ใครเคยคิดฆ่าตัวตายมันรู้สึกยังไงก่อนตาย ฆ่าตัวตายบาปขนาดไหนคะ แล้วที่แรกที่จะต้องไป

เหนื่อยและท้อกับชีวิตแล้วค่ะ หนูอยากอยุ่กับตัวเองไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้ว ทุกอย่างที่ทำไปมันเพื่ออะไรหรอคะ ทำไมไม่มีใครเข้าใจหนูบ้างเลย อยากระบายออกมาแต่ก็คงไม่มีใครเข้าใจ ใครจะรู้ว่าตัวเราต้องเจออะไรมาบ้าง อยากตายไปอยากอยุ่สบายๆ อยากให้เรื่องพวกนี้มันหายไปจากชีวิตแต่มันคงไม่ ทำไมไม่มีคนเข้าใจหนูบ้างเลย ต้องรอถึงเมื่อไหร่วันที่รอคอยจะมาถึง หนูเหนื่อยมาก หมดหนทางหมดกำลังใจ ทุกอย่างที่ทำลงไปมันไม่มีค่า ครอบครัวเคยเข้าใจหนูบ้างไหม หนูคนนี้เหนื่อยที่สุด ทำไมต้องทนขนาดนี้ด้วย ทำไมต้องเป็นคนที่ยอมตลอดอย่างนี้ด้วย ทำไมไม่ตายไปซักที แน่นอนเลยหนูเชื่อ เชื่อว่าคนที่อ่านมาถึงตรงนี้คิดว่าเหมือนเพ้อ เรื่องแค่นี้เอง ฮือหนูอยากร้องไห้ออกมา คนที่ไม่เป็นแบบหนูจะเข้าใจได้ยังไง ใครไม่เคยเจอแบบนี้ไม่มีทาง ไม่มีทางเข้าใจ เพราะมันแค่การพิมพ์เพราะคนที่พิมพ์มันเอาความรู้สึกให้ผู้ที่อ่านมาตรงนี้ไม่ได้หมด ถึงบางคนรับรู้ความรู้สึกนี้ ใครจะรับรู้ถึงมันจริงๆเหมือนเรา ถ้าหนูบอกว่าแค่หายใจก็เหนื่อยแล้ว บางคนก็คงคิดว่าเวอร์ ใช่ ใช่ไง เขาไม่รู้หรอกว่าเราเจออะไรมาบ้าง หนูเหนื่อยทั้งท้อทั้งไม่อยากรับรู้ อยากตาย อยากตาย

ถ้าหนูตายนะ ฝากถึงครอบครัวเลย คนแรกที่หนูคิดว่าเขาจะเสียใจมากที่สุดคือพ่อกับแม่ ถ้าพ่อแม่ได้เห็นข้อความหนู ไม่ต้องเครียดแล้วนะแม่ขาดหนูไปครอบครัวคงสบายขึ้น คงมีเงินพอให้พี่ของหนูได้เรียนต่อแน่ๆ พ่อและแม่เลี้ยงหนูมาดีแล้ว แต่หนูเองที่อดทนไม่ไหว หนูมันเด็กขี้แงเป็นคนที่ทำอะไรก็ไม่ดี อยู่ไปก็เปลืองเงิน ต่อไปนี้เงินจะพอใช้แล้วนะ พ่อจ๋าถึงหนูจะไม่ได้อยู่กับพ่อแต่หนูรักพ่อมากถึงจะยังไง ทุกคนเลี้ยงหนูมาดีแล้ว พ่อแม่ไม่ต้องร้องไห้นะ หนูก็เสียใจที่ทำแบบนี้ แต่ถ้าทำแล้วหนูมีความสุขบางที่คนในครอบครัวอีกหลายคนก็คงมีความสุขเหมือนกัน เงินเก็บของหนูทั้งในธนาคารในกระปุกออมสินก็คงจัดงานศพหนูได้อยุ่ขออันไหนที่จะทิ้งที่เป็นของหนูไม่ต้องเผานะ ฝากเอาไปให้เด็กยากไร้ได้ไหม หนูขอโทษนะ หนูอยากให้พ่อแม่อโหสิกรรมให้หนูด้วย

เพื่อนทุกคน เพื่อนที่สนิทก็คงเสียใจไม่น้อยใช่ไหม กุขอโทษนะ กุอยากไปหา อยากไประบาย แต่เราเรียนหนักเวลาพักแทบไม่มี กุเลยต้องเก็บไว้ ไม่เป็นไร กุอยากให้พวกมางานศพกุนะ มาแล้วก็บอกกันบ้างนะพวก ขอบคุณมากที่เป็นเพื่อนกูมาตลอด ขอบใจนะเพื่อน