สวัสดีค่ะเพื่อนๆชาวพันทิป เรามีปัญหาของเรามาเล่าให้ทุกคนฟัง อาจจะเป็นคำถามบ้างและเรื่องเล่าบ้าง แต่ล้วนเป็นปัญหาที่เราสั่งสมมาหลายปี ตอนนี้เราอายุ20+ ที่ยังไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ยังไม่มีที่เรียนและยังไม่มีงานทำ... ขอท้าวความตั้งแต่เราอยู่มัธยมปลาย ตอนนั้นที่บ้านเรามีปัญหาหนักมาก คือเสาหลักของครอบครัวเราเสีย(พ่อเราเสียตอนเราอายุ14 แต่ที่บ้านเริ่มมีปัญหาตอนเรากำลังขึ้นม.ปลาย) พ่อของเราเป็นคนที่หาเงินคนเดียวตำแหน่งงานของพ่อค่อนข้างดี เงินเดือนค่อนข้างสูง ส่วนแม่เราทำเกษตรกรรม พี่เราเรียนจบมหาลัยที่ค่อนข้างมีชื่อ(พ่อเราเสียก่อนที่พี่สาวจะรับปริญญาประมาน3เดือน) ตอนม.ต้นเราเป็นเด็กเรียนดีมาก แต่การเรียนดีไม่ได้ช่วยอะไรเมื่อแม่เราบอกว่าจะเรียนก็เรียนไม่ก็ชั่งม.ปลายอะ เพราะแม่ไม่มีเงินส่งหรอก ตอนนั้นเราร้องให้ฟูมฟายเลย(คนเดียวนะ ไม่เคยร้องให้ให้แม่เห็นเรื่องพวกนี้อะ) เราตัดพ้อน้อยใจแม่ทำไมแม่ที่เคยตามใจเรามาตลอด อยากได้อะไรก็ซื้อให้ อยากไปไหนก็พาไปถึงบอกว่าไม่อยากให้เราเรียนต่อม.ปลาย เพราะไม่มีเงิน ตอนนั้นเราไม่เข้าใจแม่จริงๆ เราตัดพ้อแม่บอกว่าแม่ไม่มีเหตุผลเลย คำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัว แต่ที่ถามตัวเองบ่อยและอยากถามแม่ออกไปคือเพราะว่าพ่อจากไปใช่ไหมแม่ถึงไม่มีเงินส่งเราเรียน แต่สุดท้ายเราก็ได้เรียนนะคะ ถามว่าถูไถไหม? ก็ไม่เท่าไหร่ แต่ก็มีบ้างที่เรารับงานจากเพื่อนมาทำ(แบบว่าจ้างนั่นแหละค่ะ) แต่ที่ผลจากการที่เราทำตัวเราเองคือ(แม่บอกด้วยว่าไม่ได้หวังอะไรจากการเรียนม.ปลายของเรา นั่นแหละทำให้สติเราพังแบบไม่มีชิ้นดีเลย) เราหนีเรียน ผลการเรียนย่ำแย่ จากที่เคยได้ที่1ตลอดตอนอยู่ม.ต้น พอม.ปลายเรากลับได้ที่13-16ของห้อง บางรายวิชาติด0ติดร แรกๆร้องให้3-4วันก็ไม่หายรู้สึกอับอายที่ครั้งหนึ่งครูเพื่อนชมเราตลอกแต่ต้องมาเดินแก้ ร เราเลยให้เพื่อนไปแก้ให้ แต่ก็นั่นแหละค่ะติดครั้งเดียวจำจนวันตาย เวลาที่เรามีความสุขที่สุดของการใช้ชีวิตม.ปลายคือตอนอยูาโรงเรียนนั่นแหละค่ะ พอกลับบ้านมาเราก็ไม่ได้คุยกับแม่เลย(แบบไม่ได้คุยกันจริงๆเลยค่ะ) ถึงบ้านอาบน้ำ กินข้าว เข้าห้องนอนเลย แต่ละเดือนคือนับคำที่คุยกันได้เลยค่ะ พอช่วงม.6 เด็กม.6ทุกคนเตรียมอ่านหนังสือสอบเข้ามหาลัย แต่ตัวเรายังต้องเคลียร์และคุยกับแม่(แบบขอ) ว่าขอเรียนต่อได้ไหม อยากเป็นแบบนีนะ อยากเรียนสิ่งนี้นะ. แม่พูดคำเดิมตั้งแต่เรา16-18คือ แม่ไม่มีเงิน เราเลยบอกทำไมไม่ให้เรายืม แม่ตอบกลับมาอีกว่า เรียนไปถ้าจบมาก็คงไม่ทำงานเหมือนพี่สาวหรอก ใช่ค่ะทุกคนพี่สาวเราจบมหาลัยดี คณะสาขาที่ตลาดต้องการแต่ไม่ทำงาน(ตอนนั้นไม่ใช่แค่แม่ที่เสียใจแต่ญาติทุกคนเสียใจกันหมด เพราะเป็นหลานสาวคนแรกที่เขาตั้งความหวังไว้) กลับมาเรื่องของเราต่อ พอแม่ตอบแบบนั้นเรายิ่งคิดมาก จากที่เป็นคนพูดมาก เป็นตลกเฮฮากับเพื่อน เราก็ไม่เหมือนเดิม ไปโรงเรียนเราก็เข้าเรียนบ้างไม่เข้าบ้าง พอถึงช่วงสอบ(รู้แล้วว่าแม่ไม่ให้เรียนต่อ แต่ก็ปลอบใจตัวเองด้วยการไปสอบเพื่อให้ได้รู้ระบบของเขา เราก็สอบติดคณะสาขาที่ตัวเองอยากเรียนนะคะ) พอเรียนจบอาการเรายิ่งดิ่งค่ะเราร้องให้เกือบทุกวัน เราไม่ออกจากบ้านเลย(จากคนผิวน้ำผึ้งจนเป็นคนผิวขาวไปเลย5555) คนในหมู่บ้านจนถามแม่เราว่าเราไปทำงานแล้วหรอทำไมไม่เห็นเลย 1ปีที่เราจบมาเราไม่ไปไหนเลย ญาติให้ไปทำงานด้วยเราก็ไม่ไปบอกตรงๆว่าเราทำใจไม่ได้ แบไม่ได้จริงๆค่ะ พอปี60 เราไปทำงานที่กทม