สวัสดีครับ😔 ผมชื่อ อต เอาย่อๆแหละครับ ผมแอบชอบผู้หญิงคนหนึ่งมานานล่ะ ประมาณเกือบครึ่งปีล่ะครับ เธอชื่อ หมูพู ผมตั้งให้เอง เรื่องมีอยู่ว่าผมรุ้จักเธอผ่านเพื่อนคนหนึ่งครับ เพื่อนคนนั้นสนิทกับผมมากและเธอก็เคยเป็นเพื่อนสนิทเพื่อนผมอีกที ตอนปี1เธอเรียนอยู่กับเพื่อนผมแต่เธอก็ได้ย้ายที่เรียนใหม่ในปี2 แต่ช่วงที่เธอสนิทกับเพื่อนผม ผมดันไม่ได้รู้จักเธอ มันอาจเป็นเพราะช่วงเวลานั้นผมไม่ค่อยได้ติดต่อเพื่อนสนิทคนนี้ของผมด้วยแหละครับ...
เข้าเรื่องล่ะครับ...มาวันหนึ่งเพื่อนสนิทผมได้มาเล่าเรื่องของเธอให้ผมฟัง ประมาณๆน่ะครับ ว่าเธอโดนแฟนทิ้งมา รายละเอียดก็เยอะพอสมควร(ขออนุญาตไม่เล่าส่วนนี้น่ะครับ) พอผมฟังจบ ผมมีความรู้สึกหนึ่งที่มันมาจากไหนไม่รู้ว่า’ผู้หญิงคนนี้ไม่สมควรที่จะต้องมาเจออะไรแย่แบบจากคนแบบนี้แม้แต่นิดเดียว’ เอาง่ายๆผมรู้สึกว่าเธอเป็นผู้หญิงที่น่าดูแลน่ะครับ ผมลืมบอกไปว่าเธอทำงานที่ภูเก็ต ส่วนตัวผมอยู่โคราชครับ ไกลกันพอสมควร หลังจากที่ผมฟังเรื่องราวต่างๆๆของเธอ ผมก็ศึกษาประวัติเธอทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ ถามเพื่อนบาง ส่องเธอทุกแอฟก็ว่าได้ จะผมแน่ใจแล้วว่าคนนี้แหละที่ผมอยากดูแลจริงๆ ...
1/12/60 อยู่ๆเธอก็ได้โบกมือ👋🏻มาในเฟสบุ้คผม ทั้งหน้าวอลและแชทเรยครับ บอกตรงความรู้สึกตอนนั้นมันอธิบายไม่ถูกเรยครับ ผมจึงตอบกลับไป
เธอได้ถามผมว่าส่องเฟสเธอใช่ไหม( เอาจริงมันก็น่าถามครับผมลั่นไปกดไลค์รูปแบบนานมากๆๆของเธอไปสะหลายรูป) ผมจึงตอบเธอไปว่าเอาตรงๆๆก็ใช่แหละครับ ต่อจากนั้นเราก็ถามตอบกันไปเรื่อย แนะนำชื่ออะไรประมาณนั้นครับ แล้วเธอก็ได้เล่าเรื่องแฟนเก่าเธอให้ผมฟังมากมาย จึงผมรู้สึกเป็นห่วงเธอมาก ได้แต่รับฟังครับ ผมปลอบได้เท่าทีทำได้ จนบางครั้งผมอยากไปอยู่เป็นเพื่อนเธอด้วยซ้ำ แต่เพราะช่วงเวลานั้นผมไม่ค่อยว่างเรยงานผมเยอะมาก ได้แต่ค่อยรับฟังจริงๆๆครับ เป็นห่วงแค่ไหน ก็ทำได้แค่รู้สึก อยากดูแลแค่ไหน ก็ทำได้อดทนรอเวลาที่ได้เจอกันทั้งๆที่ไม่มีอะไรการันตีได้เรยว่าผมกับเธอจะได้พบกัน
