[เพราะตัวผมหรือตัวเธอ ถึงได้เลิกลากัน.?]

ตลอดระยะเวลา 2 ปีผมลืมไปอย่างนึงที่ลืมไปซะสนิทใจผมคิดว่าผมเทใจให้ไปแล้วจะได้ใจกลับมา แต่ความจริงมันไม่ใช่อย่างที่ผมคิด สิ่งที่ผมได้กลับมาคือ “เกลือ” จากคราบน้ำตาของผมเอง ผมเสียใจมากที่ชีวิตคู่ของผมมันเป็นแบบนี้ ผมพยายามอย่างมากที่จะเปลี่ยนทุกอย่างยอมทำทุกอย่างให้ชีวิตคู่ไปรอด คนทุกคนมี “ศักดิ์ศรี” อยู่ในตัวทุกคน แต่บางเรื่องผมยอมทิ้งศักดิ์ศรี เพื่อประคับประครองกันไปผมคิดว่าในสิ่งที่ทำเต็มใจทำให้ จะถึงความคิดและจิตใจเธอ แต่มันไม่เป็นไปอย่างที่ผมคิดเลยซักนิดเดียว ณ ตอนนี้มันแตกต่างไปโดนสิ้นเชิง ผมคิดมาตลอดว่าผม เลือกแล้วเธอคงไม่ทำให้ผมเสียใจแน่นอน ผมเลยเลือกที่จะหยุดทุกอย่างเพื่อเธอ เลิกเที่ยว เลิกกลับดึก เลิกเจ้าชู้ ขนาดวันเกิดหรืองานสำคัญต่างๆในกลุ่มเพื่อน ผมยังปฏิเสธไม่ไปเพื่อความสบายใจของเธอ โดยไม่สนใจว่าเพื่อนๆจะคิดยังไง สิ่งเดียวที่หมุนรอบตัวผมตลอดเวลาคือเธอ ผมโฟกัสอยู่ที่เธอจุดเดียว จนลืมมองคนรอบข้างผม ผมไม่ได้เผื่อใจไว้เจ็บเลยแม้แต่นิดเดียว ผมไม่ได้นึกถึงเลยว่าถ้าวันนึงผมเกิดผิดหวังเสียใจขึ้นมาใครจะคอยซัพพอร์ทผม ใครจะคอยให้กำลังใจ มันก็จิงอย่างที่เธอใช้เรื่องนี้มาตัดความสัมพันธ์ ระหว่างผมกับเธอ คือ ผมเป็นคนอารมณ์ร้อน โมโหแรง แต่ผมถามหน่อยว่า คนที่ไหนครับ นั่งๆนอนๆอยู่จะลุกขึ้นมาเหวี่ยงวีนแฟนตัวเอง ถ้าไม่มีเรื่องอะไรมาสะกิดใจ ทำให้ต้องเป็นแบบนั้น ผมไม่ใช่คนบ้าที่จะคาดเดาอารมณ์ไม่ได้ 2 ปีสำหรับผมมันนานนะเพราะผมไม่เคยคบใครนานขนาดนี้ มีทั้งทุกข์และสุขรวมๆกันไป ความสุขมันมากจนล้นสำหรับผม มันทำให้มองข้ามความผิดของเธอได้ทุกอย่าง เรื่องบางเรื่องผมรู้ผมเห็น แต่ผมเลือกที่จะไม่พูด เพื่อไม่อยากมีปัญหากัน ผมเชื่อว่าเธอมองเห็นในสิ่งที่ผมเปลี่ยนเพื่อเธอ แต่ไม่เคยเห็นความสำคัญของมันแม้แต่ซักนิดเดียว แต่เรื่องงานบ้านเธอไม่เคยบกพร่องผมกล้าพูดเรื่องนี้ ช่วงเริ่มคบกันใหม่ๆเธอยอมทำทุกอย่างเพื่อจะหยุดคนอย่างผมให้ได้ วันนึงผมได้เห็นความดีของเธอหลายๆอย่างที่เธอมอบให้กับผมและครอบครัว