ปัจจุบัน ผมเรียนอยู่ ปวช. ปี 2 สาขาอิเล็กทรอนิกส์
ในตอน ม.3 ผมสนใจใน "การดนตรี" มีพื้นฐานอัดแน่น และในเวลาเดียวกัน ผมก็สนใจในอะไรที่เกี่ยวกับ "อิเล็กทรอนิกส์" ด้วยเช่นกัน ตอนนั้น ผมก็ไม่ได้คิดอะไรหรอก แต่พอขึ้น ปวช. ปี 2 ผมเริ่มคิดถึงเรื่องอนาคต เราจะทำไรดี ด้วยความลำเอียงของ พ่อแม่ ผมเลยต้องเลือก "อิเล็กทรอนิกส์" มาก่อน ที่พ่อแม่ลำเอียงก็ ไม่ใช่เรื่องไรเลยครับ ถ้าเป็นเกี่ยวกับ "อิเล็กทรอนิกส์" เขาส่งเสริมเต็มที่ ขนาดที่ว่าส่งผมเรียนพิเศษ ราคาเกือบหมื่น เพื่อที่จะเข้าเรียนที่นี่ แต่ด้วยความที่ว่า ผมชอบ "การดนตรี" มากกว่า ผมก็เลยงอแงไม่อยากเรียน เลยขอเรียนดนตรีที่ โรงเรียนดนตรีของ Yamaha ควบคู่ไปด้วย แต่ก็นะครับ พ่อแม่ผมลำเอียงน่ะสิครับ
พวกเขาก็เลยยัดเยียดให้ผมเรียน ตอนแรกๆผมก็ชอบ "อิเล็กทรอนิกส์" นะครับ แต่โดนแบบนี้ไป ความชอบมันก็น้อยลงสิครับ แม้แต่ผมจะขอซื้อ เปียโนไฟฟ้า มาแทนที่อิเล็กโทนพังๆ เขายังไม่ให้เลยครับ โดยอ้างเหตุผลว่า "ไม่มีตัง" ผมว่านั่นมันเป็นเหตุผลที่งี่เง่ามาก เหตุที่ผมคิดอย่างงั้นอยา่งแรกเลยนะครับ เพราะผมไม่อยากเรียนตั้งแต่แรก แล้วจะยัดเยียดมาให้ทำไม บ่นเสียตังเปล่า มันความผิดใคร มันก็ผิดทั้งคู่ ถ้าดูในมุมพ่อแม่ ก็จะประมาณว่า "มอบสิ่งดีๆให้ไปทำไมไม่รับมันไว้ล่ะ" แต่ถ้ามองในมุมของผม ก็ตามที่พิมพ์มาแหละครับ ปัจจุบัน ผมพยายามทำใจให้ชอบ "อิเล็กทรอนิกส์" อีกครั้ง แต่มันก็เป็นไปไม่ได้แล้วล่ะครับ แล้วสุดท้าย ผมก็หมดศรัทธาในทุกสิ่ง ผมไม่มีความหวังที่จะเรียนต่อ ผมไม่เห็นแม้แต่ความฝันที่วาดไว้ว่า "ผมกำลังนั่งเล่นเปียโนให้ผู้คนนับล้านที่กำลังดูผมอยู่ฟัง" ฝันนั้นมีแต่ความว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลย.. ไม่มีอะไรเลย...
