อึดอัดจังเลยครับ ใครเคยรู้สึกไหมว่าเกิดมาแทบจะหาความสุขในครอบครัวไม่ได้เลย
สวัสดีครับ วันนี้แค่อยากระบายเกี่ยวกับครอบครัวผม ตั้งแต่ผมเกิดมา ผมรู้สึกว่าผมไม่เคยมีความสุขในการอยู่ครอบครัวนี้เลย ผมรู้ว่าคนบางคนอาจลำบากกว่าผม คนเราเจอปัญหาต่างกัน ผมเจอปัญหามาตั้งแต่เด็ก ๆ พ่อติดการพนันหนี้ล้นพ้นตัว ขายที่แทบจะไม่มีที่ซุกหัวนอน ไม่มีให้ทำกิน ทำงานรับจ้างกันทั้งชีวิต กว่าบ้านผมจะมีหน้าต่าง มีประตูเหมือนคนอื่น ใช้เวลากว่า 20 ปี บ้านหลังล่าสุดผมมาอยู่ตั้งแต่ตอนที่มีเสา แค่ 4 เสา แทบไม่มีอะไรกั้น ฝนตกก็เปียกฝน (แต่ปัจจุบันเสร็จเกือบ 100% ดีกว่าเมื่อก่อนมาก เพิ่งเสร็จปีที่แล้ว) ครอบครัวแตกแยก ไปคนละทาง ทั้งบ้านมี 10 คน พ่อแม่และพี่น้องอีก 8 คน ทั้งครอบครัวไม่มีใครเรียนจบ ม. 6 ผมคนเดียวที่พี่สาวพยายามผลักดัน ได้เรียนสูง ๆ พี่สาวคนโตมีครอบครัวก่อน คนรองมีปัญหาครอบครัวตนเอง คนที่ 3 โสด คนที่ 4 มีครอบครัว คนที่ 5 ออกจากบ้านไปตั้งแต่เด็ก ๆ แทบไม่กลับบ้านเลย คนที่ 6 ก็มีปัญหาครอบครัวสามีติดยาจนเลิกราได้คนใหม่ คนที่ 7 คือผม น้องคนสุดท้ายมีครอบครัว แต่ก็แอบติดยาบ้าง ปัจจุบันมีผม พี่สาว พ่อ และแม่อยู่ด้วย แต่หลัง ๆ ผมต้องทำงานนอกบ้าน ตจว. นาน ๆ กลับบ้านครั้งนึง
ผมเจอปัญหามาตั้งแต่เด็ก ๆ ผมทำงานตั้งแต่จำความได้ (ราว 6-7 ขวบ) ผมก็ช่วยเหลือตัวเองได้แล้ว เพราะเราไม่มีที่เหลือให้ทำมาหากิน ต้องรับจ้าง พ่อแม่ทะเลาะกันบ่อย พ่อติดสาวคาราโอเกะ แม่ร้องไห้ ตอนนั้นผมอยู่มัธยม ผมเจอปัญหามากมายจิปาถะ บางครั้งไม่มีเงินเรียนหนังสือ ผมก็ร้องไห้ แม่ก็ร้องไห้ จนสุดท้ายจบมาได้ ก็ลำบากเอาการ
ครอบครัวผมชอบทะเลาะกัน ระหว่าง แม่กับพี่สาว พี่กะน้อง ทะเลาะเบาะแว้งกัน ไม่คุยกัน (ผมยอมรับผมมีบ้างที่ทะเลาะกับพี่สาวคนที่ 5 เพราะเขาพาหลานผมไปลำบากนอกบ้าน) เป็นมาแบบนี้ตั้งแต่เล็ก ๆ ผมมองครอบครัวคนอื่น ที่พ่อแม่แยกทางกัน ผมดูพวกเขารักกันมาก ไม่เคยทะเลาะกัน พอมองดูตัวเอง ทำไมเรามีพ่อแม่พี่น้องอยู่ด้วยกัน แต่ทำไมทะเลาะกัน ไม่เคยลงรอย ส่วนหนึ่งเพราะความจนและปัญหาลูก ๆ กับความล้มเหลวในชีวิตคู่ ที่ทำให้แม่กลายเป็นคนแบบนี้ หนักกว่าอดีต แม่ผมเองบางครั้งผมรู้สึกว่าเขาเหมือนเป็นโรคประสาท แต่ก็ไม่กล้าบอก
หลายครั้งที่ผมไม่อยากกลับบ้าน เพราะผมทำงานหนัก พอกลับบ้านเราก็จะมาเจอปัญหาต่าง ๆ นา ๆ ต้องมานั่งรับฟัง บางครั้งผมก็แอบร้องไห้ แต่ไม่มีใครรู้ หลายครั้งที่เสียความรู้สึก ล่าสุดเมื่อวาน พี่สาวคนโตกับแม่ทะเลาะกัน ทั้งที่ทั้งคู่ไม่คุยกันมาเป็นปี แม่ลากมีดพร้าจะฟันพี่สาว (พี่สาวเล่าให้ฟังแล้วร้องไห้) ผมรู้นิสัยแม่ผมดี แม่ผมเป็นคนวาจาหยาบคาย หัวร้อน พูดไม่น่าฟัง ถ้าคนอื่นมอง คงด่าว่า ปากจัด ด่าคนไปทั่ว เมื่อวานก่อนที่จะเอามีดพร้าไปขู่ แม่ไปด่าพี่สาวในกลุ่มที่มีชาวบ้านคนอื่นอยู่ด้วย มันเป็นอะไรที่น่าอายมาก ๆ
ผมก็ได้แต่รับฟัง เพราะผมรู้ว่าไม่มีใครพูดกับแม่ผมได้ เพราะแม่จะทะเลาะหาเรื่องกับลูกไปทั่ว จนเราเหมือนเป็นบ้าไปด้วย หลายครั้งผมเคยคิด ถ้าผมตายสักคน พี่น้อง พ่อแม่เราจะรักกันมากขึ้นบ้างไหม เคยคิดว่า เขียนจดหมายทิ้งไว้ ว่าให้รักกันให้มาก ๆ อย่าทะเลาะกัน แล้วเราก็ฆ่าตัวตายไปเลย เผื่อว่าพี่น้องคนในครอบครัวเรา ห่วงหา รักกันมากขึ้น
แม่ผมเป็นคนอารมณ์ร้อน ชอบประชด วันดีคืนดีก็มีปัญหากับชาวบ้าน ลูกสะใภ้ ลูกเขย ผมไม่มีความสุขเลย แฟนผมบอกว่า ทำไมผมถึงไม่กลับบ้านบ้าง ผมบอกว่าผมกลับแล้วผมไม่ค่อยโอเค เพราะครอบครัวผมไม่เหมือนครอบครัวอื่น ผมบอกเขาว่าผมมีเหตุผลของผมเอง แต่ผมก็ไม่กล้าเล่าอะไรให้เขาฟังมากมาย เลยเก็บไว้คนเดียวดีกว่า
เหนื่อยจัง เมื่อวานพี่สาวคนโตสุดโทรมาเล่าว่าโดนด่าท่ามกลางชาวบ้าน และโดนเอาพร้ามาขู่จะฟัน ผมก็ฟังไปพูดไปร้องไห้ไป แต่ก็ไม่ให้พี่สาวรู้ พี่สาวคนโตผมเป็นคนโผงผางบ้าง แต่เขาจริงใจ เป็นคนที่ช่วยเรื่องค่าเล่าเรียนผมด้วย ช่วยพี่น้อง ผมรักเขามากถ้าเขามีเงิน เขาแทบจะไม่เคยปฏิเสธการขอความช่วยเหลือจากน้อง ๆ และครอบครัวเลย แต่สุดท้ายก็มามีปัญหาเพราะแม่ ไม่เคยคุยกัน พี่สาวคนโต กับคนที่สาม ก็ไม่คุยกัน ไม่มองหน้ากัน
