ขอแนะนำตัวก่อนนะคับผมเป็นเด็กกรุงเทพอยู่แถวรามคำแหงเป็นพนักงานกะกลางคืนแล้วผมก็ได้เจอกับผู้หญิงคนนึงแต่ตอนนั้นยังไม่กล้าเดินไปคุยเพราะผมแตกต่างกับเธอมาก เธอเรียนมหาลัยส่วนผมเรียนไม่จบต้องออกมาทำงานช่วยที่บ้านรับภาระเพราะผมอยู่กับ ตา อา(น้องสาวตาแต่เขาเลี้ยงผมมาแต่เด็กเลยเรียกอาจนชิน) และ พี่ชายอีก2คน มีแต่อารับภาระอยู่คนเดียวผมเลยออกมาทำงานช่วยอาผมส่วนนึงก็เกเรตามประสาวัยรุ่นอะคับเพิ่งจะคิดได้เข้าเรื่องกันดีเนอะ
ย้อนกลับไปเมื่อปี60ช่วงเมษาผมเล่นโทรศัพท์เเล้วไปเจอผู้หญิงคนนั้นผมเลยขอเพิ่มเพื่อนไปแล้วก็รอ ผ่านไปหลายวันเธอก็รับเพื่อนผมแล้วก็คุยกัน ตอนแรกทุกอย่างโอเคหมดเธอพักอยู่หอหญิงตรงข้ามกับที่ผมทำงานอยู่ในซอยเดียวกัน สักพัก(ใหญ่ๆ)ผมก็ขอเธอคบเธอก็ตกลงตอนนั้นผมโคตรดีใจ(เขียนไปอมยิ้มไป)แล้วผมก็ถามเธอว่า ถ้าเราเดินด้วยกันเธอจะอายใครป่าวเธอก็บอกว่าไม่อ่ะเธอมองคนที่ใจไม่ใช่หน้าตา(ลองนึกภาพวัยรุ่นอายุ 20 ผมยาวประบ่าสูง180ผอมๆผิวคล้ำๆออกสีแทนๆนั้นแหละผม 555 ) ตอนนั้นผมดีใจที่ยังมีคนแบบนี้อยู่ในสมัยที่คนเรา(บางคน)ตัดสินกันทั้งๆที่ยังไม่ได้รู้จักกันยิ่งแถวบ้านที่ผมอาศัยนี่แค่มี ลายสัก ตัวผอม ก็ว่าผมติดยา
ช่วงแรกอะไรๆก็หวานไปหมดดีทุกอย่างรักกันดีไม่มีอะไรจนเธอชวนผมไปนั่งเล่นกับกลุ่มเพื่อนเธอที่มอ ส่วนตัวผมเป็นคนไม่ชอบเที่ยว ไม่ชอบที่ที่มันอึดอัดคนเยอะ เพราะผมรำคาณสายตาที่คนที่มองผมด้วยแหละมั่ง พยายามไม่คิดอะไรแต่สุดท้ายก็คิดอยู่ดีเพราะผมเป็นคนคิดมาก คิดตลอดเวลา คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ความรู้สึกตอนไปถึง พรึม!! สายตาที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี ผมก็ไหว้พวกรุ่นพี่เธอ รุ่นพี่(ผช.)เธอก็รับไหว้พร้อมยิ้มให้ แต่ไม่รู้ทำไมรอยยิ้มเขาถึงดูไม่จิงใจสักนิด แต่ผมไม่อยากตัดสินแต่ภายนอกก็เลยพยายามเคารพไม่ปีนเกลียวหรือข้ามรุ่นเขา(ผมเป็นคนนิสัยว่าถึงอายุเยอะแต่ทำตัวไม่เหมาะสมผมก็ไม่เคารพ) แนะนำตัวเสร็จผมก็นั่งลง เพื่อนในกลุ่มเธอก็คุยเฮฮากันปกติ ผมก็นั่งนิ่งๆแล้วก็ยิ้มหวานๆ(ให้ดูเป็นมิตร) แล้วเธอก้บอกว่าขอไปซื้อน้ำกับเพื่อนแปปนะ ผมก็โอเค ผมก็ลุกไปเล่นกับหมาตรงหลังร้านที่เรานั่งกันแล้วผมก็ได้ยินพวกเพื่อนๆพี่ๆเขาพูดถึง ผมก็นิ่งอยู่สักพักนึง แล้วเธอก้มาเรียกผมข้างหลัง เพื่อนๆพี่ๆของเธอตกใจเลยเห็นผมนั่งเล่นหมาอยู่ ผมก็ไม่พูดอะไรยืนขึ้นและก็ยิ้มหวานๆ ทำเป็นไม่ได้ยิน พอกลับมาผมก็เลือกที่จะเงียบ เพราะสังคมที่เธออยู่กับสังคมที่ผมอยู่มันไม่เหมือนกัน
