ชีวิตเราแย่ตั้งแต่เด็กค่ะ คือ เพื่อนน้อย ทำคุณคนไม่ขึ้น ความรักเจอแต่คนเข้าชู้ เวลามีความสุขก็สุขไม่สุด พ่อเพิ่งเสีย ซิ่วมา 3 มหาลัย ร่างกายอ่อนแอ
พยายามเปลี่ยนความคิด มุมมอง ลองหางานทำไม่รบกวนครอบครัว แต่ชีวิตก็ยิ่งแย่ลงเรื่อยๆ เราเหมือนรู้สึกจุกเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
เข้าใจความรู้สึกแบบนี้มั้ยคะ แบบเจ็บๆจุกๆเหนื่อยๆ พยายามเข้าวัด สวดมนต์ ไหว้พระหวังให้บุญช่วยบ้าง แต่ก็ยังไม่ดีขึ้น
เราชอบสวนมนต์ ทำบุญ ันทำให้เรามีสติ ปล่อยวางได้ แต่ไม่รู้ทำไมหลาๆอย่างฉุดเราแย่ลงเรื่อยๆ เหมือนมีกรรมหนักตั้งแต่ชาติก่อน
ไม่เคยทำตัวไม่ดี เราตั้งใจสอบเข้ามหาลัยตลอด แต่ก็มีปัยหากับเพื่อนตลอด เป็นเด็กไม่ติดยา ไม่เคยทำร้ายใคร เคยทำผิดบ้างเนาะแต่ก็ขอโทษ
และปรับตัวเสมอ แต่ชีวิตเราก็แย่ลงเรื่อยๆจริงๆ เหมือนมันมืดมากๆอ่ะ เจอตั้งแต่เด็กต้องอดทนไปถึงไหน อย่างนี้อนาคตจะไม่แย่ไปกว่านี้หรอ
พยายามหาทางออก เริ่มทำอะไรด้วยตัวเอง หาเงินเอง ไปไหนตัวคนเดียว พึ่งพาตัวเอง แต่ก็แย่ลงจริงๆ จริงที่ชีวิตต้องพึ่งตนเอง แต่อะไรๆมันก็แย่ลง
มันรุมเร้า เบียดเบียน จนตัวเราเองก็ใช้ชีวิตแบบใช้ชีวิตแบบไปวันๆเหนื่อยเหมือนมีอะไรมาเกาะเราไว้แต่มองไม่เห็น ทำอย่างไรดีคะ เพิ่งอายุ 23ปีเอง
อยากมีชีวิตที่ดีแบบขึ้นเรื่อยๆบ้าง มีชีวิตที่เหมือนคนปกติบ้าง เหมือนยิ่งแย่มันทำให้เรามองอะไรมืดลงไปเรื่อยๆ