ส่วนพ่อก็ไม่ค่อยพูดอะไร พี่บอกว่าพ่อเข้าข้างแม่ (ซึ่งผมก็ไม่ทราบความจริง)
ทุกวันนี้ผมไม่อยากกลับไปเหยียบบ้านเลย ผมไม่เคยมีความสุข กลับไปแล้วเหมือนผมจมอยู่กับความทุกข์ใจ ถามว่ารักครอบครัวไหม ผมก็รัก แต่เมื่อเรากลับไปแล้วเราเป็นทุกข์ ผมเองก็ไม่อยากบั่นทอนแรงกายแรงใจที่ใช้ในการทำงาน สู้อยู่ตัวคนเดียวแล้วไม่รับฟังปัญหาไร้สาระยังมีความสุขกว่า
แม่กับพ่อและครอบครัวจะทราบไหม ว่าผมรู้สึกแย่และทุกข์ใจมากเมื่อเห็นครอบครัวตัวเองมีแต่ปัญหา ไม่รักกัน เกลียดกัน
เหนื่อยจังคับบางครั้งไม่อยากอยู่บนโลกใบนี้จมอยู่กับความทุกข์ หลายครั้งที่ผมคิดจะฆ่าตัวตายเพื่อหนีปัญหา เพราะผมรู้ว่าเป็นปัญหาที่ไม่มีทางแก้ เพราะถ้าแก้ได้มันคงไม่เป็นแบบนี้มาทั้งชีวิต หากตายไปพวกเขาอาจจะรักกันมากขึ้นก็ได้
ขอบคุณคนที่เข้ามาอ่านนะคับ อย่าด่าผมนะคับ นี้เป็นแค่ส่วนหนึ่งส่วนเล็ก ๆ ที่ผมเก็บมาทั้งชีวิต
อึดอัดจังเลยครับ ใครเคยรู้สึกไหมว่าเกิดมาแทบจะหาความสุขในครอบครัวไม่ได้เลย
สวัสดีครับ วันนี้แค่อยากระบายเกี่ยวกับครอบครัวผม ตั้งแต่ผมเกิดมา ผมรู้สึกว่าผมไม่เคยมีความสุขในการอยู่ครอบครัวนี้เลย ผมรู้ว่าคนบางคนอาจลำบากกว่าผม คนเราเจอปัญหาต่างกัน ผมเจอปัญหามาตั้งแต่เด็ก ๆ พ่อติดการพนันหนี้ล้นพ้นตัว ขายที่แทบจะไม่มีที่ซุกหัวนอน ไม่มีให้ทำกิน ทำงานรับจ้างกันทั้งชีวิต กว่าบ้านผมจะมีหน้าต่าง มีประตูเหมือนคนอื่น ใช้เวลากว่า 20 ปี บ้านหลังล่าสุดผมมาอยู่ตั้งแต่ตอนที่มีเสา แค่ 4 เสา แทบไม่มีอะไรกั้น ฝนตกก็เปียกฝน (แต่ปัจจุบันเสร็จเกือบ 100% ดีกว่าเมื่อก่อนมาก เพิ่งเสร็จปีที่แล้ว) ครอบครัวแตกแยก ไปคนละทาง ทั้งบ้านมี 10 คน พ่อแม่และพี่น้องอีก 8 คน ทั้งครอบครัวไม่มีใครเรียนจบ ม. 6 ผมคนเดียวที่พี่สาวพยายามผลักดัน ได้เรียนสูง ๆ พี่สาวคนโตมีครอบครัวก่อน คนรองมีปัญหาครอบครัวตนเอง คนที่ 3 โสด คนที่ 4 มีครอบครัว คนที่ 5 ออกจากบ้านไปตั้งแต่เด็ก ๆ แทบไม่กลับบ้านเลย คนที่ 6 ก็มีปัญหาครอบครัวสามีติดยาจนเลิกราได้คนใหม่ คนที่ 7 คือผม น้องคนสุดท้ายมีครอบครัว แต่ก็แอบติดยาบ้าง ปัจจุบันมีผม พี่สาว พ่อ และแม่อยู่ด้วย แต่หลัง ๆ ผมต้องทำงานนอกบ้าน ตจว. นาน ๆ กลับบ้านครั้งนึง
