กระทู้ตั้งจากเรื่องจริง ของคนวัยเข้าใกล้ 30.
เรามีแฟน ที่คบมา4ปี มีกิ้กเพิ่งคบมา2เดือน.

แฟน มีข้อดีคือ
- มีความรับผิดชอบ มีจริยธรรม บรรทัดฐานทางสังคมสูง ถ้าแต่งงานสร้างครอบครัวกัน สามีน่าจะเลี้ยงลูกเป็นคนดีได้
- เก่ง ฉลาด หน้าที่การงานมั่นคงทัดเทียมกัน มีบ้าน รถ พร้อม
ข้อเสีย- ไม่พูดถึงอนาคต การแต่งงาน ไม่พาเข้าครอบครัว เพื่อน ทำงานหนักมากจนไม่มีเวลานอนหรือคุยกัน เฉยชา ทะเลาะ เถียง ไม่เข้าใจกัน

กิ้ก - นิสัยคล้ายกัน คารมดีคุยสนุก มีความคิดในทางเดียวกัน ขี้อ้อน น่ารัก ใส่ใจ ทำของแฮนเมดให้ รู้สึกกระชุ่มกระชวย สวีท กิจกรรมดี
ข้อเสีย - ประวัติไม่ดี เจ้าชู้มาก เลิกกะแฟนมาคุยกะเรา. คบกันไปนางอาจไปมีคนใหม่ได้ง่ายๆถึงเค้าจะบอกว่าจะหยุดที่เรา สภาวะทางสังคมต่างกันมาก อาจต้องเลี้ยงผู้ชาย

เราเคยรักแฟนมาก มีช่วงที่หมดรัก และกลับมารักใหม่ และตอนหลังๆทะเลาะกันหนักมาก เวลาไม่มี ทำให้รักจืดจาง คิดจะเลิกหลายครั้งแต่ก้เหนื่อยที่จะหาคนใหม่ มาวนลูปเดิมๆ เรียนรู้หลายปีเพื่อพบว่าเข้ากันไม่ได้. ส่วนแฟนเราคิดว่าเค้ารักเราน้อยลง แต่ก้ยังรักเราคนเดียวไม่มีใคร
กิ้กเข้ามาตอนเราเผลอ มาตี้ซี้ รุ้ตัวอีกทีก้เกินไปแล้ว ตอนนี้เราหลงกิ้กมาก ความรุ้สึกผิดก้มีอยู่ทุกวัน ไม่คิดว่ามีกิ้กละชีวิตต้องทรมานขนาดนี้ จะเลิกก้ตัดไม่ขาด ทั้งชอบทั้งสงสาร ถึงเลิกก้ต้องปิดแฟนไปทั้งชีวิต เปนความผิดติดตัวไปอีก

ตอนนี้ไม่รู้จะทำยังไง ปล่อยทิ้งไว้จะมีแต่คนเสียใจ ความรักคืออะไรกัน ทำไมถึงหมดรักกันได้ทั้งๆที่เคยรักกันมาก
คนที่แต่งงานกัน เค้าใช้อะไรมาเลือก ว่าใครคือคนที่เหมาะสมที่จะเป็นคู่ชีวิต
จะเลิกกิ้กก้ยังไม่ได้ จะเลิกแฟนนางก้ไม่ได้ผิดอะไร อยู่แบบนี้ก้จิตเสื่อม หมดศรัทธาในตัวเอง

เหนื่อยจัง แพลนว่าจะแต่งงานสักสองปีนี้ แต่ไม่แน่ใจเลย นี่เป็นความสับสนในชีวิตของคนวัยนี้รึเปล่า