สวัสดีครับ ผมชื่อ Thiraphon Suepphong น้อง มัธ
ผมมีปัญหากับชีวิตของผมมากเลยครับ ผมมีความคิดที่จะไปเรียนที่โรงเรียนใหญ่ๆ บนฝั่ง แต่ผมกลับต้องยกเลิกความคิด เพราะ พ่อ แม่ ยังคิดแค่ว่า ไปแล้วก็เรียนไม่จบ เกะกะ เกเร ก็ต้องกลับมาเรียนอยู่ที่โรงเรียนเดิม ในขณะที่ผมเรียนอยู่ตอน ม.3 ผมก็มีความคิดที่จะเรียนหลายอย่าง ผมถูกกดดันหลายเรื่องครับ ทั้งด้านการเรียน(ต้องให้ได้เกรด 4.00 เมื่อผลออกมาผมได้เกรด3.70 ผมโดนดุในขณะที่ผมได้ลำดับที่ 1 ผมยังเครียดต่อไปอีก ในขณะที่เพื่อนของผมได้คะแนน 3.69 3.5 3.33 เพื่อนของผมดีใจเบิกบาน ผม(ดีใจน่ะครับที่ตนเองได้เกรด 3.70) แต่แม่ผมสิครับ ยังคิดแค่ว่าลูกต้องได้ 4.00 ให้เหมือนกับรุ่นพี่ให้ได้ แต่ผมเครียดมาก หนักใจมากๆ ทำไมต้องมาลงที่ผม แม้แต่ พี่ชายของผมยังเรียนไม่ค่อยเก่ง แต่กลับเรียนจบแพทย์แผนไทย มาได้ แล้วทำไมผมต้องมาเครียดกับคำว่า คุณต้องเป็นหมอ บางครั้งผมก็ต้องทิ้งเพื่อน เพราะแรงกดดัน ใครชวนไปไหนผมก็ไม่ได้ไป ต้องอยู่แต่บ้าน ต้องอ่านหนังสือ ท่องศัพท์ (ที่จริงแล้วผมก็แกล้งทำ เพราะ ไม่อยากทำ มันน่าเบื่อ จนตอนนี้เพื่อนไม่ค่อยชวนไปไหน เพราะรู้ว่า ไม่ได้ไปแน่ ถ้าไปชวนที่บ้านโดน แม่ดุแน่) ผมเสียเพื่อน เสียเสียหลักการอยู่ร่วมกับสังคม ) ตอนนี้ผมกำลังศึกษา ม.4 ครับ ซึ่งในแต่ละวันผมจะถูกกดดันจาก ครอบครัว ว่าผมจะต้องเรียน หมอ โดยในแต่ละวันผมจะโดนดุบ่อยว่า ทำไมไม่อ่านหนังสือ มัวแต่เล่นโทรศัพท์ อยู่แบบนี้ทุกวันครับ ยิ่งช่วงปิดเทอม (ผมมีความรู้สึกว่า ทำไมผมต้องมากดดันชีวิตของตนเอง ทำไมผมไม่มีความคิดของตนเอง ผมกลายเป็นคนที่ไม่ค่อยมีเพื่อน ความสุขก็ไม่ค่อยมี พอผมพูด เขาไม่เคยฟัง ชอบเปรียบเทียบ ***ผมเครียดมากเลยครับ ผมไม่รู้จะแก้ปัญหาอย่างไรดี ที่ผมรู้สึกสบายใจ บางวันผมถึงกับไม่อยากจะตื่นอ่ะ เพราะไม่อยากเจอกับสิ่งที่ต้องเจอ ผมเบื่อกับสิ่งที่ผมเป็นอยู่ พอเวลามีความสุขก็ถูกขัดขวาง (ผมไปเที่ยวกับเพื่อนๆ ไปกินเลี้ยง กำลังมีความสุข มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ผมและเพื่อนก็รู้ล่ะ ว่าใครโทรมา ผมก็ต้องรีบกลับบ้าน *เพราะโทรให้ไปอ่านหนังสือ* ความสุขผมที่จะมีก็กลับไม่มี ห้ามทุกอย่าง จนตอนนี้เพื่อนของผมก็เริ่มน้อยลง เพราะรู้สึกว่า ผมไม่เคยมีความคิดของตนเอง เป็นคนที่เข้าร่วมกับสั่งคมไม่ได้ ต้องเป็นหุ่นยนตร์ที่รอฟังคำสั่งและทำตามตลอดเวลา---
