ไม่ชอบพฤติกรรมน้องชายเลย ทำยังไงดีคะ?

น้องชายหนักสุดๆเรื่องพฤติกรรมค่ะ ทนไม่ไหว รับไม่ได้ เกลียด คืออย่างเกี่ยวข้องกับยาเสพติด อันนี้พ่อแม่ก็ยอม ให้โอกาส โดยเฉพาะแม่ ทำตัวติดเพื่อนมีอะไรต่อมิอะไรที่เป็นของที่บ้านก็เอาไปให้เขาทั้งที่ไม่ใช่ของที่ตัวเองหามา เขาขอช่วยอะไรก็ไปทำให้เขาหมดพอเป็นเรื่องที่บ้านถ้าพ่อกับแม่ไม่บอกหรือไม่มีผลประโยชน์ก็ไม่ทำ แล้วชอบเอาดีเข้าตัวเอาชั่วใส่คนอื่น คือ ชอบเอาเรื่องในครอบครัวไปพูดให้คนอื่นฟังตอนนี้สิ่งที่คนอื่นไม่เคยรู้กับรู้หมด สิ่งที่พ่อหรือแม่พยายามจะปิดมันก็ไปเปิดกลายเป็นว่าตอนนี้เรื่องบางเรื่องพ่อกับแม่กลายเป็นคนผิดล่าสุดเพิ่งรู้ว่ามันไปบอกชาวบ้านว่าเขาบังคับให้มันเรียนทั้งที่แม่เป็นคนถามมันเองว่าเรียนมั้ย มันก็ตอบว่าเรียน มีอีกรื่องหนึ่งล่าสุดเหมือนกันมันไปยืมเงินเพื่อนมัน 500.- ไม่ได้ยืมธรรมดานะคะไปบังคับเขา แต่อันนี้ที่บ้านไม่รู้เรื่องด้วยสุดท้ายเพื่อนมันมาทวงถึงที่บ้านแม่ก็นั่งซักเรื่องนี้กับเพื่อนมัน แม่เรียกมันให้ออกมาหาเพื่อนมัน มันออกจากห้องมานั่งเล่นโทรศัพท์ไม่สนใจเราก็โมโหก็เลยด่ามันไปแต่ก็ยังไม่สนใจว่ามันทำเรื่องอะไรไว้คือ เฉย ทำไม่รู้ไม่ชี้ สุดท้ายจบด้วยการที่แม่ต้องเป็นคนคืนเงินให้เพื่อนมันแล้วคำพูดซ้ำๆซากๆของแม่ก็ออกมาว่าจะให้โอกาสมันเป็นครั้งสุดท้าย พอเพื่อนมันออกจากบ้านไปได้สักพักเพื่อนมันก็กลับมาอีกรอบหนึ่งพร้อมกับเอาเสื้อตัวหนึ่งมาด้วยเพื่อนมันบอกว่ามันเอามาคืนแม่ก็ถามเพื่อนมันว่าเสื้อใครเพื่อนมันบอกว่าเสื้อน้องชายเราแม่ก็กางออกมาดูแต่เสื้อตัวนั้นดันเป็นเสื้อของพ่อเราแม่ก็เลยถามเพื่อนมันว่าแล้วไปอยู่นั่นได้ไงเพื่อนมันก็บอกว่าน้องชายเราขายให้ 200.- แม่ก็อึ้งพักหนึ่งแล้วก็บอกว่าไม่คิดเลยว่าเสื้อของผัวตัวเองจะขายได้ตั้งสองร้อย พอเพื่อนมันจะไปแม่ก็ถามว่าน้องชายเราเอาเงินมายัง เพื่อนมันก็บอกว่าเอาแล้วแม่ก็ยังจะให้เงินเพื่อนมันคืนไปสองร้อยอีก ตอนนั้นเราคิดว่ามีปัญญายืมก็ต้องมีปัญญาคืนสิเราก็ไม่เคยเหนียวหนี้ใครเวลายืมทุกครั้งย้ำทุกครั้งมีแต่เพื่อนที่เหนียวหนี้เรา อีกอย่างแล้ว 700.- ที่แม่ใช้หนี้ให้มันไปเกิดประโยชน์อะไรขึ้นกับตัวแม่บ้างมั้ยหรือกับครอบครัวบ้างมั้ยก็ไม่ พอตื่นเช้ามามันก็ยังทำตัวปกติเหมือนเดิมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่ละอายตัวเองสักนิด ทำกับข้าวมานั่งกินสบายใจ จนเรารับไม่ได้ไงที่แม่ให้โอกาสมันถึงเรายังไม่มีลูกเราก็เข้าใจความรู้สึกของคนเป็นแม่นะแต่เราก็ทนไม่ได้ไงที่มีคนมาทำร้ายแม่เรา มันก็ไม่ใช่น้องเราคนเดียวแต่ยังมีน้องชายเราที่เป็นพี่ชายมัน น้องสาวสองคนและน้องชายอีกหนึ่งคนที่เป็นทั้งน้องเราและน้องมันและเราก็เป็นพี่มัน แต่บางทีเราก็พูดอะไรไม่ได้อีกเพราะเขาบอกว่าเราเป็นเด็กนี่มันเรื่องของผู้ใหญ่ แต่เห็นน้องๆคนอื่นๆถึงจะมีปัญหาหรือสร้างปัญหาอะไรก็ไม่เคยหนักขนาดนี้มันเป็นคนเดียวที่ทำให้เราหมดความอดทนที่สุดเราคิดว่าเราก็พยายามทำตัวเป็นตัวอย่างที่ดีที่สุดแล้วนะ แต่ทำไมพฤติกรรมของมันสวนทางหมด เรารู้เลยว่าตอนนี้พ่อกับแม่ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน กว่าที่คนอื่นจะให้เกียรติพ่อกับแม่ขนาดนี้พ่อกับแม่ก็ต้องผ่านอะไรมาโดนอะไรมาเยอะแยะ เริ่มจาก 0 ปากกัดตีนถีบพยายามสู้จาก 0 ก็เริ่มเป็น 1 เป็น 2 เป็น 3 เรื่อยๆ เพื่อให้ลูกๆทุกคนมีอนาคต เรากับน้องชายเราที่เป็นพี่ชายของมันก็พยายามอยู่ในกรอบไม่นอกลู่นอกทาง สุดท้ายมันก็เป็นคนทำลายสิ่งที่เราสร้างไว้หมดไม่แคร์พี่ไม่แคร์น้องหรือแม้แต่พ่อกับแม่ จนตอนนี้มีแต่คนนินทาพูดอะไรก็ไม่ได้กลับเข้าตัวเองหมด สงสารพ่อกับแม่ค่ะ ปัญหาที่มันสร้างไว้ยังมีอีกเยอะแยะแต่ยิ่งเล่ายิ่งเหนื่อยใจ