สวัสดีครับ ผมมีเรื่องมาเล่าเกี่ยวกับปัญหาในช่วงนี้ที่มีการคัดนักศึกษาในระบบ TCAS ซึ่งเป็นปีแรก ถามว่ามันดีไม๊บางคนบอกว่าดีที่เรียนจบแล้วค่อยสอบ ไม่เปลืองตังค์มาก แต่มันย่อมมีผลเสียคือเด็กจะได้มหาลัยหลังปิดเทอมซึ่งนานมากๆ ซึ่งช่วงเวลาที่นานมากๆนี่แหล่ะที่เป็นปัญหาอยู่ในช่วงนี้ อีกทั้งสอบได้แค่ครั้งเดียว พลาดคือพลาด(คือเรายอมรับเลยเราพลาดกับการสอบครั้งนี้จริงๆยอมมากคะแนนเราถึงน้อยมาก) ซึางช่วงเวลาที่นานเราก็จะมักเจอคนเข้ามาถามตลอด ได้ที่เรียนยังลูก ได้ที่ไหนลูก ซึ่งเรายังไม่มีที่เรียนเลยซึ่งตอนนี้ก็ถึงรอบ3 แล้ว แต่คนอื่นถาม แล้วเรารู้สึกเสียใจไม๊ที่ตอนนี้เรายังไม่มีที่เรียนเลยซึ่งเพื่อนบางคนเกือบครึ่งห้องก็ได้ที่เรียนกันแล้ว แต่ใครจะไปคาด สิ่งที่เราคิดว่าเขาจะอยู่ข้างเราในยามล้ม กลับรู้สึกว่าเขายิ่งทำให้เราหนักใจขึ้นทุกวัน ทุกวัน ซึ่งก็คือพ่อกับแม่เราหล่ะ ตอนแรกเราบอกแม่ว่าเราอาจจะซิ่วนะ เพราะกลัวไม่ติดคณะที่ชอบในปีนี้ บอกครั้งแรกแกยังไม่เข้าใจแต่พอนานๆไปแกก็บอกว่าไม่ได้ปีหน้าก็ได้ ส่วนพี่เรา เราก็ปรึกษาแกตลอดนะแกก็บอกใจเย็นๆบ้างหล่ะ อย่าเครียดบ้างปีหน้าก็ได้ แต่พ่อเราสิเรานึกว่าแกจะเข้าใจเราไม่น้อยกลับทำให้เรากลุ้มใจในทุกวันจนถึงวันนี้ แกบอกซิ่วทำไม ดูอ่อน(ง่ายๆก็โง่หล่ะ)บ้างหล่ะ งั้นก็ไปทำไร่ไป๊ถ้าสอบไม่ได้(ประโยคนี้จะได้ยินบ่อยสุดจากพ่อแม่ที่ชอบพูดติดตลกกับเพื่อนบ้านที่มาเล่นบ้านเรา) ถามว่าตอนนั้นเรารู้สึกไง เรายิ้มนะ ยิ้มแบบตลกๆ และตอบไปแบบตลกๆ แต่ในใจมันช่างต่างกับความจริงที่เหมือนเราต้องเก็บกดไปวันๆที่มีแรงมากดดันเราตลอดเวลา และล่าสุดแกชอบถามตอนกินข้าวว่านนั้นคนนี้ได้อันนั้นอันนี้แล้วตอนไหนจะได้ คือตอนนั้นเรารู้สึกแบบมันเก็บกดมานานก็ปล่อยออกไปคือพูดกับพ่อแบบเสียงดังเลย แบบวีนๆกลับไป แบบรุนแรงอ่ะ(ตอนนั้นอารมณ์พาไปมากจึงไม่คิดก่อนพูดเลย) แม่ก็อยู่ด้วยกันหล่ะแต่แกไม่พูด แต่พูดจบก็มีโกรธๆกันนะแต่เราก็ยิ้มให้แม่ถามเรื่องอื่นๆ เพื่อกลบเรื่องนี้ มันเหนื่อนนะที่จะต้องเถียงกันแบบนี้ทุกวัน มันเหนื่อย เหนื่อย เราก็ต้องโทษตัวเองอยู่แล้วหล่ะที่โง่ ที่ยังไม่มีที่เรียน บางครั้งก็ท้อ เดือนสองเดือนก่อนสอบชอบร้องไห้ก่อนนอนทุกวันเลยนะ แต่พอสอบเสร็จก็ร้องแต่ไม่บ่อย ชอบเก็บไว้คนเดียวแล้วไประบายกับเพื่อนในแชทเอา เม่าเหม่อคิดไปคิดมาบางครั้งคิดกับตัวเองว่า ทำไมขอโทษนะครับที่ใช้คำหยาบ กูทำไมไม่ตายๆ ตายตั้งแต่ก่อนขึ้น ม.6 หรือตายตอนเรียน ม.6 เลยว่ะ ทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้ จริงที่เราอาจคิดน้อยเกินไป แต่เราก็ยังห่วงทางนี้อยู่ ก็ได้แต่คิดเอาไว้ มันเหมือนเราเป็นโรคซึมเศร้าในตัว ที่บางวันยิ้มแย้ม วันต่อมาโกรธอะไรก็ไม่รู้ หรือแค่วันเดียวเรามีทั้งหัวเราะ เศร้า ร้องไห้ ทั้งคิดอยากฆ่าตัวตาย ให้มันจบๆไปซ่ะ แต่ทุกอย่างเราก็ทำมันไม่ได้หรอกได้แค่คิด ทุกอย่างที่เคยใช้ชีวิตใน มอหกมามันสอนหลายๆอย่างให้กับเรามากมาย สอนให้รู้จักหวังแต่ไม่ต้องหวังมากเกินไปจนมันทำร้ายเรา อมยิ้ม14 กำลังใจในตอนนี้สำคัญสุดๆยังไงก็ให้กำลังใจตัวเองไปก่อนเนาะ
ป้าข้างบ้านที่ว่าแน่ยังต้องแพ้คนในบ้าน จริงหรือ? TCAS61