เราไม่ได้ระบุชื่อคนอื่นเป็นชื่อจริงนะคะ
-------------------------------------------------------------
ก็เรารู้สึกเหมือนว่าตัวเองไม่มีใครอ่ะค่ะ ถ้าจะว่าพ่อแม่รักเราก้ถูกอยู่นะ แต่ว่าเหมือนไม่ได้เข้าใจเราเลย เรื่องมีอยู่ว่า ตอนช่วงม.1เราโดนเพื่อนคนนึงใส่ร้ายชื่อM M เป็นคนเรียนเก่งและเป็นผู้ใหญ่มาก แต่นิสัยไม่ดี เราโดนเพื่อนทั้งห้องเกลียดขี้หน้า และก็โดนแบน ไม่มีใครอยากอยู่ใกล้ ไม่มีใครคุยด้วย ถ้าคุยด้วยก็จะคุยด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยจะเป็นมิตรเท่าไหร่ หลอกด่าบ้าง โดนจิกบ้าง เดินไปกินข้าวคนเดียว บ้างทีก็ไม่ไปกินข้าวเพราะอายที่ต้องนั่งคนเดียว พอม.2มีเพื่อนคนนึงชื่อNเค้าโดนMใส่ร้ายเหมือนเราและก็โดนแบนเหมือนเราเลยค่ะ เราเห็นเค้านั่งร้องไห้เราก็เลยเข้าไปคุยด้วย แล้วเราก็เป็นเพื่อนสนิทกัน(มั้ง)เราไปไหนไปกันทะเลาะกันบ้างงอนกันบ้าง ก็เป็นปกติเนาะ Nเป็นคนที่หน้าตาดีมาก ผิวขาว เป็นที่รู้จักของคนในโรงเรียน เป็นคนเอาแต่ใจนิดหน่อย เพราะคนแล้วแต่นางเยอะ บางทีก็ทำตัวน่ารำคาญบ้าง ส่วนเราเป็นคนหน้าตาธรรมดา ไม่ได้มีอะไรดีเท่าไหร่ เรียนได้กลางๆของห้อง เก่งเรื่องวาดรูป มีเพื่อนคนนึงเค้าก็วาดรูปเหมือนเราชื่อO เป็นคนขี้อวดมากใช้คำว่ามากเพราะนางชอบเอาของหรือรูปของตัวเองวางไว้แล้วอยากให้เพื่อนถาม นางก็ไม่ได้วาดสวยมากค่ะยังวาดเบี้ยวด้วยซ้ำ แต่เพื่อนชอบนางเพราะนางชอบซื้อขนมมาเเจกเพื่อน ขนมแพงๆจากต่างประเทศ เพื่อนเลยชอบนางมากล่ะมั้ง ส่วนเราก็อิจฉานางนะคะถึงจะไม่ควรก็เถอะ555+
พอม.3 เราเริ่มเหมือนเป็นซึมเศร้า จากความกดดันจากคนรอบข้าง ปวดหัว นอนไม่หลับ ต้องกินยานอนหลับ ทำร้ายตัวเองโดยเอาเข็มมีกรีดตัวเอง มันรู้สึกปลดปล่อยอ่ะค่ะ มีครั้งนึงเรากินยาพาราไป20กว่าเม็ด เพราะวันนั้นเราทะเลาะกับพ่อ พ่อเราเป็นที่เราไม่ชอบมากค่ะเวลาเค้าโมโหเค้าชอบพูดทิ่มแทงเรามากเลย พ่อตื่นเช้ามาเราอ้วกแตกทั้งวันเลยค่ะ เพราะยาพาราแต่พ่อแม่เราไม่รู้ว่าเราเป็นซึมเศร้า และไม่รู้ด้วยว่าเรากินยาพาราไป20กว่าเม็ด พ่อแม่ก็ถามว่าไปกินอะไรมา เราก็โกหกว่า สงสัยกินอาหารที่เสียแล้ว