ช่วงหลังที่มหาลัยของเธอมีสอบ ตอนนั้นเธอบอกผมว่าเธอมีสอบอาจจะไม่ค่อยมีเวลาให้นะ ผมก็โอเคไม่เป็นไรคิดในใจ อยู่กันห่างกันเเค่เนี้ย(รถยนต์คันเดียวก็เกือบเต็มซอยแล้ว)คงแวะมาหาบ้าง แต่มันไม่ใช่เลย!! เราแชทกันน้อยลง แลดูเธอรำคาณผม ผมทักไปบอกคิดถึงอยากเจอแต่เธอบอกว่าไม่ว่างอ่านหนังสืออยู่ ผมก้บอกโอเคงั้นไม่เป็นไรเพราะผมไม่อยากเป็นตัวทำลายอนาคตใคร ผ่านไปเกือบจะเดือนนึงที่เราไม่ได้อยู่ด้วยกัน จนผมคิดมาก(อย่างที่บอกไปเมื่อช่วงแรก)ว่าเธอมีใครรึป่าว เธอเบื่อผมแล้วใช่ไหม แต่ก็ได้แต่เก็บเอาไว้ไม่กล้าถามอยู่ดี จนวันนึงรุ่นพี่ของผมเดินมาบอกว่าเจอเธอเดินกับผู้ชายตรง...แล้วพอเธอเห็นพี่ เธอก็ทำหน้าตกใจ ถ้าเกิดว่ามีคนมาบอกคุณแบบนี้คุณจะเชื่อไหม ?? แต่ตอนนั้นผมเชื่อสนิทเพราะสถานะการณ์ที่ผมเจอไหนจะไม่มีเวลาให้ทั้งๆที่พักอยู่ตรงข้ามในซอยเดียวกันห่างกันแค่เนี้ยไหนจะคุยกันน้อยลง พอกลับบ้านไปตอนนั้นผมรู้สึกว่าไม่อยากเป็นตัวถ่วงในชีวิตเธอไม่อยากให้มาลำบากกับคนที่มันไม่มีอนาคตอย่างผม สุดท้ายผมก็บอกเลิกเธอไป ผ่านไป1-2วันเธอก้ทักมาถามสบายดีไหม ผมก็ตอบปกติตอนนั้นผมเป็นฝ่ายที่เป็นคนบอกเลิกเองแท้ๆแต่ทำไมผมถึงรู้สึกเจ็บแบบนี้ พอคุยไปสักพักผมก็ถามเธอตรงๆแล้วเธอก็อธิบายเรื่องทั้งหมด สรุปคือผมขอกลับไปคืนดี เธอบอกว่าขอเวลาหน่อยนะผมก็ไม่ว่าอะไรคงเพราะเราเลิกกันไปอาจจะต้องใช้เวลาในการปรับตัวเข้าหากันใหม่อีกสักรอบ จนปัจจุบันนี้ผมก็ยังไม่รู้ว่าผมเป็นอะไรสำหรับเธอทั้งๆที่เธอก้มานอนกับผมบ่อย แต่พอผมถามเรื่องนี้ทีไรเธอก้หงุดหงิดตลอด ผมเลยไม่อยากถาม
ช่วงจบนี้คือไม่กี่วันที่ผ่านมานี่เองเธอกลับบ้านไปเพราะมหาลัยปิดเทอมบวกกับไปเล่นน้ำสงกรานต์แล้วเธอก็มากรุงเทพเหมือนเดิมแต่สิ่งนึงที่ไม่เหมือนเดิมคือปกติเธอจะบอกผมก่อนเเละจะถามว่าไปรับที่สถานีรถไฟได้ไหม ผมก็จะพยายามยืมรถคนอื่นไปรับทุกครั้ง เวลาเธออยากได้อะไรผมก็ทำให้(ผมไม่เคยเสียเงินเรื่องแบบนี้เลยสักครั้ง) ผมพยายามทำทุกอย่างให้เธอแต่สุดท้ายมันคงไม่พอสำหรับเธอ วันที่ผมเลือกเดินออกมาจากชีวิตของเธอคือหลังวันครบรอบของเราเธอกลับมากรุงเทพโดยไม่ได้บอกสักนิด ปกติเธอจะโทรมาบอกแต่นี้ไม่จนผมหลับถึงเย็นเห็นเธอเช็คอินตอนมาถึงกรุงเทพแล้วผมก็ทักเฟสไปคุยด้วยแต่ผ่านไปเกือบ1ชม.