เราไม่แน่ใจว่าแบบนี้เค้ายังมีใจให้เราอยู่มั้ย ใครอ่านจบก็ขอบคุณมากนะคะ
อาจจะเล่าไม่ค่อยสนุกแต่ขอบคุณที่มาอ่านและมาคอมเม้นท์กันนะคะ
เราเรียนอยู่โรงเรียนรัฐบาลในกรุงเทพ เรียนโรงเรียนนี้มาตั้งแต่ม.ต้น แล้วก็ต่อม.ปลายที่นี่ เข้าม.4 มาใหม่ๆก็ไม่มีอะไรมากเพราะเราก็ไม่ได้ชอบใครเลยตั้งแต่เข้ามาอยู่โรงเรียนนี้ จนมาถึงตอนที่เราขึ้น ม.5 ใครๆก็รู้ว่า ม.5 เค้าให้เก็บกิจกรรม อะไรๆก็โยนให้ม.5ทำ ซึ่งก็เป็นแบบนั้นเลยค่ะ
โรงเรียนเราจะแบ่งนักเรียนออกเป็น 5 กลุ่ม โดยแบ่งตามชื่อดอกไม้ค่ะ ( เราขอใช้ชื่อสมมติของดอกไม้นะคะ เดี๋ยวจะรู้ว่าอยู่ฌรงเรียนอะไร ) ก็คือ กล้วยไม้ ชบา จำปี ลิลลี่และทานตะวัน ซึ่งเราอยู่ในกลุ่มชบาค่ะ
ตอนขึ้นม.ปลาย ก็ต้องมีเหตุการณ์ที่ทุกคนเคยเจอคือ อยู่คนละห้องกับเพื่อตอนม.ต้น ใช่ค่ะ เราเป็นคนนึงที่โดนแยกออกจากกลุ่มเพื่อนเรา ปกติแล้วเราจะมี 4 คน แต่เราโดนแยกออกมาเพราะเราได้เรียนคนละห้องกับเพื่อนเราค่ะ แต่เราก็ยังคุยยังรวมตัวยังไม่เที่ยวด้วยกันเหมือนเดิม โดยที่ไม่เคยลืมกัน
และใช่ค่ะ เพื่อนเก่าเราที่อยู่คนละห้องก็ต้องมีเพื่อนใหม่ใช่มั้ยคะ นั้นคือจุดเริ่มต้นของเรื่องนี้ค่ะ
.
.
.
.
- เข้าเรื่องกันเลยนะคะ เมื่อกี้เกริ่นไว้เยอะ ^^ -
เรามีเพื่อนสนิท 3 คน มี หมวย น้ำ แยมและเรา ( ชื่อสมมตินะคะ ^^ ) หมวยคือคนที่อัธยาศัยดี เข้ากับทุกคนได้เร็วมาก เรียนดีกิจกรรมเด่นกีฬาได้ น้ำคือคนที่เงียบๆเรียนได้กิจกรรมไม่ค่อยเข้า แยมคือคนที่ไม่เอาอะไรเลย และเราเรียนได้กิจกรรมก็ได้กีฬาก็ได้ คือเราได้หมดทุกอย่างแต่ไม่มีอะไรเด่น
มีวันนึงเราก็เล่นเฟสของเราตามปกติ เราก็ไลค์ให้ทุกคนโดยที่เราไม่ค่อยอ่านโพสของคนที่เราไลค์ให้เท่าไหร่ สักพักนึงก็มีแชทประหลาดจากใครไม่รู้เด้งขึ้นมาว่า " ทักครับ " เราก็งงเลยส่งไลค์กลับไป ( อันนี้แหละที่ทุกคนไม่ชอบกันใช่มั้ยหละ ) เค้าเลยบอกว่า " มาตามโพสครับ " และเค้าก็แคปรูปมา เราก็มีโอกาสคุยกันถามไถ่ชื่อตามมารยาทจนรู้ว่าเค้าชื่อ " เอ " ( ชื่อสมมติอีกแล้วว )
เรากับเอคุยกันมาได้สักพัก จนความสัมพันธ์มันเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ แต่เราก็ไม่ได้ชอบเอนะคะตอนนั้น เพราะเราไม่คิดว่าเราอยากมีแฟนมันวุ่นวาย จนกระทั่งวันนึงเอได้บอกกับเราว่า