เราก็ยังทำร้ายตัวเองมาเรื่อยๆทุกวัน ทั้งตัวมีแต่แผลเป็นเลย พ่อแม่ก็ยังไม่รู้ว่าเราเป็น มาวันนึงเราก็ตัดสินใจเล่าเรื่องที่โดนเพื่อนแบนเราให้แม่ฟัง แม่ก็รับฟังด้วยดีนะคะ เราอุตส่าดีใจ รู้มั้ยคะว่าหลังจากแม่ฟังเราเสร็จแม่พูดอะไร แม่พูดว่า : ไปโรงเรียนต้องตั้งใจเรียนนะลูกอย่าไปสนเพื่อนมาก
เราก็ยิ้มๆตอบไปว่า ค่ะ เรารู้สึกเสียใจมากนึกว่าแม่จะทำให้เรารู้สึกดีขึ้นบ้าง แต่ตอนเช้าแย่กว่าค่ะแม่เล่าเรื่องนี้ให้พ่อฟัง พ่อเราขึ้นรถพ่อเพื่อไปโรงเรียน พ่อเราก็พูดว่า : ไปโรงเรียนให้ไปเรียนวาดแต่รูปอยู่ได้ เป็นไงล่ะชอบทำตัวน่าสมเพชดีนัก เลยมีแต่คนเค้าสมเพชไง สมน้ำหน้า รู้มั้ยสมัยพ่อน่ะพ่อตั้งใจเรียนไม่เห็นต้องพึ่งเพื่อนเลย....บลาๆๆ%#¥€€#%&¥
เรานี่ร้องไห้หนักมาก คิดผิดสุดๆเลยที่เชื่อใจพ่อกับแม่ เราเริ่มเป็นหนักกว่าเดิม เหม่อลอย เรียนไม่รู้เรื่อง ใครพูดอะไรทิ่มแทงนิดหน่อยก็ร้องไห้ มีแต่คนด่าว่าขี้แง N ก็ถามว่าเป็นอะไรช่วงนี้ทำไมแปลกๆ เราก็บอกว่า : อ้อทะเลาะกับพ่อน่ะ%¥€%€¥
N ก็เลยบอกว่าแค่นี้เองเราโดนหนักกว่านี้อีก เราก็บอกว่าอ้อหรอตามน้ำไป รุ้สึกว่าแย่กว่าเดิม อีกทีนี้ใครถามอะไรเราก็บอกว่าไม่มีอะไรตลอดเพราะความไว้ใจคนรอบข้างมันหมดไปแล้วค่ะ เราอิจฉา N มากค่ะเวลามีเรื่องอะไรนางมีคนให้ปรึกษาตลอดค่ะ ถึงจะมีปัญหาอะไรก็ตามนางมีแต่คนรัก ถึงทะเลาะกับพ่อแม่ก็จะไปปรึกษากับรุ่นพี่ได้ เราว่าเป็นเพราะNหน้าตาดีเลยมีแต่คนชอบมีแต่คนรัก พอม.4เราสอบเข้าเรียนโรงเรียนอื่นกับNแต่ได้อยู่คนละห้องกัน Nมีเพื่อนที่รุ้จักกันตอนอนุบาลอยู่ด้วยส่วนเราไม่มีใครเลย วันแรกเราชวน Nไปกินข้าวด้วยกัน แต่Nเค้าจะไปกินกับเพื่อนในห้อง เราเลยต้องนั่งกินคนเดียวคิดในใจว่าNคงอาจจะทิ้งเราก็ได้ ทั้งที่เราเป็นคนช่วยเค้าไว้แท้ตอนม.2เราน้อยใจและเศร้ามากค่ะตอนนี้ มีแต่อะไรแย่ๆ แถมเราทะเลาะกับพ่อบ่อยมากค่ะ พอมองดูรอบๆ เพื่อนที่เรียนห่วยแตกมากแต่เค้ากลับมีความสุขอยากทำอะไรก็ทำอยากโดดเรียนก็โดด ทำไมชีวิตเค้าถึงดูดีจัง
ยาวมากเลยค่ะ555+ เป็นกะทู้แรกเลยพิมไปร้องไห้ไป555+