ผมคุยกับเธอเรื่อยมาครับจนวันหนึ่งมันมีช่วงเวลาที่ผมจะไม่ค่อยได้คุยกัน เพราะเธอทำงานช่วงกลางวัน ผมก็เช้าใจว่าเธอทำงานปกติ ....อยู่เธอก็มาเล่าให้ผมฟังว่าแฟนเก่าเธอกลับมา😢เอาตรงๆตอนนั้นผมแทบลุกทั้งยืนเรยครับ มันก็เสียใจแหละครับ ใครกันมันจะอยากให้คนที่ตัวเองชอบกลับไปหาแฟนเก่า แต่เธอก็เล่าให้ผมฟังว่า...(รายละเอียดตรงนี้ขออนุญาตข้ามน่ะครับ) ใจความสั้นๆเขากลับมาทำร้ายจิตใจเธออีกครั้ง ยอมรับเรยครับตอนนั้นที่ผมฟัง ผมยังเสียใจกับเธอเรยน้ำตาไหลได้ความรู้สึกตอนนั้น มันแบบเห็นเธอเสียใจแล้วมันรู้สึกเศร้าไปเรยแหละครับ...แต่ผมก็ทำได้แค่เดิมๆครับรับฟัง ปลอบใจ พยายามชวนเธอคุยเรื่องอื่นบ้าง เพื่อให้เเธอไม่ต้องคิดมาก แต่มันก็ไม่ค่อยดีขึ้นสักเท่าไร อันนี้ผมสัมผัสได้จริงๆเพราะดุเหมือนเธอจะรักแฟนคนนี้
คุยกันมาประมาณเดือนหนึ่งผมจึงตัดสินขอจีบเธอ...แต่คำตอบที่ได้ก็คือ”เรายังไม่พร้อมมีใคร” ครับอันนี้ผมเข้าใจ ด้วยความที่เธอรักแฟนเธอมาก ผมไม่โกรธเธอสักนิดเรยน่ะครับ ผมรู้สึกดีสะอีก ว่าผู้หญิงคนนี่จริงใจมาก เธอกล้าที่จะผมความรู้สึกที่เธอรู้สึกจริงๆออกมา ผมไม่ยอมแพ้ครับเดินหน้าต่อ ส่วนใหญ่ผมได้คุยกันแค่ในแชทน่ะครับ ไม่ค่อยได้โทรนับครั้ง นับเวลาได้ไม่ถึง3นาที เธอเป็นแชทแรกของทุกเช้าที่ผมตื่น และแชทสุดท้ายของทุกคืนที่ผมจะบอกก่อนนอน วันๆหนึ่งไม่ค่อยได่คุยกันมากมายครับแต่ก้คุยกันทุกวัน เธอมักจะบอกผมว่าไปนั่นไปนี่ ผมรู้สึกดีน่ะครับอย่างน้อย เธอก็คงอยากให้ผมรับรู้เรื่องราวของเธอ และอีกอย่างผมก็จะได้ไม่ต้องค่อยเป็นห่วงมาก ทำแบบนี้ทุกวันครับ นับวันผมยิ่งรู้สึกรักเธอมากขึ้น
จึงมาถึงวันวาเลนไทน์ครับ เข้าเดือนที3 ที่ผมกับเธอได้คุยกันมา วันนั่นผมรู้สึกประทับใจมากกมันเป็นวาเลนไทน์ที่ผมจะไม่มีวันลืม ใครจะคิดครับ คุยกันมาหลายทุกวันไม่เคยได้คุยโทรศัพท์กันขนาดนี้ วันนั้นผมได้คุยสายกับเธอนานมากประมาณ14นาที 22 วินาที ถ้าผมจำไม่ผิด แล้ววันนั้นเธอน่ารักมากครับไม่ไปเที่ยวด้วยหลังจากเลิกงาน ปกติเธอจะไปเที่ยวกับพี่น่ะ ผมได้ทำเซอร์ไพรส์เธอนิดหนึ่งครับ เพราะเธอบอกว่าไม่ให้ผมส่งอะไรไปเซอร์ไพรส์ที่ ที่พักเธอ ด้วยความที่ยังไงมันก็เป็นวันแห่งความรักผมก็อยากทำให้คนที่ผมรัก ผมจึงซื้อช่อดอกไม้ช่อหนึ่ง พร้อมลูกโป่งเซอร์ไพรส์ ให้กับเธอโดยการมอบผ่านวิดิโอคอล ผมไม่หรอกว่าเธอจะรู้สึกดีมากแค่ไหน แต่สิ่งเดียวที่ผมรู้ คือ ผมตั้งใจทำให้เธอจริงๆๆและหวังว่าเธอจะชอบมันบ้าง ...