" ที่คุยเนี่ย ไม่ได้คุยเล่นๆนะ ที่คุยเพราะชอบ ชอบมานานแล้วมองมานานแล้ว " เราก็งงเพราะเราก็ไม่เคยสังเกตใคร แล้วเอยังบอกอีกว่า
" เราคุยกับหมวยเรื่องเธอทุกวันเลย รู้มาว่าเธอกับหมวยสนิทกัน เราก็สนิทกับหมวยเราเลยใช้โอกาสนี่คุยกับหมวยเรื่องเธอเลย เราขอจีบเธอได้มั้ย " เรายิ่งอึ้งเข้าไปอีก เพราะเราไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ เราเลยตอบกลับไปว่า
" เราไม่ได้ชอบแกนะ แกไม่ต้องพยายามหรอก " แต่เอกลับตอบมาว่า
" แกไม่ชอบเราตอนนี้ไม่เป็นไร เราจะทำทุกอย่าให้แกใจอ่อนให้ได้ เราสัญญา " เราก็ทำตัวไม่ถูก ก็เลยไม่ได้อ่านแชทเอไป 2 วัน และเราก็เริ่มคิดได้ว่า ถ้าเอชอบเราจริงๆ ก็คงตองมีความอดทนมากๆ เราเลยกลับไปคุยกับเอเพื่อดูความพยายามที่เอได้บอกไว้
เราคุยกันได้ประมาณ 2 เดือน ก็ถึงกิจกรรมรับน้องประจำสาย ซึ่งเรากับเออยู่คนละห้องกัน แต่เออยู่ห้องเดียวกับเพื่อนสนิทเราทั้ง 3 คน และตอนจัดฐานรับน้อง ก็จะแบ่งฐานเป็น 4 ฐาน เพราะว่ามี 4 ห้องก็ห้องละ 1 ฐานไปเลย เราได้ฐานที่ 1 ส่วนเพื่อนๆเราอยู่ฐานที่ 2 ซึ่งก็ไม่ได้ใกล้หรือไกลกันมาก สามารถเดินหากันได้แบบสบายๆ ซึ่งตัวเราเองก็ชอบที่จะเดินไปอยู่กับฐานที่ 2 เพราะส่วนมากเพื่อนเก่าเราอยู่ฐานนี้ และเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น คือตอนที่เรากำลังเดินกลับฐาน มีมือปริศนามาจับแก้มเรา เราก็เลยหันไปดู ปรากฎว่าเป็นมือของเอ เราก็ร้องด้วยความตกใจ
" เห้ยเอ อะไรเนี้ยยย เลอะหมดแล้วเป็นสิวอยู่ด้วย " เอก็ยิ้มๆแล้วก็เดินมาลูบแก้มเราอีกทีนึง ซึ่งตรงที่เรากับเอยืนอยู่ตรงนั้นคือกลางฐานระหว่างฐาน 1 กับฐาน 2 ซึ่งทุกคนมองมาที่เรากับเอแล้วก็แซวกับใหญ่จนเราเขินหน้าแดงไปหมด
เราก็ยอมรับค่ะว่าเราก็เริ่มใจอ่อนให้เอแล้ว เพราะเราเห็นความพยายามของเอจริงๆ เราก็เริ่มนัดเจอกันหน้าโรงเรียนแล้วเข้าโรงเรียนพร้อมกันบ้าง กลับบ้านพร้อมกันบ้าง ไปเที่ยวด้วยกันบ้าง แต่!! เราไม่ได้คบกันนะคะ เพราะเรายังไม่แน่ใจว่า เอจริงจังกับเราจริงๆรึป่าว
เรากับเอเริ่มเปิดเผยกันค่ะว่าเราคุยกันอยู่นะ เราแฮปปี้นะที่เป็นแบบนี้จนเป็นเรื่องปกติไปแล้ว แต่นิสัยของเราแหละที่ชอบน้อยใจเรื่องเล็กๆน้อยๆ เพราะเอเป็นนักกีฬาโรงเรียน เลยต้องซ้อมถึงดึกเกือบทุกวัน เราก็น้อยใจว่าทำไมต้องซ้อมขนาดนั้น เราเป็นแบบนี้บ่อยมาก เราก็คิดว่าเอจะทนเราไหวมั้ยกับนิสัยเสียของเรา