ความฝันที่ต้องทำตามกฏเกณฑ์
ผมมีปัญหากับชีวิตของผมมากเลยครับ ผมมีความคิดที่จะไปเรียนที่โรงเรียนใหญ่ๆ บนฝั่ง แต่ผมกลับต้องยกเลิกความคิด เพราะ พ่อ แม่ ยังคิดแค่ว่า ไปแล้วก็เรียนไม่จบ เกะกะ เกเร ก็ต้องกลับมาเรียนอยู่ที่โรงเรียนเดิม ในขณะที่ผมเรียนอยู่ตอน ม.3 ผมก็มีความคิดที่จะเรียนหลายอย่าง ผมถูกกดดันหลายเรื่องครับ ทั้งด้านการเรียน(ต้องให้ได้เกรด 4.00 เมื่อผลออกมาผมได้เกรด3.70 ผมโดนดุในขณะที่ผมได้ลำดับที่ 1 ผมยังเครียดต่อไปอีก ในขณะที่เพื่อนของผมได้คะแนน 3.69 3.5 3.33 เพื่อนของผมดีใจเบิกบาน ผม(ดีใจน่ะครับที่ตนเองได้เกรด 3.70) แต่แม่ผมสิครับ ยังคิดแค่ว่าลูกต้องได้ 4.00 ให้เหมือนกับรุ่นพี่ให้ได้ แต่ผมเครียดมาก หนักใจมากๆ ทำไมต้องมาลงที่ผม แม้แต่ พี่ชายของผมยังเรียนไม่ค่อยเก่ง แต่กลับเรียนจบแพทย์แผนไทย มาได้ แล้วทำไมผมต้องมาเครียดกับคำว่า คุณต้องเป็นหมอ บางครั้งผมก็ต้องทิ้งเพื่อน เพราะแรงกดดัน ใครชวนไปไหนผมก็ไม่ได้ไป ต้องอยู่แต่บ้าน ต้องอ่านหนังสือ ท่องศัพท์ (ที่จริงแล้วผมก็แกล้งทำ เพราะ ไม่อยากทำ มันน่าเบื่อ จนตอนนี้เพื่อนไม่ค่อยชวนไปไหน เพราะรู้ว่า ไม่ได้ไปแน่ ถ้าไปชวนที่บ้านโดน แม่ดุแน่) ผมเสียเพื่อน เสียเสียหลักการอยู่ร่วมกับสังคม ) ตอนนี้ผมกำลังศึกษา ม.4 ครับ ซึ่งในแต่ละวันผมจะถูกกดดันจาก ครอบครัว ว่าผมจะต้องเรียน หมอ โดยในแต่ละวันผมจะโดนดุบ่อยว่า ทำไมไม่อ่านหนังสือ มัวแต่เล่นโทรศัพท์ อยู่แบบนี้ทุกวันครับ ยิ่งช่วงปิดเทอม (ผมมีความรู้สึกว่า ทำไมผมต้องมากดดันชีวิตของตนเอง ทำไมผมไม่มีความคิดของตนเอง ผมกลายเป็นคนที่ไม่ค่อยมีเพื่อน ความสุขก็ไม่ค่อยมี พอผมพูด เขาไม่เคยฟัง ชอบเปรียบเทียบ ***ผมเครียดมากเลยครับ ผมไม่รู้จะแก้ปัญหาอย่างไรดี ที่ผมรู้สึกสบายใจ บางวันผมถึงกับไม่อยากจะตื่นอ่ะ เพราะไม่อยากเจอกับสิ่งที่ต้องเจอ ผมเบื่อกับสิ่งที่ผมเป็นอยู่ พอเวลามีความสุขก็ถูกขัดขวาง (ผมไปเที่ยวกับเพื่อนๆ ไปกินเลี้ยง กำลังมีความสุข มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ผมและเพื่อนก็รู้ล่ะ ว่าใครโทรมา ผมก็ต้องรีบกลับบ้าน *เพราะโทรให้ไปอ่านหนังสือ* ความสุขผมที่จะมีก็กลับไม่มี ห้ามทุกอย่าง จนตอนนี้เพื่อนของผมก็เริ่มน้อยลง เพราะรู้สึกว่า ผมไม่เคยมีความคิดของตนเอง เป็นคนที่เข้าร่วมกับสั่งคมไม่ได้ ต้องเป็นหุ่นยนตร์ที่รอฟังคำสั่งและทำตามตลอดเวลา---