เธอถึงตอบ ผมก็เลยน้อยใจนิดหน่อยบอกว่างั้นว่างเมื่อไหร่ก็ทักมานะเธออ่านแต่เธอเงียบ(เธอเคยพูดกับผมว่าไม่ชอบอ่านแล้วไม่ตอบ)นี่คือผมทำตัวน่ารำคาณใช่ไหม?? เทื่ยงคืนผ่านไปจนตี3เธอยังออนเฟสอยู่เลย!! ผมก็แคปรูปไว้(เพราะเธอเคยบอกว่าเปิดเน็ตทิ้งไว้มันเลยขึ้นจุดสีเขียว) จนตี3กว่าผมก็แคปไว้หมดทุกๆ1ชม.ที่ขึ้นว่าออนเมื่อ...ชัวโมงที่แล้ว เช้ามาผมก็โทรไปคุยกะจะเคลียให้มันรู้เรื่องไม่อยากให้มันค้างคาอีกต่อไป เธอบอกอย่ามาเยอะ ทำไมชอบหาเรื่องจัง เธอชอบอิสระทำไมไม่เข้าใจ จะอะไรนักหนา ชอบทะเลาะงั้นเหรอ? ความรู้สึกผมตอนนั้นมันพูดไม่ออกคิดในใจว่านี่กูผิดใช่ไหม??กูทำตัวเหมือนเด็กเหรอ??กูมันน่ารำคาณขนาดนั้นเลยเหรอ??สักแป๊ปนึงเธอก็พูดว่า ถ้าคบกันไม่ได้ก็ไม่ต้องคบไปหาคนอื่นเถอะ ผมถึงกับสตั้นทั้งๆที่ผ่านมาเธอไม่เคยบอกผมเลยว่าเราคบกันพอเวลามีคนถามว่าผมกับเธอเป็นไรกันผมก็เงียบเพราะไม่รู้จะตอบว่าอะไรแล้วผมก็ได้แต่เงียบเเล้วก้บอกงั้นแค่นี้นะ ... แล้วผมก็เลือกจะเดินออกมาจากชีวิตของเธอ ไม่มีผมมันอาจจะดีกว่าซึ่งเรื่องทั้งหมดผมเคยบอกไว้ตั้งแต่แรกๆแล้วว่าถ้ามีคนใหม่หรือเบื่อกันแล้วก็ขอให้พูดกันตรงๆผมจะไม่โกรธแต่จะยิ้มให้ด้วยความยินดีถึงแม้ข้างในจะพังเละไม่เป็นชิ้นดีก็ช่าง สุดท้ายผมก็กลับมาจุดเดิมที่เคยอยุ่ จบ!!
.......เพิ่งเคยเขียนครั้งแรกทำผมได้กระทำอะไรผิดไปขออภัยล่วงหน้านะคับ
. . #สีผิวไม่ได้หมองคล้ำแต่ช่วงแขนมันออกน้ำตาลเพราะโดนแดดส่วนช่วงลำตัวก้เลยขาวผมไม่รุ้จะอธิบายยังไงดี ขอโต้ดที่พางงงับ ><
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ตอนนั้นเคยมีความสุขที่สุด
ตอนนี้เลยเจ็บจนพูดไม่ออก . . . .
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ความรักมันไม่มีอยู่จิงหรอก
มันเป็นสิ่งที่มนุษย์อุปโลกน์ขึ้นมา
เพื่อให้มนุษย์ดำรงสืบพันธ์ . . . .
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ความรักเป็นสิ่งที่หลอกลวงหัวใจ
แต่ก็มีเพียงความรักที่เยียวยาหัวใจได้ . . .
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
สุดท้ายนี้ขออีกสักนิด 55555 .......................................................................................................
