แต่งงาน

เราต้องแต่งงานกับคนที่พ่อแม่หาให้ เราเป็นเด็กต่างจังหวัด รู้ตัวอีกทีก็มาอยู่กรุงเทพ10ปีแล้ว ไม่ค่อยได้กลับบ้านที่ต่างจังหวัด เรารู้สึกไม่ชอบบ้านเกิดตัวเองให้กลับก็กลับได้แต่ไม่สามารถอยู่ได้นานๆ(เราอาจะหลงแสงสีเมืองกรุงไปแล้วก็ได้ใครจะว่าเรายังไงก็ได้ จะบอกว่าเราลืมบ้านเกิดตัวเองก็ได้) พ่อเราได้มีโอกาสกลับบ้าน ได้ไปคุยกับคนที่บ้านซึ่งเขาเป็นคนที่บ้านเกิดเรา ก็รู้จักกัน อยู่ดีๆเขาก็มาพูดกับพ่อเราว่าอยากให้เราแต่งงานกับลูกชายเขา พ่อกับแม่อยากให้เราแต่ง แต่พวกเราไม่เคยคุยกัน เราไม่รู้จะสามารถอยู่กับผู้ชายคนนั้นได้ไหม แม่เราพูดว่าทำเพื่อแม่สักครั้งได้ไหม แต่งงานให้มีหน้ามีตา เราปฏิเสธไปหลายรอบแล้ว พวกเขาก็ยืนยันอยากให้แต่ง เรารู้สึกหดหู่เราไม่มีความสุข ทุกวันนี้เราแทบจะไม่ยิ้มให้แม่เราเลย เรารู้สึกว่าการอยู่บ้านเจอหน้าแม่มันรู้สึกแย่ เราออกไปข้างนอกพบเพื่อนเรายังมีความสุขมากกว่ามองหน้าแม่ตัวเอง พอเราพูดอะไร แม่ก็บอกทำเพื่อแม่สีกครั้งไม่ได้หรอ เป็นผู้หญิงต้องได้แต่งงาน เราคิดว่ามันเป็นความคิดหัวโบราณของผู้ใหญ่ ผู้ชายคนนั้นไม่ปฏิเสธที่ไม่อยากแต่งงาน พ่อแม่ให้ทำอะไรก็ทำให้แต่งก็แต่ง ไม่เอ่ยปากพูดอะไรตามใจพ่อแม่ทั้งหมด เราเคยพูดกับเพื่อน เราอยากกินยาล้างห้องน้ำและตาบไปเลย ความรู้สึกเราหดหู่มากจริงๆ