สวัสดีเราชื่อ ซี วันนี้เราจะมาเล่าเรื่องราวเรื่องหนึ่งที่เราค้างคาใจ และเราไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี พอแนะนำเราได้หรือเปล่า?
เรื่องมันมีอยู่ว่า.....
ในช่วงปิดเทอมประมาณตอนนั้นเรากำลังจะขึ้นม. 5 (ตอนนี้อยู่มหาลัยปีสอง) เราได้รู้จักกับเพื่อนคนหนึ่งผ่านเฟสบุ๊ค เขาชื่อ ฟิวส์ เรากับฟิวส์ทำความรู้จักกันและเป็นเพื่อนกันในที่สุด เป็นเพื่อนที่รู้จักในเฟสบุ๊ค และเป็นเพื่อนที่ไม่เคยคิดจะคอลหา หรือโทรคุยกันสักครั้ง จนวันหนึ่งเราได้รู้จักกับเพื่อนของฟิวส์อีกคน เขาชื่อ เรย์ ฟิวส์บอกว่าเรย์เพิ่งกลับมาจากสเปน ไม่ได้อยู่ที่ไทยกับฟิวส์ ตอนนั้นเราก็ไม่ได้สนใจอะไร มาวันหนึ่งฟิวส์ได้ให้อีเมล์ลและรหัสเฟสของตัวเองกับเรา โดยบอกว่าไปรับแอดในเฟสให้หน่อยขี้เกียจรับ เราก็เลยตอบตกลงไปแล้วก็ไปกดรับเพื่อนในเฟสของฟิว คือแบบ เชี้ยย!! ผู้หญิงแอดมาโคตรเยอะ เราก็รับๆไปโดยไม่ได้คิดอะไรมาก จนมีเฟสหนึ่งเด้งมา ถามว่า "ฟิวส์อยู่ไหนฮะ" ชื่อบนเฟส มีคำว่าเรย์อยู่ เราเลยคิดในใจว่าคงเป็นเพื่อนฟิวส์ที่บอกว่ากลับมาจากสเปนมั้ง เราก็เลยถือวิสาสะ พิมพ์ไปว่า ฟิวส์ไม่ได้เป็นคนเล่นเฟส พอตอบไปไม่ถึงนาที ก็มีแชทเด้งขึ้นมาว่า "อ้าว ฟิวส์ไปไหนแล้วเป็นใครมาเล่นเฟสนี้ได้ไง" นี้ก็เลยสวนไปว่า ทำไมต้องบอกละ จากนั้นเราก็ออกจากระบบของฟิวส์ไปแล้วก็ไปทำธุระของเรา
พอหลายๆวันถัดมาเราก็คุยกับฟิวส์ตามปกติ ตอนที่กดเฟสดูนู้น นี้ นั้น ก็มีคนส่งคำขอเป็นเพื่อนมา ก็เลยกดเข้าไปดูปรากฏว่า เป็น เรย์ เพื่อนของฟิวส์อีกละ ตอนนั้นก็เลยกดรับๆไป จากนั้นเรากับเรย์ก็ได้รู้จักกัน มีวันหนึ่งเราเข้าไปดูเฟสของฟิวส์ (แอบเข้า) ก็เลยแอบเลื่อนๆแชทดู 555 เห็นข้อความที่ฟิวส์คุยกับเรย์ เลยกดเข้าไป รู้สึกว่า เรย์ถามฟิวส์ว่า ใครเข้าเล่นเฟสแก ฟิวส์ก็ตอบว่า ซีเพื่อนฉันเอง ทำไม? เรย์เลยตอบกลับมาว่าป่าว แสบดี น่าสนใจ เราอ่านถึงตอนนี้เลยออกจากะบบ เพราะถ้าฟิวส์รู้โดนด่าแน่ๆ
หลังจากที่เราได้อ่านข้อความนั้นเหมือนเรากับเรย์จะได้คุยกันทุกวัน และเราเริ่มได้รู้จักคนอื่นๆที่เป็นทั้งเพื่อนและพี่ของฟิวส์กับเรย์ เริ่มต้นด้วย
พี่เทล ผู้รักการทำอาหารเป็นชีวิตจิตใจ
พี่ลิฟ ชอบกินแกงจืดเป็นชีวิตจิตใจ (ถามว่ากินข้าวยังทีไร ตอบว่ากินแล้วกับแกงจืดทุกรอบ)
พี่อาร์ม ผู้ชายน่ารัก สดใสมีชีวิต ชีวา 555
ไอ้เบส เพื่อนจอมปากหมามหาปลัย
หมิว แฟนของฟิวส์
เบล์ล น้องสาวไอ้เบสปากหมา
นี้เป็นส่วนหนึ่งที่รู้จัก แค่ส่วนหนึ่งและบุคคลเหล่านี้เรารู้จักกันแค่ทางเฟส ไม่เคยคุยกันผ่านแอพอื่น หรือเห็นหน้ากัน มาต่อกันหลังจากที่เราคุยกับเรย์มาเรื่อยๆ เราก็ได้คบกับเรย์ เราก็แปลกใจ จู่ๆทำไมได้คบละ แต่นั้นก็เป็นเรื่องที่ลืมไป เรากับเรย์ไม่ได้คุยกันทุกวัน เพราะเรย์บอกมีเรียน มีงานตลอด เราก็งงและแปลกใจ มีเรียนแล้วยังมีงานอีกหรอ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรมาก เพราะถามไปเขาก็ไม่ตอบ อ่อลืมไปที่เรากล่าวถึงมาทั้งหมด พวกเขาบอกว่าอยู่ที่สงขลากัน มีอยู่วันหนึ่งเรย์บอกว่าจะมาหาเรา เราก็ดีใจ คือแบบคบกันเกือบห้าเดือนแล้ว แต่ก็คิดหนักเพราะทางบ้านคงไม่ชอบแน่ๆ แต่เราไม่รู้เลยว่าคำพูดนั้นเป็นแค่ลมจากปากของเขา หรือคือความจริง พอมาช่วงห้าเดือนหลังๆที่คบกัน เราคุยกันน้อยลง น้อยลงมากจริงๆ จนวันหนึ่งเรย์ก็มาบอกเลิกเรา วินาทีนั้นเราสตั้น คือเราทำอะไรผิด เราทำอะไรให้เขาไม่พอใจ เราก็โทษตัวเองต่างๆนาๆ ว่าทำไมละ เราก็เลยทักไปถามไอ้เบสว่าทำไมเป็นแบบนี้ เบสก็บอกว่า เรย์มันมีเหตุผลของมัน และเบสพูดว่า...ตอนนี้มันอยู่กับครีม เราเลยถามว่าครีมเป็นใคร คำตอบที่เราได้เห็นจากจอมือถือ ทำให้เรารู้สึกอึ้งเพราะคำตอบของเบสคือ ครีมคือแฟนเก่าเรย์ ตอนนั้นเรารู้สึกตาเราร้อนๆแล้วน้ำตามันก็ไหลออกมา ไม่มีเสียงสะอื้นอะไร
เราพยายามคิดทบทวนว่าเราทำอะไรผิดไปหรือเปล่า ทำไมละ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ตั้งแต่คบกันมาเราไม่เคยขออะไรเขาเลย เขาจะรู้มั้ยว่าจะมีผู้หญิงสักกี่คนที่คบกับคนในเฟส ที่มีเพียงรูปโปร์ไฟล์ของอีกคนบอกว่าเราคบกับคนนี้อยู่ แต่หลังการคบเราไม่เคยโทรหากัน ไม่เคยได้ยินเสียงกัน ไม่เคยเจอหน้ากัน และเราก็คิดว่า นี้กูทนมาได้ไงวะตั้งห้าเดือน ห้าเดือนที่คุยมันเหมือนทำให้เราคิดจริงๆแล้วเขามีตัวตนจริงๆหรอ หลังจากที่ได้เห็นคำตอบของเบส เราก็ทักไปถามเรย์ เรย์...เขาก็พูดเหมือนเขาไม่สนใจเราแล้ว วินาทีนั้นเราเจ็บและจุก เราทั้งขอร้อง พยายามอ้อนวอนเขาทุกอย่างว่าอย่าไปได้มั้ยอย่าทำแบบนี้ เขาอ่านแต่ไม่ตอบ จนเวลาผ่านไปเป็นอาทิตย์ เขาก็ไม่ตอบเลย เราจึงถามเบสว่าเรย์หายไปไหน เบสตอบว่าเรย์หายไป ตอนนั้นคิดได้จริงๆว่า...มันคงจบลงแล้วจริงๆสินะ จบลงแล้วจริงๆ
หลังจากนั้นเราก็อยู่อย่างเงียบๆมีบางครั้งที่เราทักไปถามเบสเป็นบางครั้ง รักครั้งนั้นมันเจ็บจริงๆ
ในช่วงที่เราเลิกกับเรย์ เราได้รู้จักผู้ชายคนหนึ่งชื่อ โย เขาเป็นน้องชายพี่ลิฟ (คนที่ชอบกินแกงจืดเป็นชีวิตจิตใจ) โยเป็นคนเงียบๆไม่สนโลก หลังจากที่เลิกกับเรย์เราก็ไม่ได้คุยกับเรย์อีกเลย หลังจากที่เรย์หายไป ฟิวส์กับหมิวก็หายไป พี่เทลก็หายไป คนที่ยังคงเหลือเป็นพี่ลิฟ ไอ้เบส พี่อาร์ม และเบล ช่วงนั้นเราขึ้นม. 6 แล้วละ เราคุยกับโยได้ระยะหนึ่ง เราก็ได้ข่าวว่าเรย์กลับมาแล้ว และข่าวที่ได้รับก็มาจากโย เราดีใจน่ะที่เรย์กลับมา แต่ทำไมเรามีความรู้สึกว่าโยจะหายไป เพราะโยพูดว่า "ขอให้มีความสุขน่ะ" เราก็แปลกใจนิดหน่อย แต่ไม่ได้คิดอะไรมากเราเลยทักเฟสไปหาเรย์ ซึ่งเรย์อ่านและข้อความที่เรย์ตอบกลับมาทำให้เรารู้ว่านับจากวันนั้น เรากับเรย์จะไม่ได้คุยกันอีกแล้ว
20 มกราคม 2558 เวลา 00:39 (ข้อควาของเรย์)
