กราบพี่บอล วิทยา ที่ทำหนังให้ลูกคนเดียวสามารถอินกับหนังพี่น้องได้ขนาดนี้

ผมเป็นลูกคนเดียว ไม่เคยมีความคิดอยากจะมีพี่น้องอยู่ในหัวเลย จนตอนนี้โตมากระทั่งกำลังจะมีลูกชาย 1 คนแล้ว (อยู่ในท้องภรรยา ^^) ก็ยังคิดว่าโชคดีที่ไม่มีพี่น้องเหมือนเดิม

Spoil




แต่พอมาดูเรื่องนี้ มันทำให้ผมอินกับเรื่องราวในหนัง ทั้งความจู้จี้ของน้อง ที่รู้สึกว่าอะไรจะเหมือนแม่ขนาดนั้นว้า มีน้องแล้วต้องรู้สึกอึดอัดขนาดนี้เลยหรอ

และความ suck และ loser มากๆของพี่ที่ดูแล้วอะไรมันจะพึ่งไม่ได้ขนาดนั้น


ดูไปก็ค่อยๆซึมซับความไม่ลงรอยของพี่น้องมาเรื่อยๆ
จนมาถึงองค์ท้ายๆของหนัง ที่ขยี้แล้ว ขยี้อีก

ขยี้แรก ชัชที่คิดมาตลอดว่าตัวเองไม่ใช่ความภาคภูมิใจของน้อง จนกระทั่งชัชเปิดหนังสือการ์ตูนซาโยนาระโฮมรันแล้วเห็นว่าเจนนึกถึงชัชเสมอตั้งแต่ยังเด็ก ยกให้ตัวเองเป็นพระเอกมาโดยตลอด

ขยี้สอง เปิดการ์ดเชิญแล้วเจนเขียนจ่าหน้าว่า “อย่าดื่มเยอะนะต้องส่งน้องเข้าเรือนหอ” ชัชที่คิดว่าไม่จำเป็นต้องมีตัวเองใสงานแต่งน้องก็ได้นี่นา ถ้าเรามันคือภาระและน้องไม่รักขนาดนั้น แต่ที่ไหนได้เจนอยากให้ชัชมางานแต่งมากที่สุด

ขยี้สาม หลานคนโตเปิดประตูมาทักทาย อันนี้มันกระแทกอารมณ์ผมมากๆ คือไม่คิดว่าชัชจะไม่ติดต่อเจนมานานขนาดนี้ คิดว่าเด็กทารกที่เจอคือลูกคนแรก ไม่คิดว่านี่คือลูกคนที่สองแล้ว นั้นหมายความว่าชัชขาดการติดต่อจากเจนน้องสาวมานานมากๆ นานเกินไปอะ
แล้วหน้าชัชนี่บ่งบอกเลยว่า ตูทำอะไรลงไปไม่ได้มาเยี่ยมน้องเยี่ยมหลานจนโตขนาดนี้เลยหรอ

และขยี้สุดท้าย ตอนบอกหลานว่า “เป็นพี่แล้วนะ รักน้องให้มากๆล่ะ” เขื่อนผมแตกแบบไม่อายภรรยาที่นั่งอยู่ข้างๆเลย คือเราจะไปสอนหลานแบบนั้นได้ยังไงในเมื่อตัวเรายังไมาสามารถรักน้องได้ดีเลย


และที่สำคัญบอล วิทยา เจ๋งมากครับที่ไม่ได้ดึงเรื่องความรักของชาย-หญิงลงมาในเรื่องมากนัก มันพอดีมากๆแล้ว