..........ผมชอบอ่านคำคมเจ็บๆแบบนี้มันดูเหมือนเข้าใจผมมากกว่าผู้คนสมัยนี้สะอีก
........ผมโตมาโดยไม่ได้อยู่กับ พ่อ แม่ อยู่ตัวคนเดียวตลอดเลย เลยไม่รู้จะไประบายที่ไหนก็เลยมาเขียนที่นี้ ขอบคุณมากๆที่เข้ามาอ่านคับ
ผมควรอยู่ตัวคนเดียวใช่ไหม ??
ย้อนกลับไปเมื่อปี60ช่วงเมษาผมเล่นโทรศัพท์เเล้วไปเจอผู้หญิงคนนั้นผมเลยขอเพิ่มเพื่อนไปแล้วก็รอ ผ่านไปหลายวันเธอก็รับเพื่อนผมแล้วก็คุยกัน ตอนแรกทุกอย่างโอเคหมดเธอพักอยู่หอหญิงตรงข้ามกับที่ผมทำงานอยู่ในซอยเดียวกัน สักพัก(ใหญ่ๆ)ผมก็ขอเธอคบเธอก็ตกลงตอนนั้นผมโคตรดีใจ(เขียนไปอมยิ้มไป)แล้วผมก็ถามเธอว่า ถ้าเราเดินด้วยกันเธอจะอายใครป่าวเธอก็บอกว่าไม่อ่ะเธอมองคนที่ใจไม่ใช่หน้าตา(ลองนึกภาพวัยรุ่นอายุ 20 ผมยาวประบ่าสูง180ผอมๆผิวคล้ำๆออกสีแทนๆนั้นแหละผม 555 ) ตอนนั้นผมดีใจที่ยังมีคนแบบนี้อยู่ในสมัยที่คนเรา(บางคน)ตัดสินกันทั้งๆที่ยังไม่ได้รู้จักกันยิ่งแถวบ้านที่ผมอาศัยนี่แค่มี ลายสัก ตัวผอม ก็ว่าผมติดยา
ช่วงแรกอะไรๆก็หวานไปหมดดีทุกอย่างรักกันดีไม่มีอะไรจนเธอชวนผมไปนั่งเล่นกับกลุ่มเพื่อนเธอที่มอ ส่วนตัวผมเป็นคนไม่ชอบเที่ยว ไม่ชอบที่ที่มันอึดอัดคนเยอะ เพราะผมรำคาณสายตาที่คนที่มองผมด้วยแหละมั่ง พยายามไม่คิดอะไรแต่สุดท้ายก็คิดอยู่ดีเพราะผมเป็นคนคิดมาก คิดตลอดเวลา คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ความรู้สึกตอนไปถึง พรึม!! สายตาที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี ผมก็ไหว้พวกรุ่นพี่เธอ รุ่นพี่(ผช.)เธอก็รับไหว้พร้อมยิ้มให้ แต่ไม่รู้ทำไมรอยยิ้มเขาถึงดูไม่จิงใจสักนิด แต่ผมไม่อยากตัดสินแต่ภายนอกก็เลยพยายามเคารพไม่ปีนเกลียวหรือข้ามรุ่นเขา(ผมเป็นคนนิสัยว่าถึงอายุเยอะแต่ทำตัวไม่เหมาะสมผมก็ไม่เคารพ) แนะนำตัวเสร็จผมก็นั่งลง เพื่อนในกลุ่มเธอก็คุยเฮฮากันปกติ ผมก็นั่งนิ่งๆแล้วก็ยิ้มหวานๆ(ให้ดูเป็นมิตร) แล้วเธอก้บอกว่าขอไปซื้อน้ำกับเพื่อนแปปนะ ผมก็โอเค ผมก็ลุกไปเล่นกับหมาตรงหลังร้านที่เรานั่งกันแล้วผมก็ได้ยินพวกเพื่อนๆพี่ๆเขาพูดถึง ผมก็นิ่งอยู่สักพักนึง แล้วเธอก้มาเรียกผมข้างหลัง เพื่อนๆพี่ๆของเธอตกใจเลยเห็นผมนั่งเล่นหมาอยู่ ผมก็ไม่พูดอะไรยืนขึ้นและก็ยิ้มหวานๆ ทำเป็นไม่ได้ยิน พอกลับมาผมก็เลือกที่จะเงียบ เพราะสังคมที่เธออยู่กับสังคมที่ผมอยู่มันไม่เหมือนกัน