ซี...เรย์น่ะที่จริงรักซีมากๆเลยน่ะ...เรย์ขอโทษที่เรย์ต้องไปขอได้มั้ยถ้าวันๆหนึ่งเรย์อาจจะไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้วจริงๆ เรย์อยากขอให้ซีลืมทุกๆเรื่องที่เราเคยทำกัน...เรย์น่ะจริงๆไม่ได้ลืมสัญญาของเราหรอกเรย์ยังจำได้ดีเลยตั้งแต่วันแรกที่เราคุยกัน ขอบคุณน่ะที่อยู่ข้างๆเรย์มาตลอดขอบคุณจริงๆ บางครั้งซีก็ทำให้เรย์คิดได้ว่าเรย์อาจไม่คู่ควรกับซีซีอาจเจอคนที่สามารถอยู่ดูแลซีได้ตลอดเวลา นี้ไม่ใช่การบอกลาหรอกน่ะ เรย์อยากให้ซีคิดว่าบางทีเราอาจอยู่ด้วยกันไม่ได้ แต่เรย์จงรู้ไว้น่ะว่าเรย์ดูซีอยู่ตลอดเวลา และจะรักแค่ซีคนเดียวตลอกไป
20 มกราคม 2558 เวลา 00:42 เรย์รักซีมากๆน่ะ
และนั้นก็เป็นคำพูดสุดท้ายของเรย์จริงๆเพราะหลังจากนั้นเราก็ไม่ได้ข่าวของเขาจากใครเลย เราพยายามถามทุกคนแต่ทุกคนก็ไม่ยอมตอบ เห้อ...ตอนนั้นเราหวังอะไรกับคนที่รู้จักกันทางเฟสน่ะ หลังจากที่เรย์หายไปโยก็กลับมา มันเป็นช่วงเวลาที่เราต้องการสักคนที่สามารถดึงเราออกมาจากจุดนั้นได้ ซึ่งคนๆนั้นก็เป็นโย เราพยายามลืมเรื่องราวของเรย์ แต่เราทำไม่ได้เลย ทำไม่เคยได้ เราคุยกับโยจนผ่านมาช่วงหนึ่ง ในช่วงของวันวาเลนไทน์ เราก็พูดคุยกับโยปกติ บางทีโยหายไปเราก็ถามพี่ลิฟว่าเขาไปไหน ในวันนั้นเราได้รู้ความรู้สึกของโยจากปากพี่ลิฟ พี่ลิฟพิมพ์มาว่า "ซี รู้ป่าวโยมันเขียนการ์ดวาเลนไทน์ให้ซีด้วยน่ะ" เราก็งงๆ จะเขียนให้เราทำไม แล้วพี่ลิฟก็ตอบว่า "โยมันชอบซี" เราตอบว่าเห้ยยไม่ใช่หรอกพี่อะไรประมาณนั้น พี่ลิฟเลยถามว่าไม่สังเกตอะไรเลยหรอก เราก็ว่าไม่อ่ะ หลังจากที่คุยกับพี่ลิฟโยก็ทักมา เราเลยถามโยว่า โยแกชอบเราหรอ โยเลยตอบ "อืมชอบ" คือเราก็ไม่เชื่ออ่ะ ก็เลยพูดประมาณว่าอย่ามาอำ แล้วโยก็พูดประมาณว่ารู้ทัน เราก็ขำแล้วก็พูดว่า ว่าละๆ เลยทักไปถามพี่ลิฟว่าเห็นมั้ย โยมันอำพี่เล่า พี่ลิฟเลยบอกว่า โยชอบซีจริงๆแต่ที่โยมันไม่กล้าบอกเพราะว่าซีเป็นแฟนเก่าเพื่อนมัน
คือเราก็อืมแบบเข้าใจแหละ เราคุยกับโยมา และวันหนึ่งโยก็พูดว่า "ซีฉันชอบเธอ" เราก็แซวว่ากินยาลืมเขย่าขวดหรอ แต่โยตอบกลับมาว่า " ฉันชอบเธอจริงๆ" เราก็แบบ ....ไปอ่ะ คือคนพวกนี้เป็นคนที่เราไม่เคยเห็นหน้าเขาเลย จะเชื่อใจได้อีกหรอ เราก็บอก แล้วไงต่อ 'คบกันนะ' เชี้ยยยคำพูดแบบกูนี้แฟนเก่าเพื่อนน่ะ แต่เราก็คบแหละ และมันก็แดจาวู เพราะโยชอบหายไป... บางครั้งสองสามวัน สองสามอาทิตย์ หนักสุดสองเดือน คือแบบเห้ยย!! เกินไปแล้วน่ะ ถามเขาทีไรก็บอกทำงานๆ ชักทนไม่ไหวละ คนที่เราเห็นหน้าค่าตา และโทรคุยในกลุ่มนั้นมีคนเดียวคือเบลล์ คือแบบก็ยังดีว่ะ ช่วงที่โยไม่อยู่เราก็คุยกับเบล์ล
