สวัสดีค่ะ อยากขอคำปรึกษา
ปัญหานี้เรื้อรังมานาน แก้ไม่หาย หรือไม่เคยคิดจะแก้ก็ไม่รู้
เรื่องมีอยู่ว่าคนในบ้านเนี้ยแต่ละคนก็มีบทบาทหน้าที่ที่แตกต่างกันไป เราเข้าใจได้ว่ามุมมองความคิดของคนย่อมแตกต่างกันไปตามประสบการณ์ที่ได้เจอมา
บ้านเรามีคนอยู่ 4 ประเภท
1. รับฟัง คิดตาม ต้องการแชร์ความคิดเห็น
2. รับฟัง คิดตาม เห็นด้วยก็ทำ ถ้าไม่ก็เฉย ไม่แสดงความคิดอะไร
3. ไม่รับฟัง ไม่สนใจใครทั้งนั้น
4. ทำเหมือนรับฟัง แต่จริงๆคือฟังเพื่อหาข้อโต้แย้งเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการ (หรือถ้าหาข้อหักล้างไม่ได้ ก็จะไม่หือไม่อือ แล้วบอกว่าไม่อยากคุย พูดไปก็เท่านั้น)
ซึ่งเราที่คนประเภทที่ 1 เราพยายามพูดคุยขอความคิดเห็น แต่คือไม่ได้ แต่เรื่องที่ขอความคิดเห็นมันมีระยะเวลาที่ต้องทำ เราจึงต้องถามย้ำซ้ำๆ เพื่อให้ได้ความคิดเห็น และเรื่องที่พูดมันเป็นเรื่องที่ไม่ใช้เรื่องของคนเดียว มันต้องช่วยกันแสดงความคิดเห็น แต่กลายเป็นว่า เราโดนว่าว่าใช้อารมณ์ แน่สิ พูดมาไม่รู้กี่รอบแล้ว พูดดีๆไม่เคยได้คพตอบ พอเริ่มมีอารมณ์ถึงจะเริ่มตอบ สรุปจบท้ายก็ไม่ได้คำตอบ
เราก็ต้องตัดสินใจเอง ถ้าเรื่องเป็นไปด้วยดีก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก แต่ถ้ามีปัญหาเท่านั้นแหละ โดนคนในบ้านเหยียบซ้ำแน่ๆ ในใจเราคือแบบ เฮ้ออออ ตอนขอความเห็นไม่เคยได้ พอพลาดก็มาซ้ำ ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมถึงมีความคิดการกระทำกันอย่างนี้
และต้องบอกอีกว่าเราเคยถอยห่างจากครอบครัวมาแล้ว เพราะคิดว่าถ้าห่างกันบ้าง อาจจะคิดถึง หรือมีอะไรดีขึ้นมาบ้าง (แต่ถอยห่างที่ว่า หมายถึง ไม่ได้ทิ้งนะ ถ้าอยากให้ช่วยอะไรตรงไหนบอกมาได้เลย จะช่วยจัดการให้ ไม่ได้เสนอตัวเข้าช่วยเองเหมือนเมื่อก่อน)
เอ่ออออ อยู่แบบนี้เราปล่อยวางสบายใจ ไม่ต้องคอยกังวลไม่ต้องคอยเป็นห่วงอะไรมาก แค่ดูอยู่ห่างๆ แต่ก็ไม่วาย มีเรื่องในบ้านอีก อยู่ๆก็มาโทษว่าเราไม่ใส่ใจไม่ช่วยดู ทำให้เกิดเรื่องผิดพลาดขึ้น เห้ย แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่เกี่ยวกับเราด้วยซ้ำ
แต่เราก็ โอเค จะกลับมาใส่ใจเหมือนเดิม แต่ไม่นานก็กลับมาทำนิสัยกันแบบเดิม...
พูดได้คำเดียวว่า "เหนื่อย"
คือไม่เข้าใจว่าทำแบบนี้ เพื่ออะไร?
ใครมีวิธีช่วยแนะนำที ควรทำอย่างไร?