ผมคิดว่า ในเมื่อเธอเอาใจมาแลก ผมก็ควรจะหยุดเพื่อเธอ หลังจากวันที่ผมคิดจะหยุดผมก็ลงมือทำทันที ไม่ใช่ว่าผมไม่เคยผิดต่อเธอ ผมก็ผิดเรื่อง ผู้หญิง เคยนอกใจเธอ เคยขอโอกาสมาครั้งนึง หลังจากที่ผมได้เห็นน้ำตาเธอไหล เห็นความทุกข์ทรมาน ทำให้ผมคิดได้ว่าผมจะไม่ทำมันอีก และผมก็ทำได้ ผมไม่ใช่คนดีอะไร ในเมื่อผมรักแล้วผมก็รักสุดใจ ทำให้ได้ทุกอย่างถ้าผมมีปัญญาทำได้ ผมเลือกเก็บแต่ความรู้สึกดีๆเอาไว้ พอมีเรื่องไม่ดีเข้ามา ผมจะหาความจริงรู้ทั้งรู้ว่ามันรู้แล้วต้องรู้สึกแย่ แต่ผมยอมแลกเพื่อที่จะได้รู้มัน โดยไม่คิดถึงผลที่ตามมา ว่าตัวเองจะมีสภาพยังไง วิธีลบความรู้สึกแย่ไปให้หมดคือ “คิดถึงช่วงเวลาที่มีความสุขด้วยกัน” มันช่วยได้จริงๆ พอมาวันนี้ เธอบอกว่าตลอดเวลาเธอต้องอดทนกัดฟันกับอารมณ์ผมขนาดไหน ที่ผมนึกๆแล้ว มีไม่เกิน 3-4 ครั้ง ที่มีอารมณ์แรงๆ ใส่เธอไป ก็อย่างที่ผมบอกนั้นแหละ ถ้าไม่ทำเรื่องอะไรคนเราก็ไม่เกิดอารมณ์หรอกครับ ผมก็เกือบเชื่อว่าเป็นเพราะตัวผมอารมณ์ร้อนจริงๆ จนวันนี้ ผมได้เรียบเรียงทุกอย่าง เวลาเทออยู่บ้านเมื่อก่อน กี่โมงก็วีดีโอคลอได้ตลอด นอนอยู่ข้างๆแม่ ก็คุยได้สบายๆ ชิลๆกันไป ตามภาษาช่วงโปรโมชั่นจนมา2-3 เดือนก่อนหน้านี่ คนเราเคยอยุ่ด้วยกันทั้งกินทั้งนอนทั้งอะไรอีกหลายอย่าง มันจะเก็บอยู่ในความทรงจำและความรู้สึกของเราโดยอัตโนมัต ที่เค้าเรียกว่า รับรู้ได้ด้วยความรู้สึก ใช่ผมรับรู้ได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของเธอ ทั้งเรื่อง เวลาที่ให้กัน การดูแลเอาใจใส่ คำพูดคำจาเปลี่ยนไป มีแต่คำเจ็บพูดใส่ผม ทั้งๆที่เมื่อก่อนไม่เคยมี ผมรับรู้ได้ด้วยความรู้สึก พอผมคิดจะพูดว่าเป็นเพราะอะไร ถึงได้เปลี่ยน เธอก็จะหาว่าผมคิดมากไปเอง ok ผมคงคิดมากไปเอง วันเวลาผ่านไปมันยิ่งหนักขึ้นเรื่อยๆ ไม่แคร์กันเหมือนเก่า คิดจะพ่นอะไรก็พ่นออกมา ผมก็ได้แต่เก็บมันเอาไว้ในใจคนเดียว ต้องทำเหมือนไม่มีอะไร เพราะผมกลัว กลัวจะเสียเธอไป จนวันสุดท้ายที่เราได้อยู่ด้วยกัน มีปากเสียงก้นรุนแรงมาก ต่างคนต่างแรง ก็ใส่กันยับ แค่เรื่องที่ว่า