ขอเขียนมู้นี้เป็นมู้ระบายนะครับ ใครมี feel นี้อยู่ก็มาแชร์ความช้ำในหัวใจมาให้ฉันก็ได้นะครับ 555

จขกท ตอนนี้อยู่ปี 1 กำลังจะขึ้นปี 2
ผมชอบ ผญ คนนึงมานานมากแล้ว ตั้งแต่ ม.ต้น เลย มีครั้งนึงที่ผมได้อยู่กลุ่มนาฏศิลป์กับเขา ยังจำได้อยู่เลยว่าแค่คิดจะมองเขา ผมก็เขินละ เขาน่ารักมาก (เข้าไปดู IG ครั้งล่าสุดเมื่อ 15 พฤษภา 61 ก็ยังน่ารักอยู่) หลังจากจบงานนั้น ผมก็ไม่ได้คุยกับเขาเท่าไหร่เลยเพราะผมกับเขาไม่ได้อยู่กลุ่มเดียวกัน ตอนแรกก็กะจะบอกชอบตอนจบ ม.ต้น แต่ก็ไม่กล้าบอก เพราะผมก็คิดว่าเขาไม่น่าจะสนเรื่องอะไรแบบนี้ เคยลองชวนคุย เขาก็ไม่ค่อยจะคุยกับผมสักเท่าไหร่

จนถึง ม.ปลาย ผมกับเขาได้อยู่คนละห้องกัน ผมว่าเขาคงไม่รู้หรอกว่าผมอยู่ห้องไหน แต่ผมจำห้องเขาได้นะ ผมก็นึกเสียดายมาตลอดว่าทำไมผมไม่สอบเข้าโครงการเดียวกับเขา ทั้งที่คะแนนก็มีลุ้นที่จะได้อยู่ห้องเดียวกัน เผื่อจะได้อยู่ห้องเดียวกันต่อหน่อยอีก 3 ปี ด้วยเหตุนี้ ตลอดชีวิต ม.ปลาย ผมก็เลยไม่ได้คุยกับเขาเลยยยยย แบบว่า 0 คำเลย

ตอนนี้ก็รู้แค่ว่าเขาเรียนนิติอยู่มหาลัยแห่งนึง ถ้าไม่ใช่ว่าผมติดที่ที่ผมเรียนอยู่ปัจจุบันนี้ รอบแอดผมก็คงยื่นมหาลัยนั้นเหมือนกัน แต่ถึงกระนั้น แค่ใน รร ผมยังไม่กล้าไปคุยด้วยเลย ต่อให้อยู่มหาลัยเดียวกันก็คงไม่ได้ต่างจากตอนนี้เท่าไหร่ ผมก็คิดนะว่าหลังเรียนจบค่อยลองคุยใหม่ดูก็ได้ แต่ว่ากว่าผมจะเรียนจบแบบจบจริง ๆ ก็คงอีกนาน น๊าน นาน ถึงตอนนั้น ผมว่าเขาคงแต่งงานไปแล้วมั้ง

ผมก็มีความหวังเล็ก ๆ ว่าเขาจะได้เข้ามาอ่านกระทู้นี้ ถึงแม้เขาจะไม่รู้ก็เถอะว่าผมเขียนถึงเขาอยู่ แต่อย่างน้อย ผมก็จะได้รู้สึกว่าผมได้สื่อสารกับเขาบ้าง แม้จะทางเดียวก็เอาเถอะ เอาจริง ๆ ผมไม่หวังอะไรแล้ว ขอแค่ได้เจอ ได้คุยเรื่อย ๆ ได้เป็นเพื่อนเขา ผมก็ดีใจมากแล้วตอนนี้