ผมเคยรักกับผู้หญิงคนหนึ่งมา 1 ปี 2 เดือน ซึ่งสำหรับคนอื่นอาจจะมองว่าเป็นเวลาไม่นาน
แต่สำหรับตัวผมเองเป็นระยะเวลาที่ผมคบกับใครได้นานที่สุดแล้วเนื่องจากผมเป็นคนค่อนข้างเสเพล ทำให้เวลาผมมีแฟนผมมักนอกใจแฟนบ่อยๆแล้วจบที่เลิกรากันไป ซึ่งหลายๆครั้งผมไม่ค่อยเสียใจกับการเสียใครซักคนไป
จนวันนึงผมได้มีโอกาสรู้จักกับผู้หญิงคนหนึ่ง จริงๆเธอเป็นเพื่อนของแฟนเก่าผมเราเคยรู้จักกันมานานแล้วแต่ไม่เคยได้คุยกัน ช่วงนั้นเธออกหักแล้วทักผมมาเหมือนกับต้องการใครซักคน ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ผมไม่ได้มีแฟนมานานมากเพราะเริ่มจะชอบที่อยู่คนเดียว เราได้มีโอกาสคุยกันได้เห็นมุมมองของกันและกัน จนผมตัดสินใจชวนเธอไปเกาะล้านวันนั้นคือวันที่เราตกลงใจเริ่มใช้คำว่า
“เราเป็นแฟกัน”
ชีวิตรักช่วงแรกค่อนข้างจะไม่ลงตัวเพราะระยะทางที่เราอยู่ไกลกันคนละจังหวัดทำให้เราไม่ได้เจอกันบ่อย แต่ผมมักมีความสุขเสมอกับการได้ยินเสียงของเธอผ่านโทรศัพท์ เราคุยกันทุกวันหลังเลิกงาน ตอนตื่นนอน ตอนพักเที่ยง จนกลายเป็นว่าไม่มีซักวันที่ผมจะทนได้ถ้าไม่ได้คุยกับเธอ
แล้ววันนึงผมก็ตัดสินใจไปใช้ชีวิตกับเธอ ช่วงเวลานั้นมีความสุขมากเรามีความทรงจำที่ดีมากมายต่อกันและกัน ได้ไปเที่ยว ได้หัวเราะ ได้ร้องไห้ ได้ทำทุกอย่างที่เราอยากทำไปด้วยกัน เธอเป็นคนที่พาผมออกจากเรื่องราวแย่ๆทุกอย่างในชีวิต เป็นคนเดียวที่รักผมแม้ว่าผมจะห่วยจะแย่แค่ไหน แต่เธอไม่เคยมองสิ่งเหล่านั้นเลย
หลังจากเวลาผ่านไปรักของเรายังอยู่ดี แต่มีปัญหาหลายๆเรื่องเข้ามา ทำให้สัมพันธ์ที่ดีเริ่มเปลี่ยนเป็นความกดดันของกันและกัน ทำให้เราทะเลาะกันบ่อย อาจเป็นเพราะจากความงี่เง่าของผมด้วยเลยทำให้ทุกอย่างพังลงไป จนสุดท้ายเราก็ไปกันต่อไม่ได้...
ตอนนี้เราเลิกกันแล้วแต่ไม่มีแม้แต่คำบอกลา ไม่มีคำบอกเลิก ไม่ได้เห็นหน้ากัน ไม่ได้เจอกัน ไม่ได้คุยกันอีกเลย ผมรู้สึกทรมานมากกับความทรงจำที่มีอยู่ ยังนั่งกดตุ๊กตาอัดเสียงที่เธอบอกรักผม ดูรูปเก่าๆที่ผมกับเธอเคยถ่ายด้วยกัน นั่งอ่านจดหมายที่เขียนมาให้ผมตอนผมเป็นทหารเกณฑ์ ผมพยายามจะลองคุยกับคนใหม่ พยายามทำให้ตัวเองมีความสุข แต่สุดท้ายความสุขทั้งหมดของผม คือเธอ ผมไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงกับความรู้สึกนี้อีกแล้วเพราะเราก็คงไม่ได้เจอไม่ได้คุยกับเขาอีกแล้ว คงไม่ได้มีโอกาสจะบอกหรืออะไรอีกแล้ว ได้แต่อยู่ไปวันๆกับความคิดถึงที่มีให้ผู้หญิงคนนึง
ตอนนี้เราต่างคนต่างมีชีวิตใหม่ของกันและกันผมได้รับรู้ข่าวสารของเธอบ้างในบางทีจากเพื่อนๆ ว่าเธอสบายดีมีความสุขและมีคนที่คุยด้วยแล้ว แต่ตัวผมกับทุกข์ทรมานอยู่กับการพยายามลืมเธอ ฝันถึงเธอบ่อยๆ ตื่นมาร้องไห้เพราะมันไม่ใช่เรื่องจริง
...
สุดท้ายผมก็ทำไม่ได้ ตอนนี้ผมไม่ทรมานแล้วเพราะผมไม่พยายามลืมเธอแล้ว ยอมรับกับตัวเองว่าครั้งหนึ่งผมเคยรักเธอมาก และคงไม่มีทางจะลืมเธอได้ แต่ก็รู้สึกนอยด์ๆทุกที่ที่รู้ว่าเธอไปไหนกับใคร
สุดท้ายแล้วผมแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมคนสองคนที่รักกันมากๆ ถึงต้องเลิกรากันไปและไม่ได้เจอไม่ได้คุยกันอีกเลย ผมไม่รู้นะว่าเธอจะคิดถึงผมไหม แต่ผมจะคิดถึงเธอแบบนี้ไปทุกวัน คงอีกนานหรืออาจจะตลอดไปเลยที่จะคิดถึงเธอ
ใครเคยมีประสบการณ์ความรักที่ดีมาก แต่ต้องเลิกกัน มาแชร์ประสบการณ์กันครับ
แต่สำหรับตัวผมเองเป็นระยะเวลาที่ผมคบกับใครได้นานที่สุดแล้วเนื่องจากผมเป็นคนค่อนข้างเสเพล ทำให้เวลาผมมีแฟนผมมักนอกใจแฟนบ่อยๆแล้วจบที่เลิกรากันไป ซึ่งหลายๆครั้งผมไม่ค่อยเสียใจกับการเสียใครซักคนไป
จนวันนึงผมได้มีโอกาสรู้จักกับผู้หญิงคนหนึ่ง จริงๆเธอเป็นเพื่อนของแฟนเก่าผมเราเคยรู้จักกันมานานแล้วแต่ไม่เคยได้คุยกัน ช่วงนั้นเธออกหักแล้วทักผมมาเหมือนกับต้องการใครซักคน ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ผมไม่ได้มีแฟนมานานมากเพราะเริ่มจะชอบที่อยู่คนเดียว เราได้มีโอกาสคุยกันได้เห็นมุมมองของกันและกัน จนผมตัดสินใจชวนเธอไปเกาะล้านวันนั้นคือวันที่เราตกลงใจเริ่มใช้คำว่า
“เราเป็นแฟกัน”
ชีวิตรักช่วงแรกค่อนข้างจะไม่ลงตัวเพราะระยะทางที่เราอยู่ไกลกันคนละจังหวัดทำให้เราไม่ได้เจอกันบ่อย แต่ผมมักมีความสุขเสมอกับการได้ยินเสียงของเธอผ่านโทรศัพท์ เราคุยกันทุกวันหลังเลิกงาน ตอนตื่นนอน ตอนพักเที่ยง จนกลายเป็นว่าไม่มีซักวันที่ผมจะทนได้ถ้าไม่ได้คุยกับเธอ
แล้ววันนึงผมก็ตัดสินใจไปใช้ชีวิตกับเธอ ช่วงเวลานั้นมีความสุขมากเรามีความทรงจำที่ดีมากมายต่อกันและกัน ได้ไปเที่ยว ได้หัวเราะ ได้ร้องไห้ ได้ทำทุกอย่างที่เราอยากทำไปด้วยกัน เธอเป็นคนที่พาผมออกจากเรื่องราวแย่ๆทุกอย่างในชีวิต เป็นคนเดียวที่รักผมแม้ว่าผมจะห่วยจะแย่แค่ไหน แต่เธอไม่เคยมองสิ่งเหล่านั้นเลย
หลังจากเวลาผ่านไปรักของเรายังอยู่ดี แต่มีปัญหาหลายๆเรื่องเข้ามา ทำให้สัมพันธ์ที่ดีเริ่มเปลี่ยนเป็นความกดดันของกันและกัน ทำให้เราทะเลาะกันบ่อย อาจเป็นเพราะจากความงี่เง่าของผมด้วยเลยทำให้ทุกอย่างพังลงไป จนสุดท้ายเราก็ไปกันต่อไม่ได้...
ตอนนี้เราเลิกกันแล้วแต่ไม่มีแม้แต่คำบอกลา ไม่มีคำบอกเลิก ไม่ได้เห็นหน้ากัน ไม่ได้เจอกัน ไม่ได้คุยกันอีกเลย ผมรู้สึกทรมานมากกับความทรงจำที่มีอยู่ ยังนั่งกดตุ๊กตาอัดเสียงที่เธอบอกรักผม ดูรูปเก่าๆที่ผมกับเธอเคยถ่ายด้วยกัน นั่งอ่านจดหมายที่เขียนมาให้ผมตอนผมเป็นทหารเกณฑ์ ผมพยายามจะลองคุยกับคนใหม่ พยายามทำให้ตัวเองมีความสุข แต่สุดท้ายความสุขทั้งหมดของผม คือเธอ ผมไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงกับความรู้สึกนี้อีกแล้วเพราะเราก็คงไม่ได้เจอไม่ได้คุยกับเขาอีกแล้ว คงไม่ได้มีโอกาสจะบอกหรืออะไรอีกแล้ว ได้แต่อยู่ไปวันๆกับความคิดถึงที่มีให้ผู้หญิงคนนึง
ตอนนี้เราต่างคนต่างมีชีวิตใหม่ของกันและกันผมได้รับรู้ข่าวสารของเธอบ้างในบางทีจากเพื่อนๆ ว่าเธอสบายดีมีความสุขและมีคนที่คุยด้วยแล้ว แต่ตัวผมกับทุกข์ทรมานอยู่กับการพยายามลืมเธอ ฝันถึงเธอบ่อยๆ ตื่นมาร้องไห้เพราะมันไม่ใช่เรื่องจริง
...
สุดท้ายผมก็ทำไม่ได้ ตอนนี้ผมไม่ทรมานแล้วเพราะผมไม่พยายามลืมเธอแล้ว ยอมรับกับตัวเองว่าครั้งหนึ่งผมเคยรักเธอมาก และคงไม่มีทางจะลืมเธอได้ แต่ก็รู้สึกนอยด์ๆทุกที่ที่รู้ว่าเธอไปไหนกับใคร
สุดท้ายแล้วผมแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมคนสองคนที่รักกันมากๆ ถึงต้องเลิกรากันไปและไม่ได้เจอไม่ได้คุยกันอีกเลย ผมไม่รู้นะว่าเธอจะคิดถึงผมไหม แต่ผมจะคิดถึงเธอแบบนี้ไปทุกวัน คงอีกนานหรืออาจจะตลอดไปเลยที่จะคิดถึงเธอ