คิดว่าผมเป็นโรคกลัวความรักหรือว่ากลัวที่จะไม่มีใครอยู่กับเรามากกว่ากันแน่?

จากหัวข้อเลยนะครับ ผมตอนนี้อายุก็จะย่างเข้า 23 แล้วครับ (เป็นเกย์นะครับแล้วก็หน้าตาไม่ได้หล่อหรือดูดีมาก) เพิ่งจะเรียนจบด้วย ที่ผ่านมาผมก็มีความรักหลายรูปแบบ แต่ผมไม่เคยคบใครถึงปีเลยสักคน ผมไม่รู้ว่าผมดีเกินไป หรือผมจู้จี้ เพราะผมเป็นคนใส่ใจแฟนนะครับ เอาตรงๆ ผมเตือนเขาในเรื่องที่จะเตือนได้ เขาก็จะบอกมาเหมือนๆกันว่า อืม ผมมันน่าเบื่อ แล้วเหตุผลที่จะเลิกกัน บ้างก็บอกผมดีเกินไป พอผมทำตัวแบบว่าปรับตัวลดลงมา เขาก็บอกว่าผมเปลี่ยนไป ผมนี่ งงเลยครับ สรุปคือ ผมต้องทำยังไงหรอ / ไฝแห้ง เกาหัว งง นี่ก็ผ่านมาจะ 11 เดือนละครับที่ไม่มีความรัก มันมีนะครับคนที่เข้ามาคุย มาชอบ แต่ผมกลับรู้สึกเฉยๆกับเขา ผมก็บอกความจริงเขาไปว่า ผมอาจจะรักคนยากขึ้นนะ จะทนได้หรอ เพราะที่ผ่านมาผมว่าผมก็เจ็บมาเยอะนะครับ เบื่อหน่ายเลยทีเดียว อยู่คนเดียวมันอาจจะดีกว่า แบ็คแพ็คไปเที่ยวตจว.บ่อย (เหนือนี้ชอบมาก) ทุกวันนี้ผมก็มีคำถามในหัวทุกวันว่า สรุปว่าผมกลัวที่จะมีความรักหรือกลัวที่จะเสียคนที่เรารักไปอีกมากกว่ากันแน่ ถ้าหากใครเข้ามาอ่านคอมเม้นแลกเปลี่ยนกันได้นะครับ ผมอยากเห็นหลายๆแนวความคิด อยากมีเพื่อนคุยด้วยผมเหงามาก ฮ่าๆ ขอบคุณนะครับ