เราคุยกันได้มาประมาณเกือบ 8 เดือนค่ะ แต่ก็ไม่ได้คุยกันทุกวันแบบเมื่อ 4-5 เดือนแรกๆ และวันนั้นเป็นวันที่เราต้องไปทำงานข้างนอก ซึ่งไปกับเพื่อนๆด้วยเราก็บอกเอแล้วนะว่าวันนี้อาจจะตอบช้าอะไรแบบนี้ เอก็รับรู้เพราะเอก็ต้องทำงานเหมือนกัน และอะไรไม่รู้ดลใจให้เอโทรมาหาเรา โดยปกติเอไม่ชอบโทรศัพท์คุยถ้าไม่สำคัญ แต่วันนั้นเอโทรมาซึ่งเราก็คิดว่ามันสำคัญมากๆเราเลยรีบรับ
" ฮัลโหลเธอ มีไรป่าวต้องโทรมาเลยเนี้ยยย " เอก็พูดออกมาแค่ 2 ประโยค คือ
" เราเลิกคุยกันเถอะ เค้าเหนื่อยที่ต้องง้อเธอบ่อยๆ " เราอึ้งและช็อกไปชั่วขณะเลยค่ะจนเพื่อนต้องมาเขย่าตัวเรา เราถึงจะได้สติ เราพยายามถามเอว่าเพราะเรื่องนั้นใช่มั้ย แต่เอก็ไม่ตอบ ตอบแค่ว่า
" เค้าเหนื่อยแล้วเธอ " แล้วก็วางสายไป แต่ตอนนั้นเราร้องไห้ไม่ได้ค่ะ เพราะทำงานอยู่ เราไม่เคยร้องไห้ให้เพื่อนเราเห็นเลย ดังนั้นเราต้องคีบลุค555
เรากับเอก็เลิกคุยกันเลยค่ะ เจอกันก็ไม่ทักไม่มองเรา เราก็ถามหมวยตลอดว่าเอเป็นไงบ้างวันนี้ หมวยก็เป็นเพื่อนที่ดีค่ะ เหมือนเป็นสะพานเชื่อมระหว่างเรากับเอ เราห่งกันแบบนี้มาประมาณ 2 เดือนค่ะ จนวันนึงเอทักเรามาเพราะเราโพสเฟสว่าอยู่โรงพยาบาล
" เธอเป็นอะไรเข้าโรงบาลอะ บอกเค้าด้วยนะ " เราก็ตกใจ + ใจสั่นนิดนึงเพรราะนั้นคือครั้งแรกในรอบ 2 เดือนที่เอทักเรามาหลังจากเลิกคุยกันไป
" ออเรามาเอาของเฉยๆอะ ไม่ได้เป็นอะไรหรอก " เราตอบเอ
" เค้าก็นึกว่าเธอเป็นอะไร สบายดีมั้ย " เอถาม
" สบายดีแหละ ชิวๆ " เราก็ตอบเอกลับ
หลังจากนั้นเราก็คุยกันมาเรื่อยๆค่ะ แต่อาจจะไม่ได้คุยกันถี่แบบเมื่อก่อน เหมือนเราต้นใหม่ทั้งหมด เราก็เริ่มทักกันเวลาเจอกัน สกิดบ้าง สกัดขาบ้าง เราก็เป็นเพื่อนที่สนิทกันระดับนึงเลยนะคะ ถ้าไม่นับเรื่องความรู้สึกที่เรามีให้กัน
วันนึงเอก็บอกเราว่า เอเคยมีคนคุยคนนึง นิสัยคล้ายๆเราเลย แล้วเป็นเพื่อนข้างบ้านกันด้วยเราก็งงว่าบอกเราทำไม เอก็ตอบกลับมาว่า จะได้รู้ไงว่าเค้าชอบคนแบบนี้ เราเลยถามกลับว่า
" แล้วยังชอบคนนั้นอยู่มั้ยอะ หว้านกอีกแล้วหรอ " เราก็แซวเอเล่นๆ
" เค้าไม่ได้รู้สึกอะไรแล้ว ถึงแม้จะเคยชอบมากๆแต่ก็ได้แคาชอบ " เอตอบกลับมา
" ตอนนี้เค้าก็คุยกับเธอแค่คนเดียวเนี้ยแหละ " เอพิมทิ้งทายไว้ เราก็อึ้งเลยอ่านไม่ตอบ
* เดี๋ยวมาต่อนะคะปวดตามาก 555555555555
เค้ายังมีใจให้เราอยู่มั้ย ?
