สวัสดีค่ะ ขออนุญาติเข้าเรื่องเลยนะคะ เรื่องจะยาวหน่อยนะคะ
.... เราคบกับผู้ชายคนนึงมาประมาณ3 ปีกว่าๆ เราทั้งคู่ไม่ได้อยู่ด้วยกันหรอกค่ะ ตั้งแต่เราคบกันมาเจอกันอย่างมากก็เดือนละครั้งค่ะ หลังๆมาก็ไม่ค่อยได้เจอเพราะต่างคนต่างมีหน้าที่ต้องทำ ตอนนี้เราทั้งคู่เรียนอยู่ปี4 (ใกล้จบอย่างเป็นทางการแล้ว) ระหว่างคบกันมา เราเป็นฝ่ายถามมาตลอดว่า “อนาคตของเราคนจะเป็นอย่างไร เคยคิดไว้ไหม” เขาตอบคำถามเราไม่ได้.... เราคิดว่าผู้หญิงทุกคนต้องมีคำถามนี้ในใจทุกคน ที่เราถามไปเพราะว่าเราต้องการความแน่ใจว่า อนาคตของเราจะฝากไว้ไม่ผิดคน มันไม่ผิดใช่ไหม ที่ถามไปเพื่อความมั่นใจ? เราคบกัน พ่อแม่เขารู้ ส่วนพ่อแม่เรารู้บ้างแต่ครอบครัวเราด้วยความหัวโบราณ เราก็เลยไม่ได้เล่าอะไรให้พ่อแม่เราฟังมาก ส่วนครอบครัวเขารับรู้ว่าเขาคบกับเรา และเราก็สนิทกับแม่เขามากๆ แม่เขาดีกับเรามากๆ เวลาที่มีปัญหาหรือทะเลาะยังไงเขาก็จะไปปรึกษากับแม่เขา แม่เขาจะเป็นห่วงทั้งลูกชาย(แฟนเก่าเรา)เขา และทั้งตัวเราด้วย แม่เขาจะมาขอร้องให้เราอย่าถือสาอะไรหรือโกรธลูกเขาเลย ตรงนี้มันยิ่งทำให้เรารู้สึกผิด และแย่มากๆที่แม่เขาดีกับเราขนาดนี้(เราติดต่อพูดคุยกับแม่ของเขาผ่านทางไลน์) คบกันมาเรื่อยๆ เราเห็นทั้งด้านความคิด ทัศนะคติของเขา เราคิดว่าเราไม่ค่อยโอเคเท่าไร เขาเป็นคนที่คิดอะไรยังไม่ค่อยเป็น ต้องสั่งถึงจะทำ แต่เขาก็ทำนะคะ ทำแบบต้องขอร้องให้ทำ ขอร้องให้แสดงความคิดเห็นบ้างถึงเขาจะพูดหรือแสดงออกมาให้เห็น(มันเป็นแบบนี้ทุกครั้งที่ทะเลาะกัน)....
เพราะแบบนี้ค่ะ ทั้งความห่าง ทั้งทัศนะคติความคิดของเขา และ ความคาดหวังของเราในตัวเขาสูงเกินไป มันทำให้เราทะเลาะกันบ่อยขึ้น จากที่คุยกันทุกวัน ก็เริ่มห่างๆ ไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไร เราตัดสินใจมาเดือนนึงว่าความสัมพันธ์แบบนี้ไม่น่าจะจบสวยเท่าไร และจบสุดท้ายด้วยการเลิกกัน หลังจาก 1 เดือนที่เลิกกัน เขาพยายามทำเหมือนว่ายังไม่ได้เลิกกัน เขาพยายามทำทุกอย่างที่เขาไม่เคยทำค่ะ ไม่ขอร้องให้ทำเขาก็ทำ ยังดึงดันทำมันเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เมื่อก่อน ก่อนที่จะเลิกกัน เราเคยขอร้องให้เขามาเจอหน้ามาหาเราบ้าง เขาก็จะบอกไม่ว่างหรือไปหาไม่เป็น (เพราะเราเรียนอยู่กทม. ส่วนเขาเรียนอยู่ต่างจังหวัด) พอเวลาจะสอนให้นั่งรถ หรือต่อรถ เขาก็จะปฏิเสธ เพื่อให้เรามาเจอครึ่งทางตลอด ให้ไปเจอครึ่งทางเราพอเข้าใจค่ะ แต่ถ้าวันใดเราติดธุระ เกิดไปรับครึ่งทางไม่ได้ เขาจะทำยังไงล่ะ เราก็จะสอนให้เขา มันก็เป็นประโยชน์ต่อตัวเขาไม่ใช่หรอถ้ามันจะทำให้เขาขึ้นรถ ต่อรถเป็น แต่เขาก็ปฏิเสธอย่างเดียวว่าไปไม่เป็น ต่อรถไม่เป็น ทั้งๆที่เราจะสอนนะคะ.... จนมาวันนี้หลังเลิกกัน (เราเลิกกันผ่านทางการคุยโทรศัพท์ และไลน์ เพราะเราไม่มีเวลาเจอกัน) หลังจากเลิกกัน เรางงมากค่ะ เขามาหาเราได้ยังไงไม่รู้ เราช็อคมาก เรากำลังจะเดินเข้าหอ(เราเช่าหออยู่เพราะมาเรียนกทม.