ผมเจอปัญหามาตั้งแต่เด็ก ๆ ผมทำงานตั้งแต่จำความได้ (ราว 6-7 ขวบ) ผมก็ช่วยเหลือตัวเองได้แล้ว เพราะเราไม่มีที่เหลือให้ทำมาหากิน ต้องรับจ้าง พ่อแม่ทะเลาะกันบ่อย พ่อติดสาวคาราโอเกะ แม่ร้องไห้ ตอนนั้นผมอยู่มัธยม ผมเจอปัญหามากมายจิปาถะ บางครั้งไม่มีเงินเรียนหนังสือ ผมก็ร้องไห้ แม่ก็ร้องไห้ จนสุดท้ายจบมาได้ ก็ลำบากเอาการ
ครอบครัวผมชอบทะเลาะกัน ระหว่าง แม่กับพี่สาว พี่กะน้อง ทะเลาะเบาะแว้งกัน ไม่คุยกัน (ผมยอมรับผมมีบ้างที่ทะเลาะกับพี่สาวคนที่ 5 เพราะเขาพาหลานผมไปลำบากนอกบ้าน) เป็นมาแบบนี้ตั้งแต่เล็ก ๆ ผมมองครอบครัวคนอื่น ที่พ่อแม่แยกทางกัน ผมดูพวกเขารักกันมาก ไม่เคยทะเลาะกัน พอมองดูตัวเอง ทำไมเรามีพ่อแม่พี่น้องอยู่ด้วยกัน แต่ทำไมทะเลาะกัน ไม่เคยลงรอย ส่วนหนึ่งเพราะความจนและปัญหาลูก ๆ กับความล้มเหลวในชีวิตคู่ ที่ทำให้แม่กลายเป็นคนแบบนี้ หนักกว่าอดีต แม่ผมเองบางครั้งผมรู้สึกว่าเขาเหมือนเป็นโรคประสาท แต่ก็ไม่กล้าบอก
หลายครั้งที่ผมไม่อยากกลับบ้าน เพราะผมทำงานหนัก พอกลับบ้านเราก็จะมาเจอปัญหาต่าง ๆ นา ๆ ต้องมานั่งรับฟัง บางครั้งผมก็แอบร้องไห้ แต่ไม่มีใครรู้ หลายครั้งที่เสียความรู้สึก ล่าสุดเมื่อวาน พี่สาวคนโตกับแม่ทะเลาะกัน ทั้งที่ทั้งคู่ไม่คุยกันมาเป็นปี แม่ลากมีดพร้าจะฟันพี่สาว (พี่สาวเล่าให้ฟังแล้วร้องไห้) ผมรู้นิสัยแม่ผมดี แม่ผมเป็นคนวาจาหยาบคาย หัวร้อน พูดไม่น่าฟัง ถ้าคนอื่นมอง คงด่าว่า ปากจัด ด่าคนไปทั่ว เมื่อวานก่อนที่จะเอามีดพร้าไปขู่ แม่ไปด่าพี่สาวในกลุ่มที่มีชาวบ้านคนอื่นอยู่ด้วย มันเป็นอะไรที่น่าอายมาก ๆ
