สวัสดีเพื่อนในพันทิป เราจะเล่าเรื่องราวครอบครัวเราให้ฟัง พ่อเสีย ปี2540 แม่กลายเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว ซึ่งตอนนั้นเราก็มีน้องอีก2คนรวมเป็น3คนแล้ว
แม่ทำทุกอย่างขายกับข้าวเช้าเย็น ของชำหน้าบ้านควบ แต่เราก็ช่วยตลอดนะ อาจจะเยอะบ้างน้อยบ้างแต่ไม่เคยไม่ช่วยแม่
เราได้เงินไปโรงเรียนจริงๆ แค่วันละ 20 ทุกปีทุกชั้น จนถึงมอ6 ขอขึ้นเป็น 40 บาท ตอนเรียนก็เกเรบ้างตามประสาแต่ไม่ถึงขั้นติดยาอะไรบ้าบอนะ
จนขึ้นมหาวิทยาลัย เรามีแฟน ดีที่แฟนเราจ่ายค่าเทอมให้ทุกเทอม ขอแต่ค่ากินกับแม่ เดือนละ 1500-3000 จบภายใน 3 ปี
ดูเหมือนชีวิตจะเรียบร้อยดี แต่ตอนนี้คือ เราอายุเยอะแล้วเรายังเลี้ยงท่านไม่ได้เลย แต่เราดูแลน้องอีกคนเป็นค่าเทอมค่ากินทุกอย่างตามรอยแม่เราคือขายอาหาร ขายไปขายมาจนเจ๊ง เพราะเป็นช่วงที่เราเลิกกับแฟน จิตใจก็เขว่ น้องคนกลางหนีเราไป กทม. น้องคนเล็กติดแฟนจนไม่อยากช่วย เพราะไม่ได้เงิน แต่เราก็ส่งเขาจนจบ ปวส. 2 ปี เราคิดว่าเราทุ่มทุกอย่างเพื่อน้องทุกคน เอาตัวเองเข้าไฟแนนเพื่อหาค่าเทอม หมุนเงินไม่ทัน พอมีก็ซื้อทองให้แม่บ้าง ให้เงินบ้าง มีธุรกิจสีเทาพอเกื้อหนุน (ขายหวยแต่เจ๊งละลูกหนี้ไม่จ่ายเงิน) รายจ่ายในบ้านก็เยอะ จนกระทั่งเราต้องออกมาหางานทำเพราะคิดว่าน้องคนเล็กจบ ปวส. คงเลี้ยงตัวเองได้ แต่มันกลับไม่ทำไม่เข้าบ้าน เที่ยวเตร่ ให้สาวเลี้ยง หนักกว่าเดิมอีก
ตกมาปีนี้ แม่เราไม่รู้เป็นอะไร โกรธเราโทษเราสารพัดบอกทุกอย่างเป็นเพราะเราน้องคนกลาง หนีก็เพราะเรา น้องคนเล็กก็พูดไม่ได้ ก็โทษเรา
ธุรกิจทางบ้านเจ๊งก็โทษเรา บอกเราเป็นคนชอบทำให้คนอื่นทะเลาะกัน ใช้คำว่าอย่าเรียกกูเป็นแม่ ด่าเราอี
(โกหกหลอกลวง) ไม่มีปัญญา ก็ยาวอะ และบทสุดท้ายคือ แม่บอกเราว่ากูไม่อยากยุ่งกับพวก (หมายถึงเราและน้อง) กูเกียดเหมือนเกียดกู จบบทสนทนา เราแค่คิดว่าแม่เราเป็นขนาดนี้เลย เรามันแย่ขนาดนั้นเลย
เราเป็นคนได้ทุกวันถามว่าสังคมครอบครัวเราดีไหมเราตอบเลยไม่ แม่ข่มเขงทุบตี บ่นด่าสารพัด ไล่ออกจากบ้าน ทุก3วัน ตีลูกทั้ง3เกือบทุกวัน บางทีน้องโดนบ้างผลัดเปลี่ยนกัน ทุกเช้าจะต้องโดนด่าโดนตี จนเราโตเราถึงเข้าใจและอภัยว่าแม่เหนื่อยที่หาเลี้ยงเรา เราพยายามเข้าหาแม่ แต่ทุกครั้งที่เจอคือคำพูดที่คนในซ่องเขาพูดกัน เราไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาพูดกับแม่แล้ว เพราะนอกจากเงินท่านคงไม่ต้องการอะไรทั้งนั้นและแม่เราก็มีสามีใหม่ ที่ทุกครั้งที่ทะเลาะกันก็มาลงที่เรา เราได้แต่น้อยใจและคิดไม่ออกว่าท่านไม่อยากมีความสุขแบบครอบครัวบ้างรึยังไง ตอนนี้เราต้องการแม่ น้อง ที่อยู่ด้วยกันแบบความสุขไม่ต้องพึ่งวัตถุรอบกาย อยากตื่นมาทำอาหารไว้ให้แม่ แล้วออกไปทำงาน กินข้าวด้วยกัน เราแค่ต้องการแค่นั้น เงินก็ของนอกกายกำลังใจและความรักทำไมแม่ไม่คิดแบบเราบ้าง เราไม่ใช่คนแบบที่แม่เราพูดเลยสักนิด รักแม่แต่แม่ไม่เคยเข้าใจลูกเลย
จากใจ หัวอกคนเป็นลูก
แม่ทำทุกอย่างขายกับข้าวเช้าเย็น ของชำหน้าบ้านควบ แต่เราก็ช่วยตลอดนะ อาจจะเยอะบ้างน้อยบ้างแต่ไม่เคยไม่ช่วยแม่
เราได้เงินไปโรงเรียนจริงๆ แค่วันละ 20 ทุกปีทุกชั้น จนถึงมอ6 ขอขึ้นเป็น 40 บาท ตอนเรียนก็เกเรบ้างตามประสาแต่ไม่ถึงขั้นติดยาอะไรบ้าบอนะ
จนขึ้นมหาวิทยาลัย เรามีแฟน ดีที่แฟนเราจ่ายค่าเทอมให้ทุกเทอม ขอแต่ค่ากินกับแม่ เดือนละ 1500-3000 จบภายใน 3 ปี
ดูเหมือนชีวิตจะเรียบร้อยดี แต่ตอนนี้คือ เราอายุเยอะแล้วเรายังเลี้ยงท่านไม่ได้เลย แต่เราดูแลน้องอีกคนเป็นค่าเทอมค่ากินทุกอย่างตามรอยแม่เราคือขายอาหาร ขายไปขายมาจนเจ๊ง เพราะเป็นช่วงที่เราเลิกกับแฟน จิตใจก็เขว่ น้องคนกลางหนีเราไป กทม. น้องคนเล็กติดแฟนจนไม่อยากช่วย เพราะไม่ได้เงิน แต่เราก็ส่งเขาจนจบ ปวส. 2 ปี เราคิดว่าเราทุ่มทุกอย่างเพื่อน้องทุกคน เอาตัวเองเข้าไฟแนนเพื่อหาค่าเทอม หมุนเงินไม่ทัน พอมีก็ซื้อทองให้แม่บ้าง ให้เงินบ้าง มีธุรกิจสีเทาพอเกื้อหนุน (ขายหวยแต่เจ๊งละลูกหนี้ไม่จ่ายเงิน) รายจ่ายในบ้านก็เยอะ จนกระทั่งเราต้องออกมาหางานทำเพราะคิดว่าน้องคนเล็กจบ ปวส. คงเลี้ยงตัวเองได้ แต่มันกลับไม่ทำไม่เข้าบ้าน เที่ยวเตร่ ให้สาวเลี้ยง หนักกว่าเดิมอีก
ตกมาปีนี้ แม่เราไม่รู้เป็นอะไร โกรธเราโทษเราสารพัดบอกทุกอย่างเป็นเพราะเราน้องคนกลาง หนีก็เพราะเรา น้องคนเล็กก็พูดไม่ได้ ก็โทษเรา
ธุรกิจทางบ้านเจ๊งก็โทษเรา บอกเราเป็นคนชอบทำให้คนอื่นทะเลาะกัน ใช้คำว่าอย่าเรียกกูเป็นแม่ ด่าเราอี
เราเป็นคนได้ทุกวันถามว่าสังคมครอบครัวเราดีไหมเราตอบเลยไม่ แม่ข่มเขงทุบตี บ่นด่าสารพัด ไล่ออกจากบ้าน ทุก3วัน ตีลูกทั้ง3เกือบทุกวัน บางทีน้องโดนบ้างผลัดเปลี่ยนกัน ทุกเช้าจะต้องโดนด่าโดนตี จนเราโตเราถึงเข้าใจและอภัยว่าแม่เหนื่อยที่หาเลี้ยงเรา เราพยายามเข้าหาแม่ แต่ทุกครั้งที่เจอคือคำพูดที่คนในซ่องเขาพูดกัน เราไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาพูดกับแม่แล้ว เพราะนอกจากเงินท่านคงไม่ต้องการอะไรทั้งนั้นและแม่เราก็มีสามีใหม่ ที่ทุกครั้งที่ทะเลาะกันก็มาลงที่เรา เราได้แต่น้อยใจและคิดไม่ออกว่าท่านไม่อยากมีความสุขแบบครอบครัวบ้างรึยังไง ตอนนี้เราต้องการแม่ น้อง ที่อยู่ด้วยกันแบบความสุขไม่ต้องพึ่งวัตถุรอบกาย อยากตื่นมาทำอาหารไว้ให้แม่ แล้วออกไปทำงาน กินข้าวด้วยกัน เราแค่ต้องการแค่นั้น เงินก็ของนอกกายกำลังใจและความรักทำไมแม่ไม่คิดแบบเราบ้าง เราไม่ใช่คนแบบที่แม่เราพูดเลยสักนิด รักแม่แต่แม่ไม่เคยเข้าใจลูกเลย