มีใครต้องใช้ชีวิตคนเดียวบ้างคะ

เล่าก่อนค่ะ อายุ 21 ค่ะ ตั้งแต่อนุบาล จนถึง ม.4 อยู่บ้านค่ะ แม่คอยดูแล เพราะไปเรียนด้วยการนั่งรถตู้รับส่ง ออกจากบ้าน 6 โมง กลับถึงเกือบ 2 ทุ่ม เพราะเรียนเลิก 18.30 เรียนพิเศษค่ะ เช้าไปเย็นกลับ บ้านอยู่นอกเมืองค่ะ ห่างจากร.ร.ประมาณ 60 กม. พออยู่ม.5 แม่ให้ไปอยู่หอใกล้โรงเรียนค่ะ แต่ไม่มีปัญหาอะไรเพราะมีแฟนบ้านอยู่ใกล้ๆหอ (อายุจริงๆเท่ากันแต่เขาเรียนก่อน) เป็นเพื่อนเราให้ไม่รู้สึกว่าอยู่คนเดียว (พ่อแม่รับรู้ทั้งสองฝ่ายตั้งแต่วันแรกที่คบจนปัจจุบันค่ะ)ไปไหนก็จะไปด้วยกันตลอด กินข้าว ดูหนัง ไปโรงเรียนด้วยกัน (ไม่ได้อยู่ด้วยกันนะคะ เย็นมาเขาก็อยู่บ้านเขา เราก็อยู่หอ) แต่ตอนนี้ แฟนเรียนจบกำลังจะไปทำงานต่างจังหวัด ซึ่งเรายังเรียนไม่จบ ต้องแยกกัน พูดกันตรงๆถ้าไม่อิงถึงเหตุผลและไม่นึกถึงความเห็นแก่ตัว ไม่อยากให้เขาไปเพราะกลัวเหงา ไม่เคยใช้ชีวิตคนเดียว ไม่ได้ออกไปกินข้าวคนเดียว เอาง่ายๆคือไม่เคยอยู่คนเดียว แต่เพราะความจริงมันไม่เป็นอย่างนั้น อนาคตมันก็ต้องเริ่มด้วยการทำงาน หาเงิน  เราเข้าใจถึงเหตุผลและคงไม่คิดจะบังคับให้เขาอยู่เพียงแค่เราไม่เคยอยู่คนเดียว อีกประมาณ 3 ปี ถึงจะเรียนจบ (แฟนเรียนปวส.ส่วนเราเรียนป.ตรึ + เราซิ่ว) บางคนอาจจะกำลังตั้งคำถามว่าเราไม่มีเพื่อนเลยใช่ไหม คำตอบคือมี แต่เพื่อนก็อยู่กับแฟนของตัวเอง เจอกันตอนเช้าที่มหาวิทยาลัย เรียนเสร็จก็แยกย้าย ช่วงเย็นๆปกติเราก็จะไปกินข้าวกับแฟน พูดคุยกัน วันนี้เลยอยากถามว่ามีใครต้องใช้ชีวิตคนเดียวแบบเรา อดทนรอคอยการกลับมาของคนๆนึง เวลาเหงาทำอะไร เราควรใช้ชีวิตอย่างไรให้รู้สึกไม่หดหู่ แค่คิดก็น้ำตาคลอแล้ว บอกความรู้สึกได้ไม่หมด เหมือนเราต่างต้องเสียสละความสุขส่วนตัวเพื่อวันข้างหน้า ขอบคุณสำหรับคำแนะนำล่วงหน้านะคะ