เราเป็นลูกคนโตค่ะเรียนมหาลัยอยู่ มีน้องชาย1คนอยู่กับพ่อแม่ แต่เราอยู่กับยายตั้งแต่เกิดค่ะ พ่อกับแม่จะหัวโบราณหน่อย จะหวงแล้วก็ห่วงเรามาก แกก็พูดแบบเข้าใจเราอะไรแบบนี้ แต่จริงๆคือไม่เข้าใจเราเลย อยากออกไปเที่ยวแกก็ห้าม แต่พอคุยกับพ่อแม่ แกก็บอกว่าเราคิดแต่แคบๆ แล้วพอขอตรงๆก็บอกว่าอยากไปก็ไปได้แต่ขอให้อยู่ในขอบเขต  แต่พอขอไปจริงๆแกก็ไม่ให้ไป (ที่จริงถึงแกให้ไปเราก็ไม่ไปอยู่แล้ว เราแค่อยากลองขอดู) เราก็อยากมีชีวิตเหมือนเพื่อนคนอื่นบ้างเช่นการตัดสินใจ การดูแล การใช้ชีวิตด้วยตนเองบ้าง แต่แกกำหนดทุกอย่างมาเลยคือเราห้ามออกนอกกรอบ ขอไปทำงานช่วงปิดเทอมแกก็บอกว่าเป็นหวง สถานที่มันอันตรายไม่อยากให้ไป แกบอกว่าถ้าเกี่ยวกับเรื่องเรียนแกไม่ห้ามแกอนุญาตตลอด อันนี้เรื่องจริง แล้วพอเรามีแฟนแกก็บอกให้เป็นได้แค่เพื่อน ห้ามเกินเลย แล้วเรื่องการแต่งตัวคือต้องมิดชิดนะ ห้ามสั้น ห้ามโชว์ คือเราชอบสายฝอ แต่ทำไม่ได้เพราะคำว่าห้าม แล้วเราก็แบบชอบเล่นทรศ แกก็บอกว่าติดแต่ทรศ คุยทรศ ถ้าอยู่กับแกคือต้องรู้ว่าคุยกับใคร คือคอยจับผิดตลอดเวลา แล้วพ่อเป็นคนชอบธรรมมะ ธรรมโม แกก็ชอบสอนเราเกี่ยวกับด้านนี้ ถ้าแกได้พูดเรื่องขึ้นมาแกก็จะยาวเลยอ่ะค่ะเกือบ2ชม ก็มี แกชอบพูดถึงเรื่องกรรมเวร การใช้ชีวิต การกตัญญูต่อผู้มีพระคุณ การมีครอบครัว และอีกมากมายที่แกสอน คือสอนแต่ละคือนานมากกกกกก แล้วคือเราก็พูดกับแกตรงๆว่าแกสอนนาน แกก็ตอบกลับมาว่าเบื่อหรอหรือรำคาญ มันบาปนะใครเค้าให้พูดแบบนี้ ถ้าคนเราไม่มีคุณธรรมแล้วจะดำเนินชีวิตได้ยังไง ถ้าพ่อแม่ไม่สอนหนูตอนนี้จะให้สอนตอนไหน (สอนเรื่องเดิมมาทุกปีถ้าฟังแต่เริ่มเดิมๆจะเป็นยังไง) แกก็สอนไปเรื่อยๆแล้วเราก็แบบฟังจนไม่ไหวอ่ะ แกก็ว่าเราพ่อแม่สอนแค่นี้รับไม่ได้แล้วหรอ  แย่ว่ะ อ่อนนอกแข็งใน นึกว่าเลี้ยงหมาตัวนึงแล้วกัน ซึ่งแบบเป็นคำพูดที่ไม่คิดว่าจะได้ยินจากพ่อแท้ๆตัวเอง เราผิดขนาดนั้นเลยหรอ เรารู้ว่าเรานิสัยเหมือนเด็กๆ แต่แบบคำพูดนี้เรารับไม่ได้เลยค่ะ ซึ่งเราก็คิดว่าพ่อกับแม่ก็รับลูกแย่ที่ไม่ยอมรับฟังคำสั่งสอนไม่ได้เช่นกันน เหมือนมาระบายความในใจเลย