หลังจากเหตุการณ์วาเลนไทน์ผ่านไปผมก็ยังเดินหน้าต่อน่ะครับ ผมตัดสินใจขอเธอจีบอีกครั้ง เพราะตลอดเวลาที่คุยกันเธอก็ยังยืนยันสถานะว่า เธอกับผม เราเป็นแค่เพื่อนกัน คำตอบก็เหมือนเดิมครับ แต่ผมบอกเรย ผมไม่ยอมแพ้ง่ายๆครับ ผมรู้สึกไปแล้วให้เธอไปหมดแล้วจริงๆ ผมพยายามต่อครับ มันมีความรู้สึกวาปหนึ่งขึ้นมาว่าหรือผมกับเธอยังไม่ได้เจอกันตัวจริง มันจึงทำให้เธอไม่แน่ใจในตัวผม...
20/05/61 ผมตัดสินใจบินไปหาเธอที่ภูเก็ต ถามความรู้สึกตอนนั้น บอกได้เราว่าทุ่มเทมากครับ
...วินาทีที่รู้ตัวว่าอยู่ภูเก็ต บอกได้คำเดียวว่าอยากเจอหน้าเธอมาก พอผมถึงที่พัก ที่ผมจองไว้ตอนแรก เธอได้ชวนผมไปเที่ยวด้วย ด้วยความที่อยากเจอหน้าแหละครับ ผมแล้วไปหาเธอตรงที่เธอบอก พอถึงก็ได้บอกเธอมาเจอ วาปแรกที่เธอเดินมาหาผมที่รถ เอาจริงๆตอนนั้นตัวผมเย็นไปหมดเรย มันเขินจริงๆครับ เธอน่ารักมาก มากจริงๆๆๆ ทำผมตกหลุมรักไปจังๆเรย วินาทีที่ได้มองหน้าแล้วคุยกันครั้งแรกมันเขินแบบบอกไม่ถูกเรยครับ หลังจากได้คุยกันผมก็ให้เธอพาไปส่งที่ที่พักใหม่ ที่อยู่ใกล้ที่พักเธอ แล้วเราก็แยกย้ายกันไปครับ ผมไปภูเก็ต3วัน2คืนครับ มีโอกาสไปเที่ยวกับเธอ2คนวันหนึ่ง นอกจากก็มีพี่กับหลานผมไปด้วย แต่ทุกช่วงเวลาที่ผมไปเที่ยวกับเธอมันรู้สึกดีมากๆเรยครับ จนถึงวันกลับเธอทำเอาผมนี้แทบพูดไม่ออกเรย เธอมีของขวัญเล็กๆให้ผม ซึ่งมันเป็นของที่ผมชอบมากด้วย จะไม่ให้ผมรักได้ไง ยิ่งจะได้กลับยิ่งเศร้าใจ
หลังจากที่ผมได้เจอเธอครั้งนั้นผมก็ยิ่งรู้สึกรักเธอมากขึ้นจนแทบไม่อยากคิดว่าถ้าวันหนึ่งผมกับเธอไม่ได้คุยกันมันจะเป็บยังไง แค่เธอหายไปแค่ช่วงเวลาหนึ่งผมยังเป็นห่วงเธอขนาดนี้....ครั้งที่3ครับ ผมขอจีบเธออีกครั้ง คำตอบครับ เหมือนเดิม หรือสิ่งที่ผมทำอยู่มันมีแค่ผมรู้สึกคนเดียวตั้งแต่แรกจริงๆ หรือผมพยายามน้อยไป ผมไม่รู้ว่าเพราะอะไรจริงๆ ผมกับเธอมันเป็นไปไม่ได้ขนาดนั้นหรือยังไง ไกลกันหรือใจเธอมีคนที่เธอรู้สึกมากกว่าผมไปแล้ว...ผมอธิบายไม่ถูก มันเป็นความรู้สึกที่ผมเหนื่อยแหละครัลตอนนี้ ถามว่าผมจะถอยไหมคงไม่หรอกครับ แต่ผม...เฮ้อ
ต่อไม่ไหว😭
แค่ผมอยากให้รู้ว่าผมรู้สึกกับคุณมากแค่ไหน...
