สวัสดีค่ะ เราชื่อปอ เป็นลูกคนเล็กค่ะ เราเคยคิดว่าแม่รักเรามาตลอด จนมาวันนี้แหละค่ะ ตั้งแต่เเม่เลิกดับพ่อแม่ก็เปลี่ยนไป เอาแต่เล่นไพ่ ออกไปกินเหล้าบ้าง บางทีเราก็อยู่กับพี่แค่2คน เราย้ายบ้านใหม่ มาอยู่บ้านจัดสรร ที่ไกลจากในเมือง บางคืนเราก็กลัวแต่เราก็พูดอะไรไม่ได้หรอก แม่ก็เอาแต่พูดว่า กูทำงานมาเหนื่อยขนาดไหน ให้พักผ่อนไม่ได้หรอ รู้ไหมแม่เหนื่อยขนาดไหน เรื่องนี้เราชินแล้ว แต่ พอนานเข้าเรื่อยๆ พี่เรามีแฟนค่ะพี่เราก็จะคุยแต่กับแฟนดึกๆดื่นๆก็ไม่นอน (พี่แยกห้องค่ะ เรานอนกับแม่) พอพี่คุยแต่กับแฟน แม่ก็ไม่ว่าอะไรซักอย่าง แต่พอมากับเรา เราดูหนังใส่หูฟังเฉยๆ แม่ก็ด่าเราว่าวันๆไม่ทำอะไรเล่นแต่โทรศัพท์ ไม่น่าซื้อให้พอซื้อให้แล้วก็เป็นแบบนี้
——ต่อไปเรื่องเสื้อผ้าของใช้ละกันค่ะ———
แม่จะซื้อให้ค่ะ แต่ มันต้อง ถูก หรือไม่ก็ แม่ซื้อมาละใส่ไม่ได้ค่ะ เราค่อยได้เสื้อผ้าใหม่ บางครั้งมีญาติๆให้มาค่ะ ที่แม่ซื้อให้นับตัวได้เลยค่ะ แต่กลับกัน ของพี่ไม่ต้องเอ่ยปากเลยค่ะ แม่จะถามก่อนแป้ง อยากได้อะไรไหม เอาอะไรไหม เราฟังแล้วก็รู้สึกน้อยใจนะคะ ทำอะไรไม่ได้เหมือนเคย
รองเท้าเราก็คอนเวิร์ดค่ะ ของปลอมนะค่ะ แต่ของพี่เราก็ของแท้ค่ะ เราต้องรอใช้อะไรต่อจากพี่ตลอด กระเป๋าบ้าง ของอันอื่นบ้าง โทรศัพท์ยิ่งไม่ต้องพูดถึงค่ะ grand 2 แม่ใช้ตั้งแต่เราอยู่ป.4 ตอนนี้เราม.4 แล้ว (แม่เอาให้เราใช้) แม่ไม่ซื้อให้ใหม่แม่ให้เหตุผลว่า ไม่มีธุระต้องใช้ มีธุระอะไรต้องใช้เครื่องใหม่หรอ? ชุดชั้นในเรายังต้องภาวนาให้พี่เราใส่ไม่ได้เลยค่ะ ไม่ใช่ว่าไม่ซื้อให้เลยนะคะ ก็ซื้อค่ะแต่น้อยมากนับตัวได้
————เรื่องเงินบ้างค่ะ————
1อาทิตย์เราได้ 300บาทค่ะ พี่ก็ขอได้เรื่อยๆค่ะ เราเคยขอแล้วแต่แม่บอกว่า เราใข้ฟุ่มเฟือย ไม่รู้จักประหยัด เราก็เลยใช้เงินเก็บค่ะ บางครั้งพ่อก็เอาเงินมาให้ค่ะ เราคิดถึงพ่อนะ แต่เราคงไปอยู่กับพ่อไม่ได้หรอก เราอึดอัด อยากพูดแต่พูดไม่ได้ แม่พูดแต่ว่า พ่อไม่ดี พ่อเลว เราก็ได้แต่ฟัง 😭
.
.
.
ตอนนี้ เราเหมือนเป็นคนไม่ปกติค่ะ เราชอบพูดเหม่อคนเดียว ชอบคุยกับหมอนข้าง ตุ๊กตา แล้วกอดมันไว้แน่ๆ เราชอบตบหน้าตัวเองเวลาเครียด เราขอบกัดเล็บ เราขอบดึงผม เราชอบเอาส้อมมาจิ้มมือ จิ้มนิ้ว
.
.
.
