แฟนเป็นแบบนี้ทำยังไง!? เครียดมากๆ

เรื่องมีอยู่ว่าเรากับแฟนเราคบกันมาได้ 5 เดือนแล้ว ยอมรับเลยว่าเราก็เป็นแค่เด็กม.5 เท่านั้น แน่นอนว่าเรากับแฟนเป็นผู้หญิงเหมือนกันแต่ไม่ใช่ทอมนะคะ แบบเลสซะมากกว่า 5 เดือนที่คบมาเราทะเลาะกันบ่อยมากค่ะ ยิ่งช่วงหลังๆ เราจำเป็นต้องไปแลกเปลี่ยนก็ยิ่งทะเลาะกัน แต่โดยส่วนมากเรามักจะทะเลาะกันเรื่องที่เราไม่สามารถให้ได้ เช่น เขาจะทาลิปให้เรา แต่เราไม่ชอบ เขาจะไปส่งเราที่บ้าน เราก็บอกปัดไป คือเราก็เข้าใจว่าเราอยากเทคแคร์ แต่เพราะเราเป็นคนที่มีคนรู้จักค่อนข้างมากค่ะ ทำให้รู้สึกระแวงคนหลายๆคนที่จะมาฟ้องพ่อ หรือแม่เรา ที่บ้านค่อนข้างเข้มงวดด้วยค่ะ ไม่ยอมให้ไปไหนกับเพื่อนเลย แม้แต่อาชีพที่อยากทำก็ทำไม่ได้เพราะโดนบังคับให้เรียน และเราก็ไม่กล้าปฏิเสธเพราะกลัวว่าเขาจะเสียใจ ทำให้เราติดนิสัยเก็บอะไรเอาไว้ในใจเกือบหมดค่ะ แล้วก็ค่อนข้างมีทิฐิสูง แต่เรามีเหตุผลในการกระทำนะคะ ที่แย่สุดก็คือบางสิ่งที่แฟนเราขอเราก็ให้ไม่ได้นี่แหละค่ะ อย่างเช่นถ่ายรูป การเสริมแต่งตัวที่ทำให้ดูเป็นผู้หญิง ยอมรับว่าตัวเองแปลกค่ะ ก็สงสารเขาเหมือนกันที่มาคบกับคนแปลกๆแบบเรา เราก็อยากถ่ายรูปด้วยได้ แล้วก็อยากจะทำในสิ่งที่เขาขอ แต่มันทำไม่ได้อ่ะค่ะ แต่ถ้าเรื่องที่เราคิดว่าเราทำได้เราจะจัดการมันและพยายามมันจนสามารถทำได้ สรุปคือเราพยายามทำทุกอย่างเต็มความสามารถแล้วค่ะ หลายครั้งที่ทะเลาะกันก็เช่นการที่เขาหอมแก้มเราในโรงเรียน แน่นอนว่าคนเป็นแฟนกันไม่มีใครไม่อยากจับเนื้อต้องตัวกันแต่ว่า เราทำความเข้าใจว่ามันเป็นสถานที่ราชการ และมันอยู่ที่มุมมองของผู้ใหญ่ด้วยซึ่งดูไม่ดีเอามากๆ เพราะสิ่งเหล่านี้ควรไปทำกันสองคนมากกว่าให้คนอื่นเห็น ไม่ใช่แค่นั้นนะคะคนรู้จักกับพ่อก็เยอะมากเลยยังไม่อยากให้ไปถึงหูท่านค่ะ แต่พอเราหลบเขาก็จะงอนเรา ไอ้ช่วงแรกๆ ก็ง้อนะคะ แต่พอหลังๆมาเหมือนเราก็ทิฐิเหมือนกันค่ะ แบบบางครั้งเราก็อยากให้เขาเข้าใจบ้าง คือเราพูดไม่เก่งเอามากๆ ค่อนข้างอายกับเรื่องแบบนี้ เราก็เลยพยายามที่จะทำใรสิ่งที่ทำได้ให้ได้มากที่สุด แต่มันก็อาจจะไม่ดีพอสำหรับเขา ครั้งหนึ่งเราไปติวที่ชลบุรี แน่นอนว่าแฟนเราไปด้วย