ช่วงหลังที่มหาลัยของเธอมีสอบ ตอนนั้นเธอบอกผมว่าเธอมีสอบอาจจะไม่ค่อยมีเวลาให้นะ ผมก็โอเคไม่เป็นไรคิดในใจ อยู่กันห่างกันเเค่เนี้ย(รถยนต์คันเดียวก็เกือบเต็มซอยแล้ว)คงแวะมาหาบ้าง แต่มันไม่ใช่เลย!! เราแชทกันน้อยลง แลดูเธอรำคาณผม ผมทักไปบอกคิดถึงอยากเจอแต่เธอบอกว่าไม่ว่างอ่านหนังสืออยู่ ผมก้บอกโอเคงั้นไม่เป็นไรเพราะผมไม่อยากเป็นตัวทำลายอนาคตใคร ผ่านไปเกือบจะเดือนนึงที่เราไม่ได้อยู่ด้วยกัน จนผมคิดมาก(อย่างที่บอกไปเมื่อช่วงแรก)ว่าเธอมีใครรึป่าว เธอเบื่อผมแล้วใช่ไหม แต่ก็ได้แต่เก็บเอาไว้ไม่กล้าถามอยู่ดี จนวันนึงรุ่นพี่ของผมเดินมาบอกว่าเจอเธอเดินกับผู้ชายตรง...แล้วพอเธอเห็นพี่ เธอก็ทำหน้าตกใจ ถ้าเกิดว่ามีคนมาบอกคุณแบบนี้คุณจะเชื่อไหม ?? แต่ตอนนั้นผมเชื่อสนิทเพราะสถานะการณ์ที่ผมเจอไหนจะไม่มีเวลาให้ทั้งๆที่พักอยู่ตรงข้ามในซอยเดียวกันห่างกันแค่เนี้ยไหนจะคุยกันน้อยลง พอกลับบ้านไปตอนนั้นผมรู้สึกว่าไม่อยากเป็นตัวถ่วงในชีวิตเธอไม่อยากให้มาลำบากกับคนที่มันไม่มีอนาคตอย่างผม สุดท้ายผมก็บอกเลิกเธอไป ผ่านไป1-2วันเธอก้ทักมาถามสบายดีไหม ผมก็ตอบปกติตอนนั้นผมเป็นฝ่ายที่เป็นคนบอกเลิกเองแท้ๆแต่ทำไมผมถึงรู้สึกเจ็บแบบนี้ พอคุยไปสักพักผมก็ถามเธอตรงๆแล้วเธอก็อธิบายเรื่องทั้งหมด สรุปคือผมขอกลับไปคืนดี เธอบอกว่าขอเวลาหน่อยนะผมก็ไม่ว่าอะไรคงเพราะเราเลิกกันไปอาจจะต้องใช้เวลาในการปรับตัวเข้าหากันใหม่อีกสักรอบ จนปัจจุบันนี้ผมก็ยังไม่รู้ว่าผมเป็นอะไรสำหรับเธอทั้งๆที่เธอก้มานอนกับผมบ่อย แต่พอผมถามเรื่องนี้ทีไรเธอก้หงุดหงิดตลอด ผมเลยไม่อยากถาม
ช่วงจบนี้คือไม่กี่วันที่ผ่านมานี่เองเธอกลับบ้านไปเพราะมหาลัยปิดเทอมบวกกับไปเล่นน้ำสงกรานต์แล้วเธอก็มากรุงเทพเหมือนเดิมแต่สิ่งนึงที่ไม่เหมือนเดิมคือปกติเธอจะบอกผมก่อนเเละจะถามว่าไปรับที่สถานีรถไฟได้ไหม ผมก็จะพยายามยืมรถคนอื่นไปรับทุกครั้ง เวลาเธออยากได้อะไรผมก็ทำให้(ผมไม่เคยเสียเงินเรื่องแบบนี้เลยสักครั้ง) ผมพยายามทำทุกอย่างให้เธอแต่สุดท้ายมันคงไม่พอสำหรับเธอ วันที่ผมเลือกเดินออกมาจากชีวิตของเธอคือหลังวันครบรอบของเราเธอกลับมากรุงเทพโดยไม่ได้บอกสักนิด ปกติเธอจะโทรมาบอกแต่นี้ไม่จนผมหลับถึงเย็นเห็นเธอเช็คอินตอนมาถึงกรุงเทพแล้วผมก็ทักเฟสไปคุยด้วยแต่ผ่านไปเกือบ1ชม.