สุดท้ายนี้
ขอฝากไว้ว่า ถ้ารู้ว่าชอบอะไรก็รีบๆงอแงขอพ่อแม่โดยเร็ว ถ้าเขาไม่ให้แนะนำให้ ทะเลาะจนครอบครัวแตกแยก พ่อแม่หย่ากันแบบผมเลยก็ได้ (ล้อเล่น)
ถ้าสิ่งที่เราทำแล้วไม่มีความสุข มีแต่ความทุกข์ เราจะทำไปเพื่อนอะไร ไหนๆการศึกษามันก็มีหลายสายให้เลือก ก็เลือกๆไปเถอะครับ แล้วก็ถ้าจะคอมเมนต์
อะไรที่เป็นการแนะนำผม ขอว่าอย่าเลยครับ ผมขอเดินในทางที่ตัวเองเลือกเดินเถอะครับ #อ่าวนี่มันกระทู้คำถามนี่หว่า
ถ้าจะเลือกเรียนระหว่าง การดนตรี กับ ปวช. สาขา อิเล็กทรอนิกส์ ควรเลือกอันไหนครับ
ในตอน ม.3 ผมสนใจใน "การดนตรี" มีพื้นฐานอัดแน่น และในเวลาเดียวกัน ผมก็สนใจในอะไรที่เกี่ยวกับ "อิเล็กทรอนิกส์" ด้วยเช่นกัน ตอนนั้น ผมก็ไม่ได้คิดอะไรหรอก แต่พอขึ้น ปวช. ปี 2 ผมเริ่มคิดถึงเรื่องอนาคต เราจะทำไรดี ด้วยความลำเอียงของ พ่อแม่ ผมเลยต้องเลือก "อิเล็กทรอนิกส์" มาก่อน ที่พ่อแม่ลำเอียงก็ ไม่ใช่เรื่องไรเลยครับ ถ้าเป็นเกี่ยวกับ "อิเล็กทรอนิกส์" เขาส่งเสริมเต็มที่ ขนาดที่ว่าส่งผมเรียนพิเศษ ราคาเกือบหมื่น เพื่อที่จะเข้าเรียนที่นี่ แต่ด้วยความที่ว่า ผมชอบ "การดนตรี" มากกว่า ผมก็เลยงอแงไม่อยากเรียน เลยขอเรียนดนตรีที่ โรงเรียนดนตรีของ Yamaha ควบคู่ไปด้วย แต่ก็นะครับ พ่อแม่ผมลำเอียงน่ะสิครับ
พวกเขาก็เลยยัดเยียดให้ผมเรียน ตอนแรกๆผมก็ชอบ "อิเล็กทรอนิกส์" นะครับ แต่โดนแบบนี้ไป ความชอบมันก็น้อยลงสิครับ แม้แต่ผมจะขอซื้อ เปียโนไฟฟ้า มาแทนที่อิเล็กโทนพังๆ เขายังไม่ให้เลยครับ โดยอ้างเหตุผลว่า "ไม่มีตัง" ผมว่านั่นมันเป็นเหตุผลที่งี่เง่ามาก เหตุที่ผมคิดอย่างงั้นอยา่งแรกเลยนะครับ เพราะผมไม่อยากเรียนตั้งแต่แรก แล้วจะยัดเยียดมาให้ทำไม บ่นเสียตังเปล่า มันความผิดใคร มันก็ผิดทั้งคู่ ถ้าดูในมุมพ่อแม่ ก็จะประมาณว่า "มอบสิ่งดีๆให้ไปทำไมไม่รับมันไว้ล่ะ" แต่ถ้ามองในมุมของผม ก็ตามที่พิมพ์มาแหละครับ ปัจจุบัน ผมพยายามทำใจให้ชอบ "อิเล็กทรอนิกส์" อีกครั้ง แต่มันก็เป็นไปไม่ได้แล้วล่ะครับ แล้วสุดท้าย ผมก็หมดศรัทธาในทุกสิ่ง ผมไม่มีความหวังที่จะเรียนต่อ ผมไม่เห็นแม้แต่ความฝันที่วาดไว้ว่า "ผมกำลังนั่งเล่นเปียโนให้ผู้คนนับล้านที่กำลังดูผมอยู่ฟัง" ฝันนั้นมีแต่ความว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลย.. ไม่มีอะไรเลย...
สุดท้ายนี้
ขอฝากไว้ว่า ถ้ารู้ว่าชอบอะไรก็รีบๆงอแงขอพ่อแม่โดยเร็ว ถ้าเขาไม่ให้แนะนำให้ ทะเลาะจนครอบครัวแตกแยก พ่อแม่หย่ากันแบบผมเลยก็ได้ (ล้อเล่น)
ถ้าสิ่งที่เราทำแล้วไม่มีความสุข มีแต่ความทุกข์ เราจะทำไปเพื่อนอะไร ไหนๆการศึกษามันก็มีหลายสายให้เลือก ก็เลือกๆไปเถอะครับ แล้วก็ถ้าจะคอมเมนต์
อะไรที่เป็นการแนะนำผม ขอว่าอย่าเลยครับ ผมขอเดินในทางที่ตัวเองเลือกเดินเถอะครับ #อ่าวนี่มันกระทู้คำถามนี่หว่า