานๆออกที พี่น้องแม้งก็หยิ่งกับผม เสียใจมากๆ เสียใจมาตลอด ไม่รู้น้องทำยังไงแล้ว ตายได้ตายนานแล้วเหอะ
นั้นแหละครับ
ถ้าอยากรู้อะไรเพิ่มเติมถามได้นะครับเดี๋ยวผมเล่าขยายให้ คือมันอึดอัดมาตลอดเกือบ3ปีแล้ว
อยากหนีออกจากบ้านโดนพ่อแม่กับคนรอบข้างมองว่าโง่ ไอขี้เกียจ ไอปัญญาอ่อน ผมมีพี่น้องนะ แต่แม่บอกน้องว่าไม่ต้องนับมันว่าพี
ส่วนผม หลังจบม.3 พ่อแม่ให้ผมอยู่แต่บ้านไม่ให้ไปไหน เพราะไม่อยากให้เรียนที่อื่น เพราะผมน่ะโง่ เขาอาย ก็โอเคครับไม่ให้เรียนก็อยู่บ้าน อยู่บ้านไม่ค่อยทำไรนอกจาก วาดรูป อ่านนิยายเก่าๆเป็นภาษาอังกฤษของ อา นั่งอ่านไรไปเรื่อย บางทีก็เล่นโน๊ตบุคที่มันใกล้พัง ดีแต่ค้างทำไรแถบไม่ได้ มือถือ ก็มีไว้ดูชีวิตเพื่อนๆ ดูโพสชีวิตคนอื่น ที่เขาดูดีกว่าเราจัง เกือบจะ3ปี ก็ชีวิตเดิมๆ เก็บตัวอยู่แต่กับห้องนอน เจอหน้าพ่อแม่คือต้องทะเลาะ มีแต่ย่าที่ขึ้นห้องมาหาผมบ้าง เงินผมก็ไม่ค่อยจะมีเพราะไม่มีใครให้ ย่าก็ให้นะนานๆที การกินข้าวก็ แอบกินตอนดึกๆ อาหารเหลือๆในครัว วันเกิดผมเหมือนวันธรรมดาทั่วๆไป ส่วนวันเกิดพี่น้องผมก็มีเค้กร้องเพลงกันสนุก ทุกคนแลดูมีความสุข ส่วนผมก็อยู่แต่ในห้องกับหูฟังเก่าๆเปื่อยอันนึงที่ไว้ใช้ฟังเพลง เก่าแบบ เห็นสายทองแดง ยางมันเปื่อยเลยอะครับ ทุกอย่างผ่านไปไวมาก เพื่อนก็ลืมเรา ไม่มีคนโทรมาหา ไม่มีคนมาถามความรู้สึกเรา มีแค่ตัวเราเอง กับน้ำหนักตัวที่ขึ้นมา110!!
ผมก็6เดือนก่อนรู้ตัวว่าตัวเองนน.110 เพราะแอบไปเซเว่นตอนกลางคืนแล้วหยอดช่างดู แต่ผมสูงงงะ 184 นี่คือวัดล่าสุดปีก่อนนะ ผมก็ย้อนนอนทบทวน ว่าเราควรทำยังไง ผมก็ไปดูท่าออกกำลังกายนู้นนี้ ตามเน็ต เพราะคงไม่ได้ไปวิ่งนอกบ้านหรอก ก็เลยจัดตัวเองใหม่ จัดห้อง เก็บกวาด รักตัวเองให้มากขึ้น รู้ว่าชอบวาดรูป ก็วาดๆไปทุกๆวัน ดีกว่าปล่อยให้เวลาหมดไปวันๆแล้วนอน ก็ทั้งวาดรูป ออกกำลังกายในห้องตัวเอง พยายามไม่ให้ตัวเองอยู่เฉยๆ ทำงร้มาจะ6เดือนแล้ว ล่าสุดนน.ตอนนี้78แล้ว สูง185 น่าจะลดไวเพราะไม่ค่อยกินข้าว แต่ถึงจะยังไง
ความสัมพันพี่น้องกับคนในบ้านก็เหมือนเดิม ผมเลยเปิดใจลงไปพยายามคุย แต่ ก็โดนด่า ตามที่หะวข้อกระทู้ตั้งอ่าครับ เสียใจมากๆ ไม่เคยอยู่ในสายตา อยากหนีออกจากบ้าน อยากไปในทางของเรา เริ่มไม่อยากอยู่กับห้องบ้าๆนี้แล้ว พยายามนึกว่าหลังออกไปต้องทำยังไงต่อ จะดิ้นยังไงให้ไปรอด เพราะโลกภายนอกผมแถบไม่ค่อยจะเห็นเลยนานๆออกที พี่น้องแม้งก็หยิ่งกับผม เสียใจมากๆ เสียใจมาตลอด ไม่รู้น้องทำยังไงแล้ว ตายได้ตายนานแล้วเหอะ
นั้นแหละครับ
ถ้าอยากรู้อะไรเพิ่มเติมถามได้นะครับเดี๋ยวผมเล่าขยายให้ คือมันอึดอัดมาตลอดเกือบ3ปีแล้ว