เราเคยถามว่าโยไม่อยากเจอซีหรอ โยก็ตอบอยากเจอ แต่รอให้ซีจบม.6 ก่อนน่ะ ซึ่งเรารอคอยวันนั้นมากกกก เชื่อมั้ยว่าวันปัจฉิมนิเทศของเราที่โยบอกจะมาเราปีนต้นไม้เพื่อรอส่องว่าจะมีใครมามั้ย เรานั่งบนต้นไม้ ประมาณสองชั่วโมงเพราะมันใกล้มืดแล้วเราเลยกลับบ้าน แล้วมีคำถามในใจ อีกแล้วหรอหว่ะ ตอนนั้นในใจเริ่มกลัวอีกแล้ว โทษตัวเองว่าเจ็บแล้วไม่จำเลยใช่มั้ย แล้วเราก็ได้คำตอบจากเขาว่าเขาไม่ว่างโว้ยยยย พอจบม.6 ช่วงปิดเทอมเราก็มาทำงานที่กรุงเทพและมาอยู่กับแม่ ช่วงนั้นโยก็บอกว่าทำงานที่กรุงทพเหมือนกันแถวหมอชิต แอบมีความหวังจะได้เจอมั้ยๆ แต่เขาทำงานเราก็ทำงานเก็บเงินสำหรับเข้ามหาลัย แต่ปรากฏว่าเหมือนเขาจะลืมเรา และก็มีบุคลแปลกๆที่เราได้รู้จักกับเขาอีกคือ พี่ซัน พี่ไนน์ สองคนนี้เป็นเพื่อนพี่อาร์มและพี่ลิฟ ซึ่งไม่ค่อยมีบทบาท และก็ตอนนั้นพี่ลิฟหายไป พี่อาร์มก็หายไป ตามด้วยบุคคลทั้งสองอย่างพี่ไนน์กับพี่ซัน คิดว่าเอาแล้ววววว เห้ออปลงสุดๆสรุปที่ผ่านมาคือไร
จนวันที่เข้ามหาลัยช่วงเรียนซัมเมอร์เราก็ได้คุยกับโยไม่ถึงสิบประโยคสาระเลย คือช่วงที่เขาหายไป เราก็พิมพ์ข้อความไปหาเขาทุกวัน พิมพ์ไว้ๆๆๆๆๆๆ คำพูดสุดท้ายของวันนั้น....คือคำว่าพรุ่งนี้ค่อยคุยกันนน่ะ คิดถึงน่ะคับ จากวันนั้นถึงวันนี้สองปีแล้วละที่เขาหายไป
แล้วคนที่เราพูดถึงว่าทำไมเราต้องรอเขา เพราะคำว่าพรุ่งนี้...ตราบใดที่มีวันพรุ่งนี้เราจะรอน่ะ
ถ้าพวกนายทุกคนที่รู้จักฉันได้อ่านกระทู้นี้ฉันอยากจะบอกนายว่า
ฟิวส์ขอบคุณน่ะที่ทำให้ซีได้รู้จักทุกคนที่ผ่านมา ขอบคุณที่เป็นจุดเริ่มต้นน่ะ
เรย์ ขอบคุณน่ะที่เคยรักกัน เคยห่วงใยกัน เรย์คือคนๆหนึ่งที่ซีรักมาก ขอบคุณสำหรับช่วงเวลาดีๆ
เบส ขอบคุณน่ะเว้ยที่แกคอบคุยกับฉันเวลาที่คนอื่นหายไป ถึงแกจะปากหมาฉันก็รักแก
หมิว ขอบคุณน่ะที่มาเป็นแฟนฟิวส์ฝากดูแลมันด้วย
พี่เทล ขอบคุณน่ะคะที่เข้ามาคุยกันบ้างถึงแม้จะเป็นช่วงเวลาที่สั้นๆ
พี่อาร์ม ขอบคุณน่ะคะที่เป็นที่ปรึกษาที่ดีให้ซี
พี่ลิฟ ขอบคุณน่ะคะที่คอยให้กำลังใจกับซีมาตลอด
พี่ซัน ขอบคุณน่ะคะที่เคยมาเป็นพ่อให้ และตั้งชื่อซีว่า เซ็ทซึ ซีชอบชื่อนี้มากเลยละ
พี่ไนน์ ไม่รู้ว่าตอนนี้พี่จะเลิกบินยังแต่ขอบคุณน่ะที่มากวนชีวิตของซี ซียังจดไดอารี่อยู่น่ะ ตามที่พี่ไนน์บอกเลย
เบล์ล ขอบคุณน่ะที่คอยคุยกับพี่ คอยปลอบใจพี่ และคอยให้กำลังใจพี่มาตลอด
บลูอายส์ ถึงในกระทู้นี้ฉันไม่ได้กล่าวถึงนาย แต่นายผิดสัญญาแล้วน่ะ นายบอกว่าถ้าฉันอยากคุยกับนาย แค่คิดถึงนาย นายผิดสัญญาแล้ว เปลี่ยนจากที่ชอบกินฝรั่งไกินมะม่วงดีกว่าน่ะ วิตาซีมันสูงกว่า
ลีน่า ขอบคุณน่ะที่คอยดูแลโยในช่วงที่ทำงาน
และโย ขอบคุณน่ะที่มาเป็นช่วงเวลาดีๆในชีวิตของซี รู้มั้ยว่าคู่เราแปลกน่ะ เพราะเ็นคู่ที่คบกันแต่ไม่เคยโทรหากัน ไม่เคยได้ยินเสียง ได้เห็นหน้ากัน ดอกกุหลาบดอกนั้นซียังเก็บไว้ให้โยน่ะ ผ่านมาสามปีแล้วน่ะ ดอกกุหลาบอ่ะตอนนี้มันแห้งจนจะกรอบหมดแล้ว วีดีโอที่โยทำให้ซียังเก็บไว้น่ะ ยังเก็บไว้เปิดดูทุกๆวัน แล้วก็ถ้าซี อายุครอบ 27 ปีเราต้องได้เจอกันน่ะ เพราะโยสัญญาไว้แล้วว่า อีก 10 ปีค่อยเจอกัน ผ่านมาสามปีแล้วอีกแค่ 7 ปีรีบทำงานให้เสร็จน่ะ
ขอบคุณสำหรับการเข้ามาอ่านน่ะคะ เราคงเป็นคนที่โง่มากใช่มั้ย....