แพ้ระยะทาง vs คนในใจคุณ?
เข้าเรื่องล่ะครับ...มาวันหนึ่งเพื่อนสนิทผมได้มาเล่าเรื่องของเธอให้ผมฟัง ประมาณๆน่ะครับ ว่าเธอโดนแฟนทิ้งมา รายละเอียดก็เยอะพอสมควร(ขออนุญาตไม่เล่าส่วนนี้น่ะครับ) พอผมฟังจบ ผมมีความรู้สึกหนึ่งที่มันมาจากไหนไม่รู้ว่า’ผู้หญิงคนนี้ไม่สมควรที่จะต้องมาเจออะไรแย่แบบจากคนแบบนี้แม้แต่นิดเดียว’ เอาง่ายๆผมรู้สึกว่าเธอเป็นผู้หญิงที่น่าดูแลน่ะครับ ผมลืมบอกไปว่าเธอทำงานที่ภูเก็ต ส่วนตัวผมอยู่โคราชครับ ไกลกันพอสมควร หลังจากที่ผมฟังเรื่องราวต่างๆๆของเธอ ผมก็ศึกษาประวัติเธอทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ ถามเพื่อนบาง ส่องเธอทุกแอฟก็ว่าได้ จะผมแน่ใจแล้วว่าคนนี้แหละที่ผมอยากดูแลจริงๆ ...
1/12/60 อยู่ๆเธอก็ได้โบกมือ👋🏻มาในเฟสบุ้คผม ทั้งหน้าวอลและแชทเรยครับ บอกตรงความรู้สึกตอนนั้นมันอธิบายไม่ถูกเรยครับ ผมจึงตอบกลับไป
เธอได้ถามผมว่าส่องเฟสเธอใช่ไหม( เอาจริงมันก็น่าถามครับผมลั่นไปกดไลค์รูปแบบนานมากๆๆของเธอไปสะหลายรูป) ผมจึงตอบเธอไปว่าเอาตรงๆๆก็ใช่แหละครับ ต่อจากนั้นเราก็ถามตอบกันไปเรื่อย แนะนำชื่ออะไรประมาณนั้นครับ แล้วเธอก็ได้เล่าเรื่องแฟนเก่าเธอให้ผมฟังมากมาย จึงผมรู้สึกเป็นห่วงเธอมาก ได้แต่รับฟังครับ ผมปลอบได้เท่าทีทำได้ จนบางครั้งผมอยากไปอยู่เป็นเพื่อนเธอด้วยซ้ำ แต่เพราะช่วงเวลานั้นผมไม่ค่อยว่างเรยงานผมเยอะมาก ได้แต่ค่อยรับฟังจริงๆๆครับ เป็นห่วงแค่ไหน ก็ทำได้แค่รู้สึก อยากดูแลแค่ไหน ก็ทำได้อดทนรอเวลาที่ได้เจอกันทั้งๆที่ไม่มีอะไรการันตีได้เรยว่าผมกับเธอจะได้พบกัน
ผมคุยกับเธอเรื่อยมาครับจนวันหนึ่งมันมีช่วงเวลาที่ผมจะไม่ค่อยได้คุยกัน เพราะเธอทำงานช่วงกลางวัน ผมก็เช้าใจว่าเธอทำงานปกติ ....อยู่เธอก็มาเล่าให้ผมฟังว่าแฟนเก่าเธอกลับมา😢เอาตรงๆตอนนั้นผมแทบลุกทั้งยืนเรยครับ มันก็เสียใจแหละครับ ใครกันมันจะอยากให้คนที่ตัวเองชอบกลับไปหาแฟนเก่