ปัญหาการสื่อสารในครอบครัว
ปัญหานี้เรื้อรังมานาน แก้ไม่หาย หรือไม่เคยคิดจะแก้ก็ไม่รู้
เรื่องมีอยู่ว่าคนในบ้านเนี้ยแต่ละคนก็มีบทบาทหน้าที่ที่แตกต่างกันไป เราเข้าใจได้ว่ามุมมองความคิดของคนย่อมแตกต่างกันไปตามประสบการณ์ที่ได้เจอมา
บ้านเรามีคนอยู่ 4 ประเภท
1. รับฟัง คิดตาม ต้องการแชร์ความคิดเห็น
2. รับฟัง คิดตาม เห็นด้วยก็ทำ ถ้าไม่ก็เฉย ไม่แสดงความคิดอะไร
3. ไม่รับฟัง ไม่สนใจใครทั้งนั้น
4. ทำเหมือนรับฟัง แต่จริงๆคือฟังเพื่อหาข้อโต้แย้งเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการ (หรือถ้าหาข้อหักล้างไม่ได้ ก็จะไม่หือไม่อือ แล้วบอกว่าไม่อยากคุย พูดไปก็เท่านั้น)
ซึ่งเราที่คนประเภทที่ 1 เราพยายามพูดคุยขอความคิดเห็น แต่คือไม่ได้ แต่เรื่องที่ขอความคิดเห็นมันมีระยะเวลาที่ต้องทำ เราจึงต้องถามย้ำซ้ำๆ เพื่อให้ได้ความคิดเห็น และเรื่องที่พูดมันเป็นเรื่องที่ไม่ใช้เรื่องของคนเดียว มันต้องช่วยกันแสดงความคิดเห็น แต่กลายเป็นว่า เราโดนว่าว่าใช้อารมณ์ แน่สิ พูดมาไม่รู้กี่รอบแล้ว พูดดีๆไม่เคยได้คพตอบ พอเริ่มมีอารมณ์ถึงจะเริ่มตอบ สรุปจบท้ายก็ไม่ได้คำตอบ
เราก็ต้องตัดสินใจเอง ถ้าเรื่องเป็นไปด้วยดีก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก แต่ถ้ามีปัญหาเท่านั้นแหละ โดนคนในบ้านเหยียบซ้ำแน่ๆ ในใจเราคือแบบ เฮ้ออออ ตอนขอความเห็นไม่เคยได้ พอพลาดก็มาซ้ำ ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมถึงมีความคิดการกระทำกันอย่างนี้
และต้องบอกอีกว่าเราเคยถอยห่างจากครอบครัวมาแล้ว เพราะคิดว่าถ้าห่างกันบ้าง อาจจะคิดถึง หรือมีอะไรดีขึ้นมาบ้าง (แต่ถอยห่างที่ว่า หมายถึง ไม่ได้ทิ้งนะ ถ้าอยากให้ช่วยอะไรตรงไหนบอกมาได้เลย จะช่วยจัดการให้ ไม่ได้เสนอตัวเข้าช่วยเองเหมือนเมื่อก่อน)
เอ่ออออ อยู่แบบนี้เราปล่อยวางสบายใจ ไม่ต้องคอยกังวลไม่ต้องคอยเป็นห่วงอะไรมาก แค่ดูอยู่ห่างๆ แต่ก็ไม่วาย มีเรื่องในบ้านอีก อยู่ๆก็มาโทษว่าเราไม่ใส่ใจไม่ช่วยดู ทำให้เกิดเรื่องผิดพลาดขึ้น เห้ย แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่เกี่ยวกับเราด้วยซ้ำ
แต่เราก็ โอเค จะกลับมาใส่ใจเหมือนเดิม แต่ไม่นานก็กลับมาทำนิสัยกันแบบเดิม...
พูดได้คำเดียวว่า "เหนื่อย"
คือไม่เข้าใจว่าทำแบบนี้ เพื่ออะไร?
ใครมีวิธีช่วยแนะนำที ควรทำอย่างไร?