เคยเป็นมั้ย? รอคนๆหนึ่ง ทั้งที่ไม่รู้ว่าเขาจะกลับมาหาหรือเปล่า หรือเขาอาจลืมเราไปแล้ว แต่ทำไมเรายังรอ?
เรื่องมันมีอยู่ว่า.....
ในช่วงปิดเทอมประมาณตอนนั้นเรากำลังจะขึ้นม. 5 (ตอนนี้อยู่มหาลัยปีสอง) เราได้รู้จักกับเพื่อนคนหนึ่งผ่านเฟสบุ๊ค เขาชื่อ ฟิวส์ เรากับฟิวส์ทำความรู้จักกันและเป็นเพื่อนกันในที่สุด เป็นเพื่อนที่รู้จักในเฟสบุ๊ค และเป็นเพื่อนที่ไม่เคยคิดจะคอลหา หรือโทรคุยกันสักครั้ง จนวันหนึ่งเราได้รู้จักกับเพื่อนของฟิวส์อีกคน เขาชื่อ เรย์ ฟิวส์บอกว่าเรย์เพิ่งกลับมาจากสเปน ไม่ได้อยู่ที่ไทยกับฟิวส์ ตอนนั้นเราก็ไม่ได้สนใจอะไร มาวันหนึ่งฟิวส์ได้ให้อีเมล์ลและรหัสเฟสของตัวเองกับเรา โดยบอกว่าไปรับแอดในเฟสให้หน่อยขี้เกียจรับ เราก็เลยตอบตกลงไปแล้วก็ไปกดรับเพื่อนในเฟสของฟิว คือแบบ เชี้ยย!! ผู้หญิงแอดมาโคตรเยอะ เราก็รับๆไปโดยไม่ได้คิดอะไรมาก จนมีเฟสหนึ่งเด้งมา ถามว่า "ฟิวส์อยู่ไหนฮะ" ชื่อบนเฟส มีคำว่าเรย์อยู่ เราเลยคิดในใจว่าคงเป็นเพื่อนฟิวส์ที่บอกว่ากลับมาจากสเปนมั้ง เราก็เลยถือวิสาสะ พิมพ์ไปว่า ฟิวส์ไม่ได้เป็นคนเล่นเฟส พอตอบไปไม่ถึงนาที ก็มีแชทเด้งขึ้นมาว่า "อ้าว ฟิวส์ไปไหนแล้วเป็นใครมาเล่นเฟสนี้ได้ไง" นี้ก็เลยสวนไปว่า ทำไมต้องบอกละ จากนั้นเราก็ออกจากระบบของฟิวส์ไปแล้วก็ไปทำธุระของเรา
พอหลายๆวันถัดมาเราก็คุยกับฟิวส์ตามปกติ ตอนที่กดเฟสดูนู้น นี้ นั้น ก็มีคนส่งคำขอเป็นเพื่อนมา ก็เลยกดเข้าไปดูปรากฏว่า เป็น เรย์ เพื่อนของฟิวส์อีกละ ตอนนั้นก็เลยกดรับๆไป จากนั้นเรากับเรย์ก็ได้รู้จักกัน มีวันหนึ่งเราเข้าไปดูเฟสของฟิวส์ (แอบเข้า) ก็เลยแอบเลื่อนๆแชทดู 555 เห็นข้อความที่ฟิวส์คุยกับเรย์ เลยกดเข้าไป รู้สึกว่า เรย์ถามฟิวส์ว่า ใครเข้าเล่นเฟสแก ฟิวส์ก็ตอบว่า ซีเพื่อนฉันเอง ทำไม? เรย์เลยตอบกลับมาว่าป่าว แสบดี น่าสนใจ เราอ่านถึงตอนนี้เลยออกจากะบบ เพราะถ้าฟิวส์รู้โดนด่าแน่ๆ
หลังจากที่เราได้อ่านข้อความนั้นเหมือนเรากับเรย์จะได้คุยกันทุกวัน และเราเริ่มได้รู้จักคนอื่นๆที่เป็นทั้งเพื่อนและพี่ของฟิวส์กับเรย์ เริ่มต้นด้วย
พี่เทล ผู้รักการทำอาหารเป็นชีวิตจิตใจ
พี่ลิฟ ชอบกินแกงจืดเป็นชีวิตจิตใจ (ถามว่ากินข้าวยังทีไร ตอบว่ากินแล้วกับแกงจืดทุกรอบ)
พี่อาร์ม ผู้ชายน่ารัก สดใสมีชีวิต ชีวา 555
ไอ้เบส เพื่อนจอมปากหมามหาปลัย
หมิว แฟนของฟิวส์
เบล์ล น้องสาวไอ้เบสปากหมา
นี้เป็นส่วนหนึ่งที่รู้จัก แค่ส่วนหนึ่งและบุคคลเหล่านี้เรารู้จักกันแค่ทางเฟส ไม่เคยคุยกันผ่านแอพอื่น หรือเห็นหน้ากัน มาต่อกันหลังจากที่เราคุยกับเรย์มาเรื่อยๆ เราก็ได้คบกับเรย์ เราก็แปลกใจ จู่ๆทำไมได้คบละ แต่นั้นก็เป็นเรื่องที่ลืมไป เรากับเรย์ไม่ได้คุยกันทุกวัน เพราะเรย์บอกมีเรียน มีงานตลอด เราก็งงและแปลกใจ มีเรียนแล้วยังมีงานอีกหรอ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรมาก เพราะถามไปเขาก็ไม่ตอบ อ่อลืมไปที่เรากล่าวถึงมาทั้งหมด พวกเขาบอกว่าอยู่ที่สงขลากัน มีอยู่วันหนึ่งเรย์บอกว่าจะมาหาเรา เราก็ดีใจ คือแบบคบกันเกือบห้าเดือนแล้ว แต่ก็คิดหนักเพราะทางบ้านคงไม่ชอบแน่ๆ แต่เราไม่รู้เลยว่าคำพูดนั้นเป็นแค่ลมจากปากของเขา หรือคือความจริง พอมาช่วงห้าเดือนหลังๆที่คบกัน เราคุยกันน้อยลง น้อยลงมากจริงๆ จนวันหนึ่งเรย์ก็มาบอกเลิกเรา วินาทีนั้นเราสตั้น คือเราทำอะไรผิด เราทำอะไรให้เขาไม่พอใจ เราก็โทษตัวเองต่างๆนาๆ ว่าทำไมละ เราก็เลยทักไปถามไอ้เบสว่าทำไมเป็นแบบนี้ เบสก็บอกว่า เรย์มันมีเหตุผลของมัน และเบสพูดว่า...ตอนนี้มันอยู่กับครีม เราเลยถามว่าครีมเป็นใคร คำตอบที่เราได้เห็นจากจอมือถือ ทำให้เรารู้สึกอึ้งเพราะคำตอบของเบสคือ ครีมคือแฟนเก่าเรย์ ตอนนั้นเรารู้สึกตาเราร้อนๆแล้วน้ำตามันก็ไหลออกมา ไม่มีเสียงสะอื้นอะไร
เราพยายามคิดทบทวนว่าเราทำอะไรผิดไปหรือเปล่า ทำไมละ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ตั้งแต่คบกันมาเราไม่เคยขออะไรเขาเลย เขาจะรู้มั้ยว่าจะมีผู้หญิงสักกี่คนที่คบกับคนในเฟส ที่มีเพียงรูปโปร์ไฟล์ของอีกคนบอกว่าเราคบกับคนนี้อยู่ แต่หลังการคบเราไม่เคยโทรหากัน ไม่เคยได้ยินเสียงกัน ไม่เคยเจอหน้ากัน และเราก็คิดว่า นี้กูทนมาได้ไงวะตั้งห้าเดือน ห้าเดือนที่คุยมันเหมือนทำให้เราคิดจริงๆแล้วเขามีตัวตนจริงๆหรอ หลังจากที่ได้เห็นคำตอบของเบส เราก็ทักไปถามเรย์ เรย์...เขาก็พูดเหมือนเขาไม่สนใจเราแล้ว วินาทีนั้นเราเจ็บและจุก เราทั้งขอร้อง พยายามอ้อนวอนเขาทุกอย่างว่าอย่าไปได้มั้ยอย่าทำแบบนี้ เขาอ่านแต่ไม่ตอบ จนเวลาผ่านไปเป็นอาทิตย์ เขาก็ไม่ตอบเลย เราจึงถามเบสว่าเรย์หายไปไหน เบสตอบว่าเรย์หายไป ตอนนั้นคิดได้จริงๆว่า...มันคงจบลงแล้วจริงๆสินะ จบลงแล้วจริงๆ
หลังจากนั้นเราก็อยู่อย่างเงียบๆมีบางครั้งที่เราทักไปถามเบสเป็นบางครั้ง รักครั้งนั้นมันเจ็บจริงๆ
ในช่วงที่เราเลิกกับเรย์ เราได้รู้จักผู้ชายคนหนึ่งชื่อ โย เขาเป็นน้องชายพี่ลิฟ (คนที่ชอบกินแกงจืดเป็นชีวิตจิตใจ) โยเป็นคนเงียบๆไม่สนโลก หลังจากที่เลิกกับเรย์เราก็ไม่ได้คุยกับเรย์อีกเลย หลังจากที่เรย์หายไป ฟิวส์กับหมิวก็หายไป พี่เทลก็หายไป คนที่ยังคงเหลือเป็นพี่ลิฟ ไอ้เบส พี่อาร์ม และเบล ช่วงนั้นเราขึ้นม. 6 แล้วละ เราคุยกับโยได้ระยะหนึ่ง เราก็ได้ข่าวว่าเรย์กลับมาแล้ว และข่าวที่ได้รับก็มาจากโย เราดีใจน่ะที่เรย์กลับมา แต่ทำไมเรามีความรู้สึกว่าโยจะหายไป เพราะโยพูดว่า "ขอให้มีความสุขน่ะ" เราก็แปลกใจนิดหน่อย แต่ไม่ได้คิดอะไรมากเราเลยทักเฟสไปหาเรย์ ซึ่งเรย์อ่านและข้อความที่เรย์ตอบกลับมาทำให้เรารู้ว่านับจากวันนั้น เรากับเรย์จะไม่ได้คุยกันอีกแล้ว
20 มกราคม 2558 เวลา 00:39 (ข้อควาของเรย์)