ผมก็ได้แต่รับฟัง เพราะผมรู้ว่าไม่มีใครพูดกับแม่ผมได้ เพราะแม่จะทะเลาะหาเรื่องกับลูกไปทั่ว จนเราเหมือนเป็นบ้าไปด้วย หลายครั้งผมเคยคิด ถ้าผมตายสักคน พี่น้อง พ่อแม่เราจะรักกันมากขึ้นบ้างไหม เคยคิดว่า เขียนจดหมายทิ้งไว้ ว่าให้รักกันให้มาก ๆ อย่าทะเลาะกัน แล้วเราก็ฆ่าตัวตายไปเลย เผื่อว่าพี่น้องคนในครอบครัวเรา ห่วงหา รักกันมากขึ้น
แม่ผมเป็นคนอารมณ์ร้อน ชอบประชด วันดีคืนดีก็มีปัญหากับชาวบ้าน ลูกสะใภ้ ลูกเขย ผมไม่มีความสุขเลย แฟนผมบอกว่า ทำไมผมถึงไม่กลับบ้านบ้าง ผมบอกว่าผมกลับแล้วผมไม่ค่อยโอเค เพราะครอบครัวผมไม่เหมือนครอบครัวอื่น ผมบอกเขาว่าผมมีเหตุผลของผมเอง แต่ผมก็ไม่กล้าเล่าอะไรให้เขาฟังมากมาย เลยเก็บไว้คนเดียวดีกว่า
เหนื่อยจัง เมื่อวานพี่สาวคนโตสุดโทรมาเล่าว่าโดนด่าท่ามกลางชาวบ้าน และโดนเอาพร้ามาขู่จะฟัน ผมก็ฟังไปพูดไปร้องไห้ไป แต่ก็ไม่ให้พี่สาวรู้ พี่สาวคนโตผมเป็นคนโผงผางบ้าง แต่เขาจริงใจ เป็นคนที่ช่วยเรื่องค่าเล่าเรียนผมด้วย ช่วยพี่น้อง ผมรักเขามากถ้าเขามีเงิน เขาแทบจะไม่เคยปฏิเสธการขอความช่วยเหลือจากน้อง ๆ และครอบครัวเลย แต่สุดท้ายก็มามีปัญหาเพราะแม่ ไม่เคยคุยกัน พี่สาวคนโต กับคนที่สาม ก็ไม่คุยกัน ไม่มองหน้ากัน
ส่วนพ่อก็ไม่ค่อยพูดอะไร พี่บอกว่าพ่อเข้าข้างแม่ (ซึ่งผมก็ไม่ทราบความจริง)
ทุกวันนี้ผมไม่อยากกลับไปเหยียบบ้านเลย ผมไม่เคยมีความสุข กลับไปแล้วเหมือนผมจมอยู่กับความทุกข์ใจ ถามว่ารักครอบครัวไหม ผมก็รัก แต่เมื่อเรากลับไปแล้วเราเป็นทุกข์ ผมเองก็ไม่อยากบั่นทอนแรงกายแรงใจที่ใช้ในการทำงาน สู้อยู่ตัวคนเดียวแล้วไม่รับฟังปัญหาไร้สาระยังมีความสุขกว่า
แม่กับพ่อและครอบครัวจะทราบไหม ว่าผมรู้สึกแย่และทุกข์ใจมากเมื่อเห็นครอบครัวตัวเองมีแต่ปัญหา ไม่รักกัน เกลียดกัน
เหนื่อยจังคับบางครั้งไม่อยากอยู่บนโลกใบนี้จมอยู่กับความทุกข์ หลายครั้งที่ผมคิดจะฆ่าตัวตายเพื่อหนีปัญหา เพราะผมรู้ว่าเป็นปัญหาที่ไม่มีทางแก้ เพราะถ้าแก้ได้มันคงไม่เป็นแบบนี้มาทั้งชีวิต หากตายไปพวกเขาอาจจะรักกันมากขึ้นก็ได้
ขอบคุณคนที่เข้ามาอ่านนะคับ อย่าด่าผมนะคับ นี้เป็นแค่ส่วนหนึ่งส่วนเล็ก ๆ ที่ผมเก็บมาทั้งชีวิต