เราเรียนอยู่โรงเรียนรัฐบาลในกรุงเทพ เรียนโรงเรียนนี้มาตั้งแต่ม.ต้น แล้วก็ต่อม.ปลายที่นี่ เข้าม.4 มาใหม่ๆก็ไม่มีอะไรมากเพราะเราก็ไม่ได้ชอบใครเลยตั้งแต่เข้ามาอยู่โรงเรียนนี้ จนมาถึงตอนที่เราขึ้น ม.5 ใครๆก็รู้ว่า ม.5 เค้าให้เก็บกิจกรรม อะไรๆก็โยนให้ม.5ทำ ซึ่งก็เป็นแบบนั้นเลยค่ะ
โรงเรียนเราจะแบ่งนักเรียนออกเป็น 5 กลุ่ม โดยแบ่งตามชื่อดอกไม้ค่ะ ( เราขอใช้ชื่อสมมติของดอกไม้นะคะ เดี๋ยวจะรู้ว่าอยู่ฌรงเรียนอะไร ) ก็คือ กล้วยไม้ ชบา จำปี ลิลลี่และทานตะวัน ซึ่งเราอยู่ในกลุ่มชบาค่ะ
ตอนขึ้นม.ปลาย ก็ต้องมีเหตุการณ์ที่ทุกคนเคยเจอคือ อยู่คนละห้องกับเพื่อตอนม.ต้น ใช่ค่ะ เราเป็นคนนึงที่โดนแยกออกจากกลุ่มเพื่อนเรา ปกติแล้วเราจะมี 4 คน แต่เราโดนแยกออกมาเพราะเราได้เรียนคนละห้องกับเพื่อนเราค่ะ แต่เราก็ยังคุยยังรวมตัวยังไม่เที่ยวด้วยกันเหมือนเดิม โดยที่ไม่เคยลืมกัน
และใช่ค่ะ เพื่อนเก่าเราที่อยู่คนละห้องก็ต้องมีเพื่อนใหม่ใช่มั้ยคะ นั้นคือจุดเริ่มต้นของเรื่องนี้ค่ะ
.
.
.
.
- เข้าเรื่องกันเลยนะคะ เมื่อกี้เกริ่นไว้เยอะ ^^ -
เรามีเพื่อนสนิท 3 คน มี หมวย น้ำ แยมและเรา ( ชื่อสมมตินะคะ ^^ ) หมวยคือคนที่อัธยาศัยดี เข้ากับทุกคนได้เร็วมาก เรียนดีกิจกรรมเด่นกีฬาได้ น้ำคือคนที่เงียบๆเรียนได้กิจกรรมไม่ค่อยเข้า แยมคือคนที่ไม่เอาอะไรเลย และเราเรียนได้กิจกรรมก็ได้กีฬาก็ได้ คือเราได้หมดทุกอย่างแต่ไม่มีอะไรเด่น
มีวันนึงเราก็เล่นเฟสของเราตามปกติ เราก็ไลค์ให้ทุกคนโดยที่เราไม่ค่อยอ่านโพสของคนที่เราไลค์ให้เท่าไหร่ สักพักนึงก็มีแชทประหลาดจากใครไม่รู้เด้งขึ้นมาว่า " ทักครับ " เราก็งงเลยส่งไลค์กลับไป ( อันนี้แหละที่ทุกคนไม่ชอบกันใช่มั้ยหละ ) เค้าเลยบอกว่า " มาตามโพสครับ " และเค้าก็แคปรูปมา เราก็มีโอกาสคุยกันถามไถ่ชื่อตามมารยาทจนรู้ว่าเค้าชื่อ " เอ " ( ชื่อสมมติอีกแล้วว )
เรากับเอคุยกันมาได้สักพัก จนความสัมพันธ์มันเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ แต่เราก็ไม่ได้ชอบเอนะคะตอนนั้น เพราะเราไม่คิดว่าเราอยากมีแฟนมันวุ่นวาย จนกระทั่งวันนึงเอได้บอกกับเราว่า
" ที่คุยเนี่ย ไม่ได้คุยเล่นๆนะ ที่คุยเพราะชอบ ชอบมานานแล้วมองมานานแล้ว " เราก็งงเพราะเราก็ไม่เคยสังเกตใคร แล้วเอยังบอกอีกว่า
" เราคุยกับหมวยเรื่องเธอทุกวันเลย รู้มาว่าเธอกับหมวยสนิทกัน เราก็สนิทกับหมวยเราเลยใช้โอกาสนี่คุยกับหมวยเรื่องเธอเลย เราขอจีบเธอได้มั้ย " เรายิ่งอึ้งเข้าไปอีก เพราะเราไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ เราเลยตอบกลับไปว่า
" เราไม่ได้ชอบแกนะ แกไม่ต้องพยายามหรอก " แต่เอกลับตอบมาว่า
" แกไม่ชอบเราตอนนี้ไม่เป็นไร เราจะทำทุกอย่าให้แกใจอ่อนให้ได้ เราสัญญา " เราก็ทำตัวไม่ถูก ก็เลยไม่ได้อ่านแชทเอไป 2 วัน และเราก็เริ่มคิดได้ว่า ถ้าเอชอบเราจริงๆ ก็คงตองมีความอดทนมากๆ เราเลยกลับไปคุยกับเอเพื่อดูความพยายามที่เอได้บอกไว้
เราคุยกันได้ประมาณ 2 เดือน ก็ถึงกิจกรรมรับน้องประจำสาย ซึ่งเรากับเออยู่คนละห้องกัน แต่เออยู่ห้องเดียวกับเพื่อนสนิทเราทั้ง 3 คน และตอนจัดฐานรับน้อง ก็จะแบ่งฐานเป็น 4 ฐาน เพราะว่ามี 4 ห้องก็ห้องละ 1 ฐานไปเลย เราได้ฐานที่ 1 ส่วนเพื่อนๆเราอยู่ฐานที่ 2 ซึ่งก็ไม่ได้ใกล้หรือไกลกันมาก สามารถเดินหากันได้แบบสบายๆ ซึ่งตัวเราเองก็ชอบที่จะเดินไปอยู่กับฐานที่ 2 เพราะส่วนมากเพื่อนเก่าเราอยู่ฐานนี้ และเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น คือตอนที่เรากำลังเดินกลับฐาน มีมือปริศนามาจับแก้มเรา เราก็เลยหันไปดู ปรากฎว่าเป็นมือของเอ เราก็ร้องด้วยความตกใจ
" เห้ยเอ อะไรเนี้ยยย เลอะหมดแล้วเป็นสิวอยู่ด้วย " เอก็ยิ้มๆแล้วก็เดินมาลูบแก้มเราอีกทีนึง ซึ่งตรงที่เรากับเอยืนอยู่ตรงนั้นคือกลางฐานระหว่างฐาน 1 กับฐาน 2 ซึ่งทุกคนมองมาที่เรากับเอแล้วก็แซวกับใหญ่จนเราเขินหน้าแดงไปหมด
เราก็ยอมรับค่ะว่าเราก็เริ่มใจอ่อนให้เอแล้ว เพราะเราเห็นความพยายามของเอจริงๆ เราก็เริ่มนัดเจอกันหน้าโรงเรียนแล้วเข้าโรงเรียนพร้อมกันบ้าง กลับบ้านพร้อมกันบ้าง ไปเที่ยวด้วยกันบ้าง แต่!! เราไม่ได้คบกันนะคะ เพราะเรายังไม่แน่ใจว่า เอจริงจังกับเราจริงๆรึป่าว
เรากับเอเริ่มเปิดเผยกันค่ะว่าเราคุยกันอยู่นะ เราแฮปปี้นะที่เป็นแบบนี้จนเป็นเรื่องปกติไปแล้ว แต่นิสัยของเราแหละที่ชอบน้อยใจเรื่องเล็กๆน้อยๆ เพราะเอเป็นนักกีฬาโรงเรียน เลยต้องซ้อมถึงดึกเกือบทุกวัน เราก็น้อยใจว่าทำไมต้องซ้อมขนาดนั้น เราเป็นแบบนี้บ่อยมาก เราก็คิดว่าเอจะทนเราไหวมั้ยกับนิสัยเสียของเรา