ซี...เรย์น่ะที่จริงรักซีมากๆเลยน่ะ...เรย์ขอโทษที่เรย์ต้องไปขอได้มั้ยถ้าวันๆหนึ่งเรย์อาจจะไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้วจริงๆ เรย์อยากขอให้ซีลืมทุกๆเรื่องที่เราเคยทำกัน...เรย์น่ะจริงๆไม่ได้ลืมสัญญาของเราหรอกเรย์ยังจำได้ดีเลยตั้งแต่วันแรกที่เราคุยกัน ขอบคุณน่ะที่อยู่ข้างๆเรย์มาตลอดขอบคุณจริงๆ บางครั้งซีก็ทำให้เรย์คิดได้ว่าเรย์อาจไม่คู่ควรกับซีซีอาจเจอคนที่สามารถอยู่ดูแลซีได้ตลอดเวลา นี้ไม่ใช่การบอกลาหรอกน่ะ เรย์อยากให้ซีคิดว่าบางทีเราอาจอยู่ด้วยกันไม่ได้ แต่เรย์จงรู้ไว้น่ะว่าเรย์ดูซีอยู่ตลอดเวลา และจะรักแค่ซีคนเดียวตลอกไป
20 มกราคม 2558 เวลา 00:42 เรย์รักซีมากๆน่ะ
และนั้นก็เป็นคำพูดสุดท้ายของเรย์จริงๆเพราะหลังจากนั้นเราก็ไม่ได้ข่าวของเขาจากใครเลย เราพยายามถามทุกคนแต่ทุกคนก็ไม่ยอมตอบ เห้อ...ตอนนั้นเราหวังอะไรกับคนที่รู้จักกันทางเฟสน่ะ หลังจากที่เรย์หายไปโยก็กลับมา มันเป็นช่วงเวลาที่เราต้องการสักคนที่สามารถดึงเราออกมาจากจุดนั้นได้ ซึ่งคนๆนั้นก็เป็นโย เราพยายามลืมเรื่องราวของเรย์ แต่เราทำไม่ได้เลย ทำไม่เคยได้ เราคุยกับโยจนผ่านมาช่วงหนึ่ง ในช่วงของวันวาเลนไทน์ เราก็พูดคุยกับโยปกติ บางทีโยหายไปเราก็ถามพี่ลิฟว่าเขาไปไหน ในวันนั้นเราได้รู้ความรู้สึกของโยจากปากพี่ลิฟ พี่ลิฟพิมพ์มาว่า "ซี รู้ป่าวโยมันเขียนการ์ดวาเลนไทน์ให้ซีด้วยน่ะ" เราก็งงๆ จะเขียนให้เราทำไม แล้วพี่ลิฟก็ตอบว่า "โยมันชอบซี" เราตอบว่าเห้ยยไม่ใช่หรอกพี่อะไรประมาณนั้น พี่ลิฟเลยถามว่าไม่สังเกตอะไรเลยหรอก เราก็ว่าไม่อ่ะ หลังจากที่คุยกับพี่ลิฟโยก็ทักมา เราเลยถามโยว่า โยแกชอบเราหรอ โยเลยตอบ "อืมชอบ" คือเราก็ไม่เชื่ออ่ะ ก็เลยพูดประมาณว่าอย่ามาอำ แล้วโยก็พูดประมาณว่ารู้ทัน เราก็ขำแล้วก็พูดว่า ว่าละๆ เลยทักไปถามพี่ลิฟว่าเห็นมั้ย โยมันอำพี่เล่า พี่ลิฟเลยบอกว่า โยชอบซีจริงๆแต่ที่โยมันไม่กล้าบอกเพราะว่าซีเป็นแฟนเก่าเพื่อนมัน
คือเราก็อืมแบบเข้าใจแหละ เราคุยกับโยมา และวันหนึ่งโยก็พูดว่า "ซีฉันชอบเธอ" เราก็แซวว่ากินยาลืมเขย่าขวดหรอ แต่โยตอบกลับมาว่า " ฉันชอบเธอจริงๆ" เราก็แบบ ....ไปอ่ะ คือคนพวกนี้เป็นคนที่เราไม่เคยเห็นหน้าเขาเลย จะเชื่อใจได้อีกหรอ เราก็บอก แล้วไงต่อ 'คบกันนะ' เชี้ยยยคำพูดแบบกูนี้แฟนเก่าเพื่อนน่ะ แต่เราก็คบแหละ และมันก็แดจาวู เพราะโยชอบหายไป... บางครั้งสองสามวัน สองสามอาทิตย์ หนักสุดสองเดือน คือแบบเห้ยย!! เกินไปแล้วน่ะ ถามเขาทีไรก็บอกทำงานๆ ชักทนไม่ไหวละ คนที่เราเห็นหน้าค่าตา และโทรคุยในกลุ่มนั้นมีคนเดียวคือเบลล์ คือแบบก็ยังดีว่ะ ช่วงที่โยไม่อยู่เราก็คุยกับเบล์ล