เธอถึงตอบ ผมก็เลยน้อยใจนิดหน่อยบอกว่างั้นว่างเมื่อไหร่ก็ทักมานะเธออ่านแต่เธอเงียบ(เธอเคยพูดกับผมว่าไม่ชอบอ่านแล้วไม่ตอบ)นี่คือผมทำตัวน่ารำคาณใช่ไหม?? เทื่ยงคืนผ่านไปจนตี3เธอยังออนเฟสอยู่เลย!! ผมก็แคปรูปไว้(เพราะเธอเคยบอกว่าเปิดเน็ตทิ้งไว้มันเลยขึ้นจุดสีเขียว) จนตี3กว่าผมก็แคปไว้หมดทุกๆ1ชม.ที่ขึ้นว่าออนเมื่อ...ชัวโมงที่แล้ว เช้ามาผมก็โทรไปคุยกะจะเคลียให้มันรู้เรื่องไม่อยากให้มันค้างคาอีกต่อไป เธอบอกอย่ามาเยอะ ทำไมชอบหาเรื่องจัง เธอชอบอิสระทำไมไม่เข้าใจ จะอะไรนักหนา ชอบทะเลาะงั้นเหรอ? ความรู้สึกผมตอนนั้นมันพูดไม่ออกคิดในใจว่านี่กูผิดใช่ไหม??กูทำตัวเหมือนเด็กเหรอ??กูมันน่ารำคาณขนาดนั้นเลยเหรอ??สักแป๊ปนึงเธอก็พูดว่า ถ้าคบกันไม่ได้ก็ไม่ต้องคบไปหาคนอื่นเถอะ ผมถึงกับสตั้นทั้งๆที่ผ่านมาเธอไม่เคยบอกผมเลยว่าเราคบกันพอเวลามีคนถามว่าผมกับเธอเป็นไรกันผมก็เงียบเพราะไม่รู้จะตอบว่าอะไรแล้วผมก็ได้แต่เงียบเเล้วก้บอกงั้นแค่นี้นะ ... แล้วผมก็เลือกจะเดินออกมาจากชีวิตของเธอ ไม่มีผมมันอาจจะดีกว่าซึ่งเรื่องทั้งหมดผมเคยบอกไว้ตั้งแต่แรกๆแล้วว่าถ้ามีคนใหม่หรือเบื่อกันแล้วก็ขอให้พูดกันตรงๆผมจะไม่โกรธแต่จะยิ้มให้ด้วยความยินดีถึงแม้ข้างในจะพังเละไม่เป็นชิ้นดีก็ช่าง สุดท้ายผมก็กลับมาจุดเดิมที่เคยอยุ่ จบ!!
.......เพิ่งเคยเขียนครั้งแรกทำผมได้กระทำอะไรผิดไปขออภัยล่วงหน้านะคับ
. . #สีผิวไม่ได้หมองคล้ำแต่ช่วงแขนมันออกน้ำตาลเพราะโดนแดดส่วนช่วงลำตัวก้เลยขาวผมไม่รุ้จะอธิบายยังไงดี ขอโต้ดที่พางงงับ ><
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ตอนนั้นเคยมีความสุขที่สุด
ตอนนี้เลยเจ็บจนพูดไม่ออก . . . .
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ความรักมันไม่มีอยู่จิงหรอก
มันเป็นสิ่งที่มนุษย์อุปโลกน์ขึ้นมา
เพื่อให้มนุษย์ดำรงสืบพันธ์ . . . .
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ความรักเป็นสิ่งที่หลอกลวงหัวใจ
แต่ก็มีเพียงความรักที่เยียวยาหัวใจได้ . . .
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
สุดท้ายนี้ขออีกสักนิด 55555 .......................................................................................................
..........ผมชอบอ่านคำคมเจ็บๆแบบนี้มันดูเหมือนเข้าใจผมมากกว่าผู้คนสมัยนี้สะอีก
........ผมโตมาโดยไม่ได้อยู่กับ พ่อ แม่ อยู่ตัวคนเดียวตลอดเลย เลยไม่รู้จะไประบายที่ไหนก็เลยมาเขียนที่นี้ ขอบคุณมากๆที่เข้ามาอ่านคับ