ผมรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนชอบความเจ็บปวด
แบบว่า เวลาเป็นแผลก็ชอบทำให้เลือดออกเยอะๆ แล้วก็เช็ดออกแล้วก็ทำใหม่
หรือไม่ก็ทำให้เป็นแผลมากขึ้น แกะแผลจากเล็กๆให้ใหญ่ขึ้นให้เลือดออกเยอะขึ้น
หรือไม่ก็เอาแอลกอฮอล์ชุบสำลีแล้วเช็ดไปที่แผลเลย รู้ว่ามันแสบแต่ก็ชอบแล้วก็ทำอีก
แต่เวลาที่มีคนพูดว่าเล็บฉีก แขนขาด หนังแขนถลอกจนเห็นเนื้อใน พอได้ยินคนพูดกลับรู้สึกกลัว แต่ก็อยากเห็น
หรือเวลาที่คอเคล็ดหันได้ข้างเดียว สมมติว่าหันได้แค่ข้างขวา แต่ผมก้ชอบหันไปข้างซ้ายบ่อยๆเพื่อให้มันรู้สึกเจ็บ
แล้วก็เคยโดนเพื่อนสองคนรุมทุบแขน ผมก็บอกว่าไม่เจ็บจริงรู้สึกแหล่ะแต่ชอบแล้วก็บอกให้มันทุบอีกจนแขนช้ำ ผมไม่ได้บอกให้มันหยุดจนอาจารย์เข้ามาห้าม

และผมเป็นพวกความรู้สึกทางอารมณ์อ่อนไหวง่ายชอบอะไรที่มันดราม่ามากๆ พอดูก็รู้สึกหดหู่แต่ก็อยากดูอีก
ชอบเลื่อนดูฉากที่ดราม่าตลอด รู้ว่ามันทำให้เศร้าแต่ก็ชอบดูแล้วมานั่งจิตตกอยู่คนเดียวพอหายก็อยากหาอะไรที่เศร้าๆหดหู่ดูอีก

[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้แบบนี้ถือเป็นอาการอะไรไหมครับ? แบบพวกชอบความเจ็บปวดชอบให้ตัวเองเศร้าหดหู่อะไรประมาณนี้

ขออนุญาตแท็กนะครับ ผมไม่รู้จริงๆ