สวัสดีเพื่อนๆชาว pantip ครับ ผมมีเรื่องอยากจะมาเล่าให้ฟัง เกริ่นก่อนก็คือ ครอบครัวผม มี พ่อ แม่ มีพี่ชาย รวมผมด้วย 3 คน และจะมีผู้หญิงคนหนึ่งที่พ่อแม่ผมจ้างมาช่วยเลี้ยงมาอยู่ที่บ้าน ชื่อป้าอ้วน ตอนมาอยู่บ้านผมแรกๆ อายุแก 48 ปี ป้าอ้วนเป็นเหมือนแม่นมของผม คอยช่วยเลี้ยงดูผมมารักผมและผมก็รักแกมากเวลาและตอนเด็กๆวัยรุ่นผมมักจะมีปัญหาป้าอ้วนก็จะให้กำลังใจเสมอ รวมถึงชอบให้ตังไปเที่ยวทีเป็นพัน ทั้งๆที่สถานะของแกจริงๆ เป็นลูกจ้างของพ่อแม่ผมด้วยซ้ำ แต่ที่บ้านไม่เคยมีใครคิดแบบนั้นเลยครับ และแกชอบไปพูดกับคนอื่นเสมอๆว่าใครอย่ามาแตะต้องของชั้นนะ ชั้นเลี้ยงของชั้นมาอยู่ด้วยกันก็มีขัดคอกันบ้างทะเลาะกันบ้างแต่ไม่เคยรุนแรง
แต่แล้วเวลาของผมกับป้าอ้วนก็อยู่ด้วยกันได้เพียง 22 ปี ช่วงหลังๆป้าอ้วนมักบ่นเหนื่อยง่ายหายใจไม่สะดวกและเนื่องจากแกมีน้ำหนักตัวเยอะและ อยู่มาถึงวันที่ 28 เมษายน 2559 แกมีนัดไปตรวจโรคหัวใจที่ รพ เอกชนแห่งหนึ่งย่านเทพารักษ์ เพื่อที่จะทำบอลลูน แต่เกมพลิก หมอบอกเส้นเลือดเปราะเกินไปที่จะทำบอลลูน จึงต้องทำการผ่าตัดบายพาสหัวใจ ซึ่งเป็นผ่าตัดใหญ่ ผมกังวลมาก นอนไม่หลับ โทรเข้าไปที่ รพ ทั้งคืนจน พยาบาลรำคาญผม (เพื่อนๆหลายคนอาจจะคิดว่าแกจากไปเพราะผ่าตัดบายพาสแล้วไม่ฟื้น) แต่ไม่ใช่ครับ แกฟื้นขึ้นมา หมอบอกอาการดีมาก ฟิ้นตัวไว คุยได้เสียงดังลั่นโรงพยาบาล และวันที่ 1 พฤษภา ซึ่งเป็นวันแรงงาน ผมได้ไปเยี่ยมครับ ที่ห้อง icu หมอบอกให้ผมคุยได้ 10 นา่ที แต่ผมรั้นคุยกับแกไปชั่วโมงกว่าไม่มีลางอะไรทั้งนั้นครับ พร้อมทั้งบอกแกว่าเดี๋ยวอีก 2 วันผมจะมาใหม่ แต่แล้ว อาจารย์เกิดนัดสอบควิช กระทันหัน ผมจึงไม่ได้ไปครับ และถัดจากวันนั้นแม่ผมไปเยี่ยม แกบอกว่า เนี่ยชั้นนั่งรอเจ้า(ชื่อผม)ทั้งวันเลย ผมก็ฝากแม่บอกไปว่า เดี๋ยวรอกลับบ้านจะโดดเรียนกลับมาหาเลย
จนกระทั่ง หมอบอกว่าอีก 1 วันก็จะกลับบ้านได้แล้ว พยาบาลโทรเข้ามาแจ้งกับพ่อแม่ผมว่า อยู่ๆป้าแกก็นิ่งไป ไม่รู้เป็นอะไร สรุปว่า อยู่ดีๆ ดันมี ลิ่มเลือด ไปอุดตันในสมอง ทำให้สมองตายไป 90 % ตอนนั้นพ่อแม่ปิดผม เพราะกลัวผมจะเครียดแล้วเรียนไม่รู้เรื่อง แต่พอช่วงหัวค่ำผมโทรหาแม่ผมปกติคุยเรื่องทั่วไปรวมถึงเรื่องป้าอ้วน แม่ผมทำเสียงอ้ำๆอึ้งๆ จนเล่าให้ผมฟัง เพื่อนๆครับ เพื่อนๆเคยมีอาการแบบเจ็บแปลบกลางหน้าอกไหมครับ ปากสั่น มือสั่น น้ำตาไหลพรากออกมาอัตโนมัติ ผมนอนร้องไห้ทั้งคืน และโทษตัวเองว่าทำไมไม่ยอมไปหาแก หลังจากนั้นถัดมา 1 วันแกก็เสียครับด้วยอายุ 69 ปี พี่ชายผมไปดูใจครั้งสุดท้าย ผมขอให้พี่ชายผมเอาโทรศัพท์แนบหูป้าอ้วน และผมก็คุยครับ คุยโดยที่แกไม่รับรู้อะไรนั่นแหละ ร้องไห้ขอร้องให้ตื่น แต่มันก็เป็นเพียงเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ครับ แกเสียในเวลา 4 ทุ่มในวันถัดมา ช่วงนั้นผมไม่เป็นอันทำอะไร ช่วงเช้าผมรีบเดินทางกลับจาก กทม ไปที่บ้านเกิด ผมได้โดดเรียนกลับมาหาจริงๆครับ แต่หาแบบนี้ไม่ค่อยจะดีเลย ผมร้องไห้ตลอดเวลา ไม่กินข้าว และ ไม่มีอารมณ์ทำอะไรเลย จนกระทั้งกลับมาถึงวัดที่จัดงาน ผมก็รีบโผไปกอดศพกอดแล้วกอดอีก จนถึงะพิธีรดน้ำมันก็กอดไว้และขอกับแกว่าถ้าเป็นไปได้ให้กลับมาเกิดเป็นลูกของผม อันนี้ผมก็ไม่รู้หรอกครับว่ามีจริงไหม
หลังจากนั้นผมเหมือนคนเป็นโรคซึมเศร้าไปพักนึง ต้องกินยานอนหลับ ข้าวไม่ค่อยกิน และไม่อยากพบเจอใคร ไม่อยากพูดคุยกับใคร ยกเว้นคนในครอบครัว จนผมบวชพระ ซึ่งทีแรกกะว่าจะบวช 15 วัน แต่ป้าอ้วนทำให้ผมอยากบวชให้ 1 พรรษาครับ ผมลองเหมือนคนบ้าเอากระดูกของป้าอ้วนมานอนด้วยในกุฎิ แต่ก็ไม่เคยเจอเลยครับ แม่แต่เงา ผมยังคงร้องไห้ทุกวันทั้งผ้าเหลือง จนเวลาร่วงเลยผ่านไป 2 ปีละครับ เวลาก็ทำให้ผมดีขึ้นบ้างครับแต่ไม่ได้ทำให้ลืมหรอกแต่ ภาพหญิงชรารูปร่างอ้วนใจดีติดอยู่ในใจผมตลอดเวลาเพราะความคิดถึง ... อีกอย่างแกสัญญากับผมว่า จะอยู่ถึงงานบวชผม งานรับปริญญาผม รอถึงวันที่ผมเดินด้วยตัวเองได้ มีครอบครัวอะไรแบบนี้ นึกแล้วมันเจ็บครับ
เรื่องนี้นะครับ ทำให้ผมคิดได้เลยว่าผมจะไม่ห่างจากครอบครัวของผมไปไหนอีกแล้ว นี่ขนาดไม่ใช่พ่อแม่ผมแท้ๆนะครับ และถ้าเป็นพ่อแม่ของผมแท้ๆ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าชีวิตผมจะเป็นไง
ผมอยากจะฝากถึงเพื่อนๆทุกคนนะครับว่าใส่ใจคนที่เรารักและรักเราให้มากๆนะครับ ให้เวลากับท่านมากๆ อย่าประวิงเวลา ถ้าหากวันไหนไม่มีโอกาสอีกแล้วมันเศร้ามากๆเลยนะครับ แล้วมันจะเป็นปมไปตลอดชีวิต ยังไงก็ขอบคุณทุกคนที่อ่านจบนะครับ ผมอยากระบายให้ฟังเฉยๆ ถ้ารบกวนใครก็ขอโทษด้วยนะครับ สุดท้ายผมก็เข้าใจครับว่าโลกของเรามันก็เป็นแบบนี้มีพบก็ต้องมีพรากมีจากลาเป็นสัจธรรมอยู่แล้วแต่ก็นะไม่มีอะไรห้ามความคิดถึงและความทรงจำอันล้ำค่าที่สุดในชีวิตผมได้เลยครับ
