มีใครเป็นแบบผมบ้างไหม

เเต่เล็กจนโตทำงานหาเงินเลี้ยงตัวเองมาตลอด พ่อแม่แยกทางกันกัน  ตั้งแต่ม.1 อยู่กับแม่ แม่ก็ทำงานหนักอกอิ่มไม่ แต่พ่อสบายไม่ลำบากอะไรมีเงินกินใช่ตลอด ผมหาเงินเรียนมาตลอดจนจบ ม.3 แล้วหาเงินช่วงปิดเทมขอเรียนต่อ ปวช. เรียนได้ปีเดวเพราะไม่ไหว เงินไม่พอเรียน แล้วต้องหาเลี้ยงตัวเองอีก เพราะผมไม่ของตังแม่เพราะรู้ว่ายังแม่ก็ไม่มีให้ไม่อยากให้แม่ต้องไปหายืมใคร พอโตขึ้นอีกหน่อย ใจยากจะทำอะไรสักอย่างแต่ไม่มีใครคอยดันหลังเพราะผมไม่มีใคร ทั้งญาติก็ไม่ช่วย พ่อก็ไม่เคยคิดจะช่วย ทั้งเห็นว่าลูกลำบากสุดได้ บอกแต่ว่าไม่มี... ผมท้อ เหมือนผมต้องทำอะไรตัวคนเดียวตลอด อยากให้ใครช่วยก็ไม่มี  ผมก็ต้องหาเงินใช่หนี้บ้านด้วย ถ้าเขายึดบ้านมาผมกับแม่น้องผมไม่รู้จะอยู่ยังไง ปัจุบัน ก็ทำงานแต่ไม่พอที่จะไช่หนี้ได้ เพราะต้องกินต้องใช่ ผมท้อผมเหนื่อย วุฒิก็น้อยหาสมัคนงานเงินเดือนเยอะก็ไม่ได้..ที่ผมหวังตอนนี้ขอแค่ใช่หนี้ให้หมดก็พอ..ยังไม่ขอมีครอบครัวเพราะตัวเองยังหาเลี้ยงไม่ได้จะไม่ขอให้คนอื่นมาลำบาก ขอแค่หนี้หมดและน้องเรียนจบสูงกว่าผม ส่วนพอปัจุบัน มีบ้านมีรถยนต์ ผมคงหวังพึ่งพ่อไม่ได้แต่ยังไงผมก็รักและจะดูแลพ่อตอนพ่อแก่เฒ่าเหมือนเเิมไม่ทิ้งใครทั้งนั้น...........ที่มสในพันทิปนี้แค่อยากพูดในสิ่งที่ใจอยากพูดอยากระบายตอนนี้ผมอายุ25ปี สู้มาแล้วยังก็ต้องสู้ต่อไป...ขอบคุณทุกท่านที่อ่านกระทู้นี้ครับ..