สวัสดี วันนี้เรามีเรื่องอยากให้ทุกคนได้อ่านเรื่องของเราจริงๆนะคะ
คือเราคบกับผู้ชายคนหนึ่งซึ่งเป็นรุ่นน้อง จะบอกว่าน้องคนนี้เป็นคนดีคนหนึ่งที่ทำให้เรารู้สึกโชคดีมากๆ
ผู้ชายคนนี้เป็นคนที่พูดไม่เก่งเลย เอาใจไม่เป็น ไม่รู้เลยว่าเรากำลังโกรธอะไรเค้าอยู่ จนบางทีเราต้องเป็นฝ่ายหายเอง นี่ก็งงอยูเหมือนกันว่าตัวเองทนมาได้ยังไงกัน บางมุมเราก็ไม่เข้าใจผู้ชายคนนี้หรอก วันนั้นเราทะเลาะกันกับน้องเลยอ่านแชทแต่ไม่ตอบ น้องก็แชทมาเรื่อยๆ ประมาณขอโทษด้วยแหละ แต่เราก็ยังใใจแข็งไม่หายง่ายๆ จนวันมะรืนตอนเย็นเรากลับบ้าน ซึ่งต้องไปทางเดียวกันกับน้อง ยังดีไม่ได้ขึ้นรถโดยสารคันเดียวกันกับน้องโชคดีไป พอถึงที่เราต้องรอรถกลับบ้านไปอีกต่อหนึ่ง เพื่อนถ่ายรูปน้องแล้วส่งมาให้เรา นั่นทำให้เราแน่ใจทันทีว่าเย็นนี้กูได้เจอน้องแน่ๆ แล้วมันก็เป็นจริงค่ะ น้องลงมาจากรถโดยสารแล้วเดินมาหาเราทันที นางก็เป็นฝ่ายพูดมาตลอดว่าขอโทษ เราก็เลยแบบพูดประชดกลับไป "อืม กลับบ้านไปเถอะ" คำๆนี้ฟังก็รู้แล้วว่าพูดจาประชด แต่น้องค่ะ เดินกลับบ้านไปตามที่บอก เออ ให้มันได้อย่างงี้สิ
แต่อีกมุมเขาเป็นผู้ชายที่น่ารักคนหนึ่งนะคะ ทำขนมคุ้กกี้มาให้กินวันครบรอบ พอเราพูดเล่นว่าอยากกินบราวน์นี่ก็ทำมาให้กิน คือหาได้ยากมากผู้ชายแบบนี้ ปากกาหมึกหมดน้องก็ไปซื้อมาให้เราที่ชั้น4 ในขณะที่ตึกเรากับตึกน้องห่างกันมากๆ
แต่แล้ว..
เราต้องเลิกกันเพราะ..
ตั้งแต่เราได้อยู่ใกล้น้อง โครตอึดอัด ไม่เป็นตัวเอง ทำอะไรโคตรไม่ใช่ตัวตนเลยจริงๆ ในเมื่อมันอึดอัดเราก็คงต้องปล่อยน้องไปจริงๆใช่มั้ยคะ
อีกอย่างพักหลังเราไม่ค่อยได้คุยกันตั้งแต่ก่อนปิดเทอมจนจะเปิดเทอม น้องยังไม่ทักมาหาเรา เราก็โอเค แค่นี้มันก็ทำให้อะไรมันชัดเจนแล้ว เกือบสามเดือนที่ไม่ได้คุยกัน เลยตัดสินใจขอเลิกน้อง ผลที่ได้คือน้องอ่านแต่ไม่ตอบอะไรเลยค่ะ เราทำถูกแล้วใช่มั้ยคะ
เราทำถูกแล้วหรือยัง??
คือเราคบกับผู้ชายคนหนึ่งซึ่งเป็นรุ่นน้อง จะบอกว่าน้องคนนี้เป็นคนดีคนหนึ่งที่ทำให้เรารู้สึกโชคดีมากๆ
ผู้ชายคนนี้เป็นคนที่พูดไม่เก่งเลย เอาใจไม่เป็น ไม่รู้เลยว่าเรากำลังโกรธอะไรเค้าอยู่ จนบางทีเราต้องเป็นฝ่ายหายเอง นี่ก็งงอยูเหมือนกันว่าตัวเองทนมาได้ยังไงกัน บางมุมเราก็ไม่เข้าใจผู้ชายคนนี้หรอก วันนั้นเราทะเลาะกันกับน้องเลยอ่านแชทแต่ไม่ตอบ น้องก็แชทมาเรื่อยๆ ประมาณขอโทษด้วยแหละ แต่เราก็ยังใใจแข็งไม่หายง่ายๆ จนวันมะรืนตอนเย็นเรากลับบ้าน ซึ่งต้องไปทางเดียวกันกับน้อง ยังดีไม่ได้ขึ้นรถโดยสารคันเดียวกันกับน้องโชคดีไป พอถึงที่เราต้องรอรถกลับบ้านไปอีกต่อหนึ่ง เพื่อนถ่ายรูปน้องแล้วส่งมาให้เรา นั่นทำให้เราแน่ใจทันทีว่าเย็นนี้กูได้เจอน้องแน่ๆ แล้วมันก็เป็นจริงค่ะ น้องลงมาจากรถโดยสารแล้วเดินมาหาเราทันที นางก็เป็นฝ่ายพูดมาตลอดว่าขอโทษ เราก็เลยแบบพูดประชดกลับไป "อืม กลับบ้านไปเถอะ" คำๆนี้ฟังก็รู้แล้วว่าพูดจาประชด แต่น้องค่ะ เดินกลับบ้านไปตามที่บอก เออ ให้มันได้อย่างงี้สิ
แต่อีกมุมเขาเป็นผู้ชายที่น่ารักคนหนึ่งนะคะ ทำขนมคุ้กกี้มาให้กินวันครบรอบ พอเราพูดเล่นว่าอยากกินบราวน์นี่ก็ทำมาให้กิน คือหาได้ยากมากผู้ชายแบบนี้ ปากกาหมึกหมดน้องก็ไปซื้อมาให้เราที่ชั้น4 ในขณะที่ตึกเรากับตึกน้องห่างกันมากๆ
แต่แล้ว..
เราต้องเลิกกันเพราะ..
ตั้งแต่เราได้อยู่ใกล้น้อง โครตอึดอัด ไม่เป็นตัวเอง ทำอะไรโคตรไม่ใช่ตัวตนเลยจริงๆ ในเมื่อมันอึดอัดเราก็คงต้องปล่อยน้องไปจริงๆใช่มั้ยคะ
อีกอย่างพักหลังเราไม่ค่อยได้คุยกันตั้งแต่ก่อนปิดเทอมจนจะเปิดเทอม น้องยังไม่ทักมาหาเรา เราก็โอเค แค่นี้มันก็ทำให้อะไรมันชัดเจนแล้ว เกือบสามเดือนที่ไม่ได้คุยกัน เลยตัดสินใจขอเลิกน้อง ผลที่ได้คือน้องอ่านแต่ไม่ตอบอะไรเลยค่ะ เราทำถูกแล้วใช่มั้ยคะ