เป็นซึมเศร้าอยากระบายมากค่ะ รู้สึกแย่มากๆเลย มีแต่คนซ้ำเติมเรา
-------------------------------------------------------------
ก็เรารู้สึกเหมือนว่าตัวเองไม่มีใครอ่ะค่ะ ถ้าจะว่าพ่อแม่รักเราก้ถูกอยู่นะ แต่ว่าเหมือนไม่ได้เข้าใจเราเลย เรื่องมีอยู่ว่า ตอนช่วงม.1เราโดนเพื่อนคนนึงใส่ร้ายชื่อM M เป็นคนเรียนเก่งและเป็นผู้ใหญ่มาก แต่นิสัยไม่ดี เราโดนเพื่อนทั้งห้องเกลียดขี้หน้า และก็โดนแบน ไม่มีใครอยากอยู่ใกล้ ไม่มีใครคุยด้วย ถ้าคุยด้วยก็จะคุยด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยจะเป็นมิตรเท่าไหร่ หลอกด่าบ้าง โดนจิกบ้าง เดินไปกินข้าวคนเดียว บ้างทีก็ไม่ไปกินข้าวเพราะอายที่ต้องนั่งคนเดียว พอม.2มีเพื่อนคนนึงชื่อNเค้าโดนMใส่ร้ายเหมือนเราและก็โดนแบนเหมือนเราเลยค่ะ เราเห็นเค้านั่งร้องไห้เราก็เลยเข้าไปคุยด้วย แล้วเราก็เป็นเพื่อนสนิทกัน(มั้ง)เราไปไหนไปกันทะเลาะกันบ้างงอนกันบ้าง ก็เป็นปกติเนาะ Nเป็นคนที่หน้าตาดีมาก ผิวขาว เป็นที่รู้จักของคนในโรงเรียน เป็นคนเอาแต่ใจนิดหน่อย เพราะคนแล้วแต่นางเยอะ บางทีก็ทำตัวน่ารำคาญบ้าง ส่วนเราเป็นคนหน้าตาธรรมดา ไม่ได้มีอะไรดีเท่าไหร่ เรียนได้กลางๆของห้อง เก่งเรื่องวาดรูป มีเพื่อนคนนึงเค้าก็วาดรูปเหมือนเราชื่อO เป็นคนขี้อวดมากใช้คำว่ามากเพราะนางชอบเอาของหรือรูปของตัวเองวางไว้แล้วอยากให้เพื่อนถาม นางก็ไม่ได้วาดสวยมากค่ะยังวาดเบี้ยวด้วยซ้ำ แต่เพื่อนชอบนางเพราะนางชอบซื้อขนมมาเเจกเพื่อน ขนมแพงๆจากต่างประเทศ เพื่อนเลยชอบนางมากล่ะมั้ง ส่วนเราก็อิจฉานางนะคะถึงจะไม่ควรก็เถอะ555+
พอม.3 เราเริ่มเหมือนเป็นซึมเศร้า จากความกดดันจากคนรอบข้าง ปวดหัว นอนไม่หลับ ต้องกินยานอนหลับ ทำร้ายตัวเองโดยเอาเข็มมีกรีดตัวเอง มันรู้สึกปลดปล่อยอ่ะค่ะ มีครั้งนึงเรากินยาพาราไป20กว่าเม็ด เพราะวันนั้นเราทะเลาะกับพ่อ พ่อเราเป็นที่เราไม่ชอบมากค่ะเวลาเค้าโมโหเค้าชอบพูดทิ่มแทงเรามากเลย พ่อตื่นเช้ามาเราอ้วกแตกทั้งวันเลยค่ะ เพราะยาพาราแต่พ่อแม่เราไม่รู้ว่าเราเป็นซึมเศร้า และไม่รู้ด้วยว่าเรากินยาพาราไป20กว่าเม็ด พ่อแม่ก็ถามว่าไปกินอะไรมา เราก็โกหกว่า สงสัยกินอาหารที่เสียแล้ว
เราก็ยังทำร้ายตัวเองมาเรื่อยๆทุกวัน ทั้งตัวมีแต่แผลเป็นเลย พ่อแม่ก็ยังไม่รู้ว่าเราเป็น มาวันนึงเราก็ตัดสินใจเล่าเรื่องที่โดนเพื่อนแบนเราให้แม่ฟัง แม่ก็รับฟังด้วยดีนะคะ เราอุตส่าดีใจ รู้มั้ยคะว่าหลังจากแม่ฟังเราเสร็จแม่พูดอะไร แม่พูดว่า : ไปโรงเรียนต้องตั้งใจเรียนนะลูกอย่าไปสนเพื่อนมาก
เราก็ยิ้มๆตอบไปว่า ค่ะ เรารู้สึกเสียใจมากนึกว่าแม่จะทำให้เรารู้สึกดีขึ้นบ้าง แต่ตอนเช้าแย่กว่าค่ะแม่เล่าเรื่องนี้ให้พ่อฟัง พ่อเราขึ้นรถพ่อเพื่อไปโรงเรียน พ่อเราก็พูดว่า : ไปโรงเรียนให้ไปเรียนวาดแต่รูปอยู่ได้ เป็นไงล่ะชอบทำตัวน่าสมเพชดีนัก เลยมีแต่คนเค้าสมเพชไง สมน้ำหน้า รู้มั้ยสมัยพ่อน่ะพ่อตั้งใจเรียนไม่เห็นต้องพึ่งเพื่อนเลย....บลาๆๆ%#¥€€#%&¥
เรานี่ร้องไห้หนักมาก คิดผิดสุดๆเลยที่เชื่อใจพ่อกับแม่ เราเริ่มเป็นหนักกว่าเดิม เหม่อลอย เรียนไม่รู้เรื่อง ใครพูดอะไรทิ่มแทงนิดหน่อยก็ร้องไห้ มีแต่คนด่าว่าขี้แง N ก็ถามว่าเป็นอะไรช่วงนี้ทำไมแปลกๆ เราก็บอกว่า : อ้อทะเลาะกับพ่อน่ะ%¥€%€¥
N ก็เลยบอกว่าแค่นี้เองเราโดนหนักกว่านี้อีก เราก็บอกว่าอ้อหรอตามน้ำไป รุ้สึกว่าแย่กว่าเดิม อีกทีนี้ใครถามอะไรเราก็บอกว่าไม่มีอะไรตลอดเพราะความไว้ใจคนรอบข้างมันหมดไปแล้วค่ะ เราอิจฉา N มากค่ะเวลามีเรื่องอะไรนางมีคนให้ปรึกษาตลอดค่ะ ถึงจะมีปัญหาอะไรก็ตามนางมีแต่คนรัก ถึงทะเลาะกับพ่อแม่ก็จะไปปรึกษากับรุ่นพี่ได้ เราว่าเป็นเพราะNหน้าตาดีเลยมีแต่คนชอบมีแต่คนรัก พอม.4เราสอบเข้าเรียนโรงเรียนอื่นกับNแต่ได้อยู่คนละห้องกัน Nมีเพื่อนที่รุ้จักกันตอนอนุบาลอยู่ด้วยส่วนเราไม่มีใครเลย วันแรกเราชวน Nไปกินข้าวด้วยกัน แต่Nเค้าจะไปกินกับเพื่อนในห้อง เราเลยต้องนั่งกินคนเดียวคิดในใจว่าNคงอาจจะทิ้งเราก็ได้ ทั้งที่เราเป็นคนช่วยเค้าไว้แท้ตอนม.2เราน้อยใจและเศร้ามากค่ะตอนนี้ มีแต่อะไรแย่ๆ แถมเราทะเลาะกับพ่อบ่อยมากค่ะ พอมองดูรอบๆ เพื่อนที่เรียนห่วยแตกมากแต่เค้ากลับมีความสุขอยากทำอะไรก็ทำอยากโดดเรียนก็โดด ทำไมชีวิตเค้าถึงดูดีจัง
ยาวมากเลยค่ะ555+ เป็นกะทู้แรกเลยพิมไปร้องไห้ไป555+