ช่วงนั้นเราไปเจอหนังสือเล่มหนึ่งซึ่งเราชอบมากเพราะหามา 3 ปีแล้วพึ่งเจอเลยตั้งใจอ่านมาก แน่นอนว่าแฟนเราโกรธ แล้วร้องไห้หนักมากเพราะเราเอาแต่อ่านหนังสือ ไม่สนใจเขา ครั้งนั้นเราก็อารมณ์ร้อนเหมือนกัน การอ่านหนังสือมันคือสิ่งที่เราชอบมากแต่เขากลับไม่ชอบมัน และรับไม่ได้ เราโกรธมากแต่เราไม่ได้พูด เขาร้องไห้เราก็ไม่สนใจ แต่เอาเข้าจริงๆคือเราไม่รู้จะพูดยังไงมากกว่าค่ะ ห่วงก็ห่วงแต่ไม่กล้าเข้าหาเพราะรู้สึกผิด แต่ก็แอบคิดว่า "แค่กูอ่านหนังสือเองนะ" สำหรับเราแล้วแค่ได้อยู่ด้วยกันเฉยๆ ก็พอ แต่กับแฟนเราเขาอาจจะคิดว่าต้องทำอะไรด้วยกัน ต้องการความสนใจ แค่นี้มันก็ต่างกันแล้วค่ะ  ต่อมาก็มีเรื่องที่เขาขอไปบ้านเราค่ะแน่นอนว่าปกติเราก็ให้ไปอยู่แล้วแต่ครั้งนี้เราไม่อยากให้ไปเพราะน้าเราบ่นเรื่องที่พาเพื่อนมาบ้านค่ะ แต่เราก็ไม่กล้าพูดให้เขาฟังเพราะกลัวเขาเสียใจเพราะน้าก็ค่อนข้างจะด่าแรงอยู่ ทำให้เราต้องหาเหตุผลอื่น แต่สุดท้ายเขาก็ขอเราจนเรายอมให้มาที่บ้าน คือเราบอกตรงๆว่าเรากลัวว่าที่บ้านเราจะว่าเขา แต่ก็โชคดีที่ไม่ได้ว่าต่อหน้าค่ะ แต่คนทีเจ็บที่สุดก็คือเราเพราะเรารู้ดีว่าที่บ้านพูดยังไงบ้างอ่ะค่ะ มันเหมือนรู้สึกแย่รู้สึกผิด ล่าสุดนี้คือการที่เราไม่ให้มันขี่มอไซไปส่งที่บ้านนี่ล่ะค่ะ คืออย่างที่บอกว่าเราระแวงคนรู้จักมากๆ ก็เลยไม่อยากให้ไปส่งเพราะเราสามารถไปเองได้ค่ะ เขาก็บ่นเรา งอนเราไปอีก ว่าเราทำอะไรเพื่อเขาไม่ได้ซักอย่าง กับอีกแค่ของง่ายๆ คือเราบอกเขาไปว่า เราไม่เหมือนคนอื่น คือการทาลิป การแต่งหน้า สำหรับเธออาจง่าย แต่สำหรับคนที่ไม่ชอบมันโคตรจะทรมาร ก็เหมือนไม่ชอบกินเห็ดแต่ต้องกิน ฟีลนั้นเลยค่ะ เราก็มีเรื่องที่ไม่ชอบเหมือนกัน เขาอยากทำอะไรเราก็ไม่ว่านะคะเพราะเราเข้าใจว่าเขาชอบมัน เขาก็เหมือนจะรู้แต่ก็ยังตัดพ้ออยู่ เราก็เสียใจนะคะที่ให้ในสิ่งที่เขาต้องการไม่ได้ แต่เราก็ทำได้แค่นี้จริงๆ แล้วก็เหมือนเขาจะไม่เข้าใจ เราก็บอกเขาไปแล้วว่าเราก็เจ็บเหมือนกันที่ให้ในสิ่งที่เธออยากจะได้ไม่ได้  แต่เธอตอบกลับมาว่าเสียใจด้วยหรอ คือเราเจ็บมากค่ะ แอบเป็นเด็กเก็บกดนิดหน่อยด้วย อยากให้พวกพี่ๆ ช่วยแสดงความคิดเห็นหน่อยค่ะว่าหนูต้องทำยังไง