เราก็เป็นคนต่างจังหวัดเช่นกัน) สิ่งที่เราเห็นหน้าหอก่อนเราจะเดินเข้าหอไปด้วยความเร็วที่สุด คือผู้ชายคนนึงนั่งก้มหน้ารอใครซักคน วินาทีนั้นใจเราหายไปเลยค่ะ แต่ในใจก็คิดว่าคงไม่ใช่หรอก อาจจะคิดไปเอง แต่ถ้ามันจะใช่เขาจริงๆล่ะก็... ยังไงก็เถอะถ้ามันเป็นเขายังไงวันนี้ก็คงต้องได้เคลียร์กันจนจบ จนเขาโทรมาหาเราขอร้องให้มาเปิดประตูหอให้(เพราะปกติหอพักมันต้องใช้คีย์การ์ดเพื่อแสกนเข้าอยู่แล้ว คนอยู่หอพักน่าจะนึกออกค่ะ) เราใจแข็งเป็นชั่วโมงๆ เพื่อที่จะไม่เจอเขาจนค่ำ (ตั้งแต่6โมงเย็นจน2ทุ่ม)ยังไงก็ไม่ให้เขาเข้าห้อง จนเราทนไม่ไหวโทรปรึกษาเพื่อนว่าควรเอาไงกับเขาดี (อารมณ์ตอนนั้น ความรู้สึกตอนนั้นมันสับสนไปหมด) เพื่อนเลยแนะนำว่าให้สงสารเขา ให้เข้ามาคุยในห้องให้จบๆไป ตอนนั้นเขาก็ยืนเคาะประตูเราเป็นระยะๆ เพื่อให้เราใจอ่อนเปิดประตูไปคุยกับเขา...จนเราต้องปิดประตูให้เขาเข้ามาคุยตกลงว่าจะยังไง....
และสรุปสุดท้ายเราตกลงกันอีกรอบว่าลดความสัมพันธ์เหลือแค่เพื่อนกัน ตอนแรกเขาก็ไม่ยอมร้องไห้ แทบขาดใจตาย(ที่เราเห็น) แต่เราไม่ร้องไห้นะ คือเหมือนมันชินชาไปหมดแล้ว เรื่องมันก็ผ่านมาเป็นเดือนแล้ว แต่เขาพึ่งจะกลับมา....เนี่ยแหล่ะค่ะ เขามาพยายามตอนที่เราไม่ได้ขอร้อง เราทำใจไว้แล้วว่ายังไงก็ต้องจบ
.... คือเราต้องทำตัวยังไงหรอ เขากลับมาตอนที่เราไม่ต้องการ เกือบทำใจได้แล้ว แต่ต้องมาเริ่มทำใจใหม่ เจ็บมากๆ รักเขาจริง แต่สุดท้ายยังไงก็รู้ว่าถ้ากลับไปแล้วต้องเหมือนเดิมแน่นอน ผิดไหมที่เราคาดหวังอนาคตว่ามันจะต้องมีอะไรก้าวหน้ามากกว่าที่เป็นอยู่ปัจจุบัน
....แต่แล้วพอเขากลับไป เราเองค่ะที่คิดว่าจะตัดใจได้อย่างเด็ดขาดว่าจะไม่อยากกลับไปแล้ว แต่ในสมองมันฉุกให้สับสนว่าเราเป็นอะไรกันแน่ อ่อนแอมากๆ เพียงเพราะเจอหน้าเขาจริงๆ ควรทำอย่างไรดี ควรให้โอกาสเขาอีกไหม (ถ้ายังไม่ใช่ตอนนี้) หรือ เป็นแค่เพื่อนกันแบบนี้มันดีที่สุดแล้ว เพราะทุกวันนี้เขาก็ยังพยายามที่จะทำให้เรากลับไปเหมือนเดิมอยู่ เราก็ภาวนาให้เขาโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเช่นกัน เพราะถ้าใช่เราคงได้กลับมาคบกันอีกครั้ง ความเชื่อนี้มันจะเป็นจริงไหม ?
......ขอขอบคุณสำหรับความคิดเห็นล่วงหน้าค่ะ 🙏
.......หากไม่เข้าใจหรืองงตรงไหนก็ทิ้งคอมเมนท์ไว้ได้เลยนะคะ
จะทำอย่างไรดีกับสถานการณ์ และความรู้สึกแบบนี้ ?
.... เราคบกับผู้ชายคนนึงมาประมาณ3 ปีกว่าๆ เราทั้งคู่ไม่ได้อยู่ด้วยกันหรอกค่ะ ตั้งแต่เราคบกันมาเจอกันอย่างมากก็เดือนละครั้งค่ะ หลังๆมาก็ไม่ค่อยได้เจอเพราะต่างคนต่างมีหน้าที่ต้องทำ ตอนนี้เราทั้งคู่เรียนอยู่ปี4 (ใกล้จบอย่างเป็นทางการแล้ว) ระหว่างคบกันมา เราเป็นฝ่ายถามมาตลอดว่า “อนาคตของเราคนจะเป็นอย่างไร เคยคิดไว้ไหม” เขาตอบคำถามเราไม่ได้.... เราคิดว่าผู้หญิงทุกคนต้องมีคำถามนี้ในใจทุกคน ที่เราถามไปเพราะว่าเราต้องการความแน่ใจว่า อนาคตของเราจะฝากไว้ไม่ผิดคน มันไม่ผิดใช่ไหม ที่ถามไปเพื่อความมั่นใจ? เราคบกัน พ่อแม่เขารู้ ส่วนพ่อแม่เรารู้บ้างแต่ครอบครัวเราด้วยความหัวโบราณ เราก็เลยไม่ได้เล่าอะไรให้พ่อแม่เราฟังมาก ส่วนครอบครัวเขารับรู้ว่าเขาคบกับเรา และเราก็สนิทกับแม่เขามากๆ แม่เขาดีกับเรามากๆ เวลาที่มีปัญหาหรือทะเลาะยังไงเขาก็จะไปปรึกษากับแม่เขา แม่เขาจะเป็นห่วงทั้งลูกชาย(แฟนเก่าเรา)เขา และทั้งตัวเราด้วย แม่เขาจะมาขอร้องให้เราอย่าถือสาอะไรหรือโกรธลูกเขาเลย ตรงนี้มันยิ่งทำให้เรารู้สึกผิด และแย่มากๆที่แม่เขาดีกับเราขนาดนี้(เราติดต่อพูดคุยกับแม่ของเขาผ่านทางไลน์) คบกันมาเรื่อยๆ เราเห็นทั้งด้านความคิด ทัศนะคติของเขา เราคิดว่าเราไม่ค่อยโอเคเท่าไร เขาเป็นคนที่คิดอะไรยังไม่ค่อยเป็น ต้องสั่งถึงจะทำ แต่เขาก็ทำนะคะ ทำแบบต้องขอร้องให้ทำ ขอร้องให้แสดงความคิดเห็นบ้างถึงเขาจะพูดหรือแสดงออกมาให้เห็น(มันเป็นแบบนี้ทุกครั้งที่ทะเลาะกัน)....
เพราะแบบนี้ค่ะ ทั้งความห่าง ทั้งทัศนะคติความคิดของเขา และ ความคาดหวังของเราในตัวเขาสูงเกินไป มันทำให้เราทะเลาะกันบ่อยขึ้น จากที่คุยกันทุกวัน ก็เริ่มห่างๆ ไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไร เราตัดสินใจมาเดือนนึงว่าความสัมพันธ์แบบนี้ไม่น่าจะจบสวยเท่าไร และจบสุดท้ายด้วยการเลิกกัน หลังจาก 1 เดือนที่เลิกกัน เขาพยายามทำเหมือนว่ายังไม่ได้เลิกกัน เขาพยายามทำทุกอย่างที่เขาไม่เคยทำค่ะ ไม่ขอร้องให้ทำเขาก็ทำ ยังดึงดันทำมันเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เมื่อก่อน ก่อนที่จะเลิกกัน เราเคยขอร้องให้เขามาเจอหน้ามาหาเราบ้าง เขาก็จะบอกไม่ว่างหรือไปหาไม่เป็น (เพราะเราเรียนอยู่กทม. ส่วนเขาเรียนอยู่ต่างจังหวัด) พอเวลาจะสอนให้นั่งรถ หรือต่อรถ เขาก็จะปฏิเสธ เพื่อให้เรามาเจอครึ่งทางตลอด ให้ไปเจอครึ่งทางเราพอเข้าใจค่ะ แต่ถ้าวันใดเราติดธุระ เกิดไปรับครึ่งทางไม่ได้ เขาจะทำยังไงล่ะ เราก็จะสอนให้เขา มันก็เป็นประโยชน์ต่อตัวเขาไม่ใช่หรอถ้ามันจะทำให้เขาขึ้นรถ ต่อรถเป็น แต่เขาก็ปฏิเสธอย่างเดียวว่าไปไม่เป็น ต่อรถไม่เป็น ทั้งๆที่เราจะสอนนะคะ.... จนมาวันนี้หลังเลิกกัน (เราเลิกกันผ่านทางการคุยโทรศัพท์ และไลน์ เพราะเราไม่มีเวลาเจอกัน) หลังจากเลิกกัน เรางงมากค่ะ เขามาหาเราได้ยังไงไม่รู้ เราช็อคมาก เรากำลังจะเดินเข้าหอ(เราเช่าหออยู่เพราะมาเรียนกทม.เราก็เป็นคนต่างจังหวัดเช่นกัน) สิ่งที่เราเห็นหน้าหอก่อนเราจะเดินเข้าหอไปด้วยความเร็วที่สุด คือผู้ชายคนนึงนั่งก้มหน้ารอใครซักคน วินาทีนั้นใจเราหายไปเลยค่ะ แต่ในใจก็คิดว่าคงไม่ใช่หรอก อาจจะคิดไปเอง แต่ถ้ามันจะใช่เขาจริงๆล่ะก็... ยังไงก็เถอะถ้ามันเป็นเขายังไงวันนี้ก็คงต้องได้เคลียร์กันจนจบ จนเขาโทรมาหาเราขอร้องให้มาเปิดประตูหอให้(เพราะปกติหอพักมันต้องใช้คีย์การ์ดเพื่อแสกนเข้าอยู่แล้ว คนอยู่หอพักน่าจะนึกออกค่ะ) เราใจแข็งเป็นชั่วโมงๆ เพื่อที่จะไม่เจอเขาจนค่ำ (ตั้งแต่6โมงเย็นจน2ทุ่ม)ยังไงก็ไม่ให้เขาเข้าห้อง จนเราทนไม่ไหวโทรปรึกษาเพื่อนว่าควรเอาไงกับเขาดี (อารมณ์ตอนนั้น ความรู้สึกตอนนั้นมันสับสนไปหมด) เพื่อนเลยแนะนำว่าให้สงสารเขา ให้เข้ามาคุยในห้องให้จบๆไป ตอนนั้นเขาก็ยืนเคาะประตูเราเป็นระยะๆ เพื่อให้เราใจอ่อนเปิดประตูไปคุยกับเขา...จนเราต้องปิดประตูให้เขาเข้ามาคุยตกลงว่าจะยังไง....
และสรุปสุดท้ายเราตกลงกันอีกรอบว่าลดความสัมพันธ์เหลือแค่เพื่อนกัน ตอนแรกเขาก็ไม่ยอมร้องไห้ แทบขาดใจตาย(ที่เราเห็น) แต่เราไม่ร้องไห้นะ คือเหมือนมันชินชาไปหมดแล้ว เรื่องมันก็ผ่านมาเป็นเดือนแล้ว แต่เขาพึ่งจะกลับมา....เนี่ยแหล่ะค่ะ เขามาพยายามตอนที่เราไม่ได้ขอร้อง เราทำใจไว้แล้วว่ายังไงก็ต้องจบ
.... คือเราต้องทำตัวยังไงหรอ เขากลับมาตอนที่เราไม่ต้องการ เกือบทำใจได้แล้ว แต่ต้องมาเริ่มทำใจใหม่ เจ็บมากๆ รักเขาจริง แต่สุดท้ายยังไงก็รู้ว่าถ้ากลับไปแล้วต้องเหมือนเดิมแน่นอน ผิดไหมที่เราคาดหวังอนาคตว่ามันจะต้องมีอะไรก้าวหน้ามากกว่าที่เป็นอยู่ปัจจุบัน
....แต่แล้วพอเขากลับไป เราเองค่ะที่คิดว่าจะตัดใจได้อย่างเด็ดขาดว่าจะไม่อยากกลับไปแล้ว แต่ในสมองมันฉุกให้สับสนว่าเราเป็นอะไรกันแน่ อ่อนแอมากๆ เพียงเพราะเจอหน้าเขาจริงๆ ควรทำอย่างไรดี ควรให้โอกาสเขาอีกไหม (ถ้ายังไม่ใช่ตอนนี้) หรือ เป็นแค่เพื่อนกันแบบนี้มันดีที่สุดแล้ว เพราะทุกวันนี้เขาก็ยังพยายามที่จะทำให้เรากลับไปเหมือนเดิมอยู่ เราก็ภาวนาให้เขาโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเช่นกัน เพราะถ้าใช่เราคงได้กลับมาคบกันอีกครั้ง ความเชื่อนี้มันจะเป็นจริงไหม ?
......ขอขอบคุณสำหรับความคิดเห็นล่วงหน้าค่ะ 🙏
.......หากไม่เข้าใจหรืองงตรงไหนก็ทิ้งคอมเมนท์ไว้ได้เลยนะคะ