แต่ไม่ใช่ว่าแม่ก็จะไม่ดีเลยนะ
เราเคยขอแม่ไปติวที่ขอนแก่น แม่ก็ให้ไปนะ พอเรากลับมาแม่บ่นว่า ตั้งแต่เราไปติว เราใช้เงินเยอะ เราไป 1เดือนค่ะ แม่ให้ 2,000 นี่ก็เยอะที่สุดที่เคยได้ แม่บ่นว่าเงินเดือนไม่พอ ทั้งค่านั่นค่านี้ ยังมาจ่ายให้เราอีก (เพราะแม่เอาไปเล่นไพ่แล้วเสีย ไม่มีที่ลงเลยมาด่าเรา ด่าพี่เราไม่ได้หรอกค่ะ นั้นมันลูกรักหนิ)
คิดยังไงกับการที่แม่เป็นแบบนี้
——ต่อไปเรื่องเสื้อผ้าของใช้ละกันค่ะ———
แม่จะซื้อให้ค่ะ แต่ มันต้อง ถูก หรือไม่ก็ แม่ซื้อมาละใส่ไม่ได้ค่ะ เราค่อยได้เสื้อผ้าใหม่ บางครั้งมีญาติๆให้มาค่ะ ที่แม่ซื้อให้นับตัวได้เลยค่ะ แต่กลับกัน ของพี่ไม่ต้องเอ่ยปากเลยค่ะ แม่จะถามก่อนแป้ง อยากได้อะไรไหม เอาอะไรไหม เราฟังแล้วก็รู้สึกน้อยใจนะคะ ทำอะไรไม่ได้เหมือนเคย
รองเท้าเราก็คอนเวิร์ดค่ะ ของปลอมนะค่ะ แต่ของพี่เราก็ของแท้ค่ะ เราต้องรอใช้อะไรต่อจากพี่ตลอด กระเป๋าบ้าง ของอันอื่นบ้าง โทรศัพท์ยิ่งไม่ต้องพูดถึงค่ะ grand 2 แม่ใช้ตั้งแต่เราอยู่ป.4 ตอนนี้เราม.4 แล้ว (แม่เอาให้เราใช้) แม่ไม่ซื้อให้ใหม่แม่ให้เหตุผลว่า ไม่มีธุระต้องใช้ มีธุระอะไรต้องใช้เครื่องใหม่หรอ? ชุดชั้นในเรายังต้องภาวนาให้พี่เราใส่ไม่ได้เลยค่ะ ไม่ใช่ว่าไม่ซื้อให้เลยนะคะ ก็ซื้อค่ะแต่น้อยมากนับตัวได้
————เรื่องเงินบ้างค่ะ————
1อาทิตย์เราได้ 300บาทค่ะ พี่ก็ขอได้เรื่อยๆค่ะ เราเคยขอแล้วแต่แม่บอกว่า เราใข้ฟุ่มเฟือย ไม่รู้จักประหยัด เราก็เลยใช้เงินเก็บค่ะ บางครั้งพ่อก็เอาเงินมาให้ค่ะ เราคิดถึงพ่อนะ แต่เราคงไปอยู่กับพ่อไม่ได้หรอก เราอึดอัด อยากพูดแต่พูดไม่ได้ แม่พูดแต่ว่า พ่อไม่ดี พ่อเลว เราก็ได้แต่ฟัง 😭
.
.
.
ตอนนี้ เราเหมือนเป็นคนไม่ปกติค่ะ เราชอบพูดเหม่อคนเดียว ชอบคุยกับหมอนข้าง ตุ๊กตา แล้วกอดมันไว้แน่ๆ เราชอบตบหน้าตัวเองเวลาเครียด เราขอบกัดเล็บ เราขอบดึงผม เราชอบเอาส้อมมาจิ้มมือ จิ้มนิ้ว
.
.
.
แต่ไม่ใช่ว่าแม่ก็จะไม่ดีเลยนะ
เราเคยขอแม่ไปติวที่ขอนแก่น แม่ก็ให้ไปนะ พอเรากลับมาแม่บ่นว่า ตั้งแต่เราไปติว เราใช้เงินเยอะ เราไป 1เดือนค่ะ แม่ให้ 2,000 นี่ก็เยอะที่สุดที่เคยได้ แม่บ่นว่าเงินเดือนไม่พอ ทั้งค่านั่นค่านี้ ยังมาจ่ายให้เราอีก (เพราะแม่เอาไปเล่นไพ่แล้วเสีย ไม่มีที่ลงเลยมาด่าเรา ด่าพี่เราไม่ได้หรอกค่ะ นั้นมันลูกรักหนิ)