ผมเห็นคนลักษณะหญิงชราผมสีดอกเลารูปร่างอ้วนที่ไหนน้ำตานองหน้าทุกครั้งเลยครับ เฮ้ออ
ปล.อยากสอบถาม เคสลิ่มเลือดอุดตันหลังทำบายพาส มันมีโอกาสเกิดขึ้นสูงไหมครับ
อยากระบายความรู้สึก และเป็นอุทาหรณ์ เกี่ยวกับคนในครอบครัวครับ
แต่แล้วเวลาของผมกับป้าอ้วนก็อยู่ด้วยกันได้เพียง 22 ปี ช่วงหลังๆป้าอ้วนมักบ่นเหนื่อยง่ายหายใจไม่สะดวกและเนื่องจากแกมีน้ำหนักตัวเยอะและ อยู่มาถึงวันที่ 28 เมษายน 2559 แกมีนัดไปตรวจโรคหัวใจที่ รพ เอกชนแห่งหนึ่งย่านเทพารักษ์ เพื่อที่จะทำบอลลูน แต่เกมพลิก หมอบอกเส้นเลือดเปราะเกินไปที่จะทำบอลลูน จึงต้องทำการผ่าตัดบายพาสหัวใจ ซึ่งเป็นผ่าตัดใหญ่ ผมกังวลมาก นอนไม่หลับ โทรเข้าไปที่ รพ ทั้งคืนจน พยาบาลรำคาญผม (เพื่อนๆหลายคนอาจจะคิดว่าแกจากไปเพราะผ่าตัดบายพาสแล้วไม่ฟื้น) แต่ไม่ใช่ครับ แกฟื้นขึ้นมา หมอบอกอาการดีมาก ฟิ้นตัวไว คุยได้เสียงดังลั่นโรงพยาบาล และวันที่ 1 พฤษภา ซึ่งเป็นวันแรงงาน ผมได้ไปเยี่ยมครับ ที่ห้อง icu หมอบอกให้ผมคุยได้ 10 นา่ที แต่ผมรั้นคุยกับแกไปชั่วโมงกว่าไม่มีลางอะไรทั้งนั้นครับ พร้อมทั้งบอกแกว่าเดี๋ยวอีก 2 วันผมจะมาใหม่ แต่แล้ว อาจารย์เกิดนัดสอบควิช กระทันหัน ผมจึงไม่ได้ไปครับ และถัดจากวันนั้นแม่ผมไปเยี่ยม แกบอกว่า เนี่ยชั้นนั่งรอเจ้า(ชื่อผม)ทั้งวันเลย ผมก็ฝากแม่บอกไปว่า เดี๋ยวรอกลับบ้านจะโดดเรียนกลับมาหาเลย
จนกระทั่ง หมอบอกว่าอีก 1 วันก็จะกลับบ้านได้แล้ว พยาบาลโทรเข้ามาแจ้งกับพ่อแม่ผมว่า อยู่ๆป้าแกก็นิ่งไป ไม่รู้เป็นอะไร สรุปว่า อยู่ดีๆ ดันมี ลิ่มเลือด ไปอุดตันในสมอง ทำให้สมองตายไป 90 % ตอนนั้นพ่อแม่ปิดผม เพราะกลัวผมจะเครียดแล้วเรียนไม่รู้เรื่อง แต่พอช่วงหัวค่ำผมโทรหาแม่ผมปกติคุยเรื่องทั่วไปรวมถึงเรื่องป้าอ้วน แม่ผมทำเสียงอ้ำๆอึ้งๆ จนเล่าให้ผมฟัง เพื่อนๆครับ เพื่อนๆเคยมีอาการแบบเจ็บแปลบกลางหน้าอกไหมครับ ปากสั่น มือสั่น น้ำตาไหลพรากออกมาอัตโนมัติ ผมนอนร้องไห้ทั้งคืน และโทษตัวเองว่าทำไมไม่ยอมไปหาแก หลังจากนั้นถัดมา 1 วันแกก็เสียครับด้วยอายุ 69 ปี พี่ชายผมไปดูใจครั้งสุดท้าย ผมขอให้พี่ชายผมเอาโทรศัพท์แนบหูป้าอ้วน และผมก็คุยครับ คุยโดยที่แกไม่รับรู้อะไรนั่นแหละ ร้องไห้ขอร้องให้ตื่น แต่มันก็เป็นเพียงเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ครับ แกเสียในเวลา 4 ทุ่มในวันถัดมา ช่วงนั้นผมไม่เป็นอันทำอะไร ช่วงเช้าผมรีบเดินทางกลับจาก กทม ไปที่บ้านเกิด ผมได้โดดเรียนกลับมาหาจริงๆครับ แต่หาแบบนี้ไม่ค่อยจะดีเลย ผมร้องไห้ตลอดเวลา ไม่กินข้าว และ ไม่มีอารมณ์ทำอะไรเลย จนกระทั้งกลับมาถึงวัดที่จัดงาน ผมก็รีบโผไปกอดศพกอดแล้วกอดอีก จนถึงะพิธีรดน้ำมันก็กอดไว้และขอกับแกว่าถ้าเป็นไปได้ให้กลับมาเกิดเป็นลูกของผม อันนี้ผมก็ไม่รู้หรอกครับว่ามีจริงไหม
หลังจากนั้นผมเหมือนคนเป็นโรคซึมเศร้าไปพักนึง ต้องกินยานอนหลับ ข้าวไม่ค่อยกิน และไม่อยากพบเจอใคร ไม่อยากพูดคุยกับใคร ยกเว้นคนในครอบครัว จนผมบวชพระ ซึ่งทีแรกกะว่าจะบวช 15 วัน แต่ป้าอ้วนทำให้ผมอยากบวชให้ 1 พรรษาครับ ผมลองเหมือนคนบ้าเอากระดูกของป้าอ้วนมานอนด้วยในกุฎิ แต่ก็ไม่เคยเจอเลยครับ แม่แต่เงา ผมยังคงร้องไห้ทุกวันทั้งผ้าเหลือง จนเวลาร่วงเลยผ่านไป 2 ปีละครับ เวลาก็ทำให้ผมดีขึ้นบ้างครับแต่ไม่ได้ทำให้ลืมหรอกแต่ ภาพหญิงชรารูปร่างอ้วนใจดีติดอยู่ในใจผมตลอดเวลาเพราะความคิดถึง ... อีกอย่างแกสัญญากับผมว่า จะอยู่ถึงงานบวชผม งานรับปริญญาผม รอถึงวันที่ผมเดินด้วยตัวเองได้ มีครอบครัวอะไรแบบนี้ นึกแล้วมันเจ็บครับ
เรื่องนี้นะครับ ทำให้ผมคิดได้เลยว่าผมจะไม่ห่างจากครอบครัวของผมไปไหนอีกแล้ว นี่ขนาดไม่ใช่พ่อแม่ผมแท้ๆนะครับ และถ้าเป็นพ่อแม่ของผมแท้ๆ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าชีวิตผมจะเป็นไง
ผมอยากจะฝากถึงเพื่อนๆทุกคนนะครับว่าใส่ใจคนที่เรารักและรักเราให้มากๆนะครับ ให้เวลากับท่านมากๆ อย่าประวิงเวลา ถ้าหากวันไหนไม่มีโอกาสอีกแล้วมันเศร้ามากๆเลยนะครับ แล้วมันจะเป็นปมไปตลอดชีวิต ยังไงก็ขอบคุณทุกคนที่อ่านจบนะครับ ผมอยากระบายให้ฟังเฉยๆ ถ้ารบกวนใครก็ขอโทษด้วยนะครับ สุดท้ายผมก็เข้าใจครับว่าโลกของเรามันก็เป็นแบบนี้มีพบก็ต้องมีพรากมีจากลาเป็นสัจธรรมอยู่แล้วแต่ก็นะไม่มีอะไรห้ามความคิดถึงและความทรงจำอันล้ำค่าที่สุดในชีวิตผมได้เลยครับ
ผมเห็นคนลักษณะหญิงชราผมสีดอกเลารูปร่างอ้วนที่ไหนน้ำตานองหน้าทุกครั้งเลยครับ เฮ้ออ
ปล.อยากสอบถาม เคสลิ่มเลือดอุดตันหลังทำบายพาส มันมีโอกาสเกิดขึ้นสูงไหมครับ