เราคุยกันได้มาประมาณเกือบ 8 เดือนค่ะ แต่ก็ไม่ได้คุยกันทุกวันแบบเมื่อ 4-5 เดือนแรกๆ และวันนั้นเป็นวันที่เราต้องไปทำงานข้างนอก ซึ่งไปกับเพื่อนๆด้วยเราก็บอกเอแล้วนะว่าวันนี้อาจจะตอบช้าอะไรแบบนี้ เอก็รับรู้เพราะเอก็ต้องทำงานเหมือนกัน และอะไรไม่รู้ดลใจให้เอโทรมาหาเรา โดยปกติเอไม่ชอบโทรศัพท์คุยถ้าไม่สำคัญ แต่วันนั้นเอโทรมาซึ่งเราก็คิดว่ามันสำคัญมากๆเราเลยรีบรับ
" ฮัลโหลเธอ มีไรป่าวต้องโทรมาเลยเนี้ยยย " เอก็พูดออกมาแค่ 2 ประโยค คือ
" เราเลิกคุยกันเถอะ เค้าเหนื่อยที่ต้องง้อเธอบ่อยๆ " เราอึ้งและช็อกไปชั่วขณะเลยค่ะจนเพื่อนต้องมาเขย่าตัวเรา เราถึงจะได้สติ เราพยายามถามเอว่าเพราะเรื่องนั้นใช่มั้ย แต่เอก็ไม่ตอบ ตอบแค่ว่า
" เค้าเหนื่อยแล้วเธอ " แล้วก็วางสายไป แต่ตอนนั้นเราร้องไห้ไม่ได้ค่ะ เพราะทำงานอยู่ เราไม่เคยร้องไห้ให้เพื่อนเราเห็นเลย ดังนั้นเราต้องคีบลุค555
เรากับเอก็เลิกคุยกันเลยค่ะ เจอกันก็ไม่ทักไม่มองเรา เราก็ถามหมวยตลอดว่าเอเป็นไงบ้างวันนี้ หมวยก็เป็นเพื่อนที่ดีค่ะ เหมือนเป็นสะพานเชื่อมระหว่างเรากับเอ เราห่งกันแบบนี้มาประมาณ 2 เดือนค่ะ จนวันนึงเอทักเรามาเพราะเราโพสเฟสว่าอยู่โรงพยาบาล
" เธอเป็นอะไรเข้าโรงบาลอะ บอกเค้าด้วยนะ " เราก็ตกใจ + ใจสั่นนิดนึงเพรราะนั้นคือครั้งแรกในรอบ 2 เดือนที่เอทักเรามาหลังจากเลิกคุยกันไป
" ออเรามาเอาของเฉยๆอะ ไม่ได้เป็นอะไรหรอก " เราตอบเอ
" เค้าก็นึกว่าเธอเป็นอะไร สบายดีมั้ย " เอถาม
" สบายดีแหละ ชิวๆ " เราก็ตอบเอกลับ
หลังจากนั้นเราก็คุยกันมาเรื่อยๆค่ะ แต่อาจจะไม่ได้คุยกันถี่แบบเมื่อก่อน เหมือนเราต้นใหม่ทั้งหมด เราก็เริ่มทักกันเวลาเจอกัน สกิดบ้าง สกัดขาบ้าง เราก็เป็นเพื่อนที่สนิทกันระดับนึงเลยนะคะ ถ้าไม่นับเรื่องความรู้สึกที่เรามีให้กัน
วันนึงเอก็บอกเราว่า เอเคยมีคนคุยคนนึง นิสัยคล้ายๆเราเลย แล้วเป็นเพื่อนข้างบ้านกันด้วยเราก็งงว่าบอกเราทำไม เอก็ตอบกลับมาว่า จะได้รู้ไงว่าเค้าชอบคนแบบนี้ เราเลยถามกลับว่า
" แล้วยังชอบคนนั้นอยู่มั้ยอะ หว้านกอีกแล้วหรอ " เราก็แซวเอเล่นๆ
" เค้าไม่ได้รู้สึกอะไรแล้ว ถึงแม้จะเคยชอบมากๆแต่ก็ได้แคาชอบ " เอตอบกลับมา
" ตอนนี้เค้าก็คุยกับเธอแค่คนเดียวเนี้ยแหละ " เอพิมทิ้งทายไว้ เราก็อึ้งเลยอ่านไม่ตอบ
* เดี๋ยวมาต่อนะคะปวดตามาก 555555555555