ผมจะไปส่งเธอที่สนามบิน  แต่เธอเรียก Grap มาก่อนแล้วโดยที่ผมไม่รู้ว่าเธอได้โทรนัดตั้งแต่เมื่อวาน ในความคิดผมคือ ควรจะดีใจป่ะว่ะที่แฟนจะไปส่ง แต่เธอไม่คิดแบบนั้น มีอาการอย่างรุนแรง ชักสีหน้า ไม่พอใจต่างๆนาน ก็มีอยู่เรื่องนึงแล่นเข้ามาในสมองผมทันทีคือ Grap หรือ ใคร กันแน่ที่มารับ ยิ่งคิดก็ยิ่งหึง ยิ่งหวง สาดแต่คำเสียๆใส่กัน ต่างคนต่างแรงมันก็ยิ่งบานปราย (คิดว่าอะไรครับที่ทำให้ผมบ้าคลั่งขนาดนั้น) “ความหึงหวง” นั้นแหละครับ ระยะ2 ปีก็ไม่ได้หึงหวง ถี่ยิบขนาดนั่นป่ะ แต่ทำเป็นเหมือน ไม่มีไรดีเลย ชักอย่าง เรื่องโน้นเรื่องนี้เข้ามาโจมตีกัน คือผมคิดว่าโทรเรียกเค้าแล้วเค้าเสียเวลาก็จริง เสียคำพูดคนโทรเรียกก็จริง ก็แค่โอนค่าเสียเวลา ขอโทษขอโพยกันไปมันก็ไม่น่ามีปัญหาอะไร นับแต่ว่าคนที่มารับไม่ใช่ Grap หรือป่าว ถึงได้มีอารมณ์ใส่ผมแรงแบบนั้น ผมอาจจะเอาแต่ใจตัวเองแต่เรื่องนี้น่าคิด เซนต์มันบอกว่าเหมือนมันมีอะไรซักอย่าง ผมก็พยายามถามมาตลอด ว่ามีคนใหม่หรือป่าวถ้ามีพูดกันบอกกันตรงๆรู้สึกดีกว่า เธอก็ได้แต่ปฏิเสธ และคำตอบที่ผมได้คือ “ทุกอย่างที่เป็นแบบนี้เพราะผม ให้โทษตัวเอง” พอกำลังจะปรับจะเปลี่ยนตัวให้ดีขึ้น ก็เป็นอันต้องมีเรื่องนั่นโน้นนี่ขึ้นมาพูด เหมือนจะหาเรื่องทะเลาะ พยายามกันใหม่ก็ต้องมีเรื่องจุกจิกเข้ามาให้ทะเลาะกันพยามยามใหม่ไม่ถึงวัน เธอกลับบอกว่าผมทำไม่ได้หรอกต่างคนต่างอยู่ เออเว้ยแบบนี้ก็ได้หรอ ผมพอจะรู้ว่าที่เธอพูดที่เธอทำให้ผมรู้สึกแย่งต่างๆนาๆนั้นอ่ะ ทำเพื่อที่จะให้ผมตัดใจจากเธอ เธอว่าคนอย่างเธอ ต้องเลิกกับคนเก่าก่อน ถึงจะมีใหม่ได้ ไม่คิดหรอว่าสิ่งที่เธอทำใส่ผม ที่พูดแบบไม่แคร์ความรุ้สึกกันเลยซักนิด มันก็คือการบีบ การไล่ทางอ้อมนั่นแหละพอขอเวลาจากเธอคำตอบที่ได้คือ ไม่มีจะให้ ให้ได้แค่นี้ โคดเจ็บอ่ะแต่ต้องเก็บอาการ และข่มใจตัวเองเอาไว้
[คำถาม] *แบบนี้เรียกว่าหมดใจใช่ไหม?
               *สาเหตุที่แท้จริงน่าจะเป็นเพราะอะไร?
ปล.ผมยอมปล่อยเธอไปอย่างที่ใจเธอต้องการทุกวันนี้ผมยังคาใจกับสาเหตุที่ต้องเลิกกัน..?