เราเคยถามว่าโยไม่อยากเจอซีหรอ โยก็ตอบอยากเจอ แต่รอให้ซีจบม.6 ก่อนน่ะ ซึ่งเรารอคอยวันนั้นมากกกก เชื่อมั้ยว่าวันปัจฉิมนิเทศของเราที่โยบอกจะมาเราปีนต้นไม้เพื่อรอส่องว่าจะมีใครมามั้ย เรานั่งบนต้นไม้ ประมาณสองชั่วโมงเพราะมันใกล้มืดแล้วเราเลยกลับบ้าน แล้วมีคำถามในใจ อีกแล้วหรอหว่ะ ตอนนั้นในใจเริ่มกลัวอีกแล้ว โทษตัวเองว่าเจ็บแล้วไม่จำเลยใช่มั้ย แล้วเราก็ได้คำตอบจากเขาว่าเขาไม่ว่างโว้ยยยย พอจบม.6 ช่วงปิดเทอมเราก็มาทำงานที่กรุงเทพและมาอยู่กับแม่ ช่วงนั้นโยก็บอกว่าทำงานที่กรุงทพเหมือนกันแถวหมอชิต แอบมีความหวังจะได้เจอมั้ยๆ แต่เขาทำงานเราก็ทำงานเก็บเงินสำหรับเข้ามหาลัย แต่ปรากฏว่าเหมือนเขาจะลืมเรา และก็มีบุคลแปลกๆที่เราได้รู้จักกับเขาอีกคือ พี่ซัน พี่ไนน์ สองคนนี้เป็นเพื่อนพี่อาร์มและพี่ลิฟ ซึ่งไม่ค่อยมีบทบาท และก็ตอนนั้นพี่ลิฟหายไป พี่อาร์มก็หายไป ตามด้วยบุคคลทั้งสองอย่างพี่ไนน์กับพี่ซัน คิดว่าเอาแล้ววววว เห้ออปลงสุดๆสรุปที่ผ่านมาคือไร
จนวันที่เข้ามหาลัยช่วงเรียนซัมเมอร์เราก็ได้คุยกับโยไม่ถึงสิบประโยคสาระเลย คือช่วงที่เขาหายไป เราก็พิมพ์ข้อความไปหาเขาทุกวัน พิมพ์ไว้ๆๆๆๆๆๆ คำพูดสุดท้ายของวันนั้น....คือคำว่าพรุ่งนี้ค่อยคุยกันนน่ะ คิดถึงน่ะคับ จากวันนั้นถึงวันนี้สองปีแล้วละที่เขาหายไป
แล้วคนที่เราพูดถึงว่าทำไมเราต้องรอเขา เพราะคำว่าพรุ่งนี้...ตราบใดที่มีวันพรุ่งนี้เราจะรอน่ะ
ถ้าพวกนายทุกคนที่รู้จักฉันได้อ่านกระทู้นี้ฉันอยากจะบอกนายว่า
ฟิวส์ขอบคุณน่ะที่ทำให้ซีได้รู้จักทุกคนที่ผ่านมา ขอบคุณที่เป็นจุดเริ่มต้นน่ะ
เรย์ ขอบคุณน่ะที่เคยรักกัน เคยห่วงใยกัน เรย์คือคนๆหนึ่งที่ซีรักมาก ขอบคุณสำหรับช่วงเวลาดีๆ
เบส ขอบคุณน่ะเว้ยที่แกคอบคุยกับฉันเวลาที่คนอื่นหายไป ถึงแกจะปากหมาฉันก็รักแก
หมิว ขอบคุณน่ะที่มาเป็นแฟนฟิวส์ฝากดูแลมันด้วย
พี่เทล ขอบคุณน่ะคะที่เข้ามาคุยกันบ้างถึงแม้จะเป็นช่วงเวลาที่สั้นๆ
พี่อาร์ม ขอบคุณน่ะคะที่เป็นที่ปรึกษาที่ดีให้ซี
พี่ลิฟ ขอบคุณน่ะคะที่คอยให้กำลังใจกับซีมาตลอด
พี่ซัน ขอบคุณน่ะคะที่เคยมาเป็นพ่อให้ และตั้งชื่อซีว่า เซ็ทซึ ซีชอบชื่อนี้มากเลยละ
พี่ไนน์ ไม่รู้ว่าตอนนี้พี่จะเลิกบินยังแต่ขอบคุณน่ะที่มากวนชีวิตของซี ซียังจดไดอารี่อยู่น่ะ ตามที่พี่ไนน์บอกเลย
เบล์ล ขอบคุณน่ะที่คอยคุยกับพี่ คอยปลอบใจพี่ และคอยให้กำลังใจพี่มาตลอด
บลูอายส์ ถึงในกระทู้นี้ฉันไม่ได้กล่าวถึงนาย แต่นายผิดสัญญาแล้วน่ะ นายบอกว่าถ้าฉันอยากคุยกับนาย แค่คิดถึงนาย นายผิดสัญญาแล้ว เปลี่ยนจากที่ชอบกินฝรั่งไกินมะม่วงดีกว่าน่ะ วิตาซีมันสูงกว่า
ลีน่า ขอบคุณน่ะที่คอยดูแลโยในช่วงที่ทำงาน
และโย ขอบคุณน่ะที่มาเป็นช่วงเวลาดีๆในชีวิตของซี รู้มั้ยว่าคู่เราแปลกน่ะ เพราะเ็นคู่ที่คบกันแต่ไม่เคยโทรหากัน ไม่เคยได้ยินเสียง ได้เห็นหน้ากัน ดอกกุหลาบดอกนั้นซียังเก็บไว้ให้โยน่ะ ผ่านมาสามปีแล้วน่ะ ดอกกุหลาบอ่ะตอนนี้มันแห้งจนจะกรอบหมดแล้ว วีดีโอที่โยทำให้ซียังเก็บไว้น่ะ ยังเก็บไว้เปิดดูทุกๆวัน แล้วก็ถ้าซี อายุครอบ 27 ปีเราต้องได้เจอกันน่ะ เพราะโยสัญญาไว้แล้วว่า อีก 10 ปีค่อยเจอกัน ผ่านมาสามปีแล้วอีกแค่ 7 ปีรีบทำงานให้เสร็จน่ะ
ขอบคุณสำหรับการเข้ามาอ่านน่ะคะ เราคงเป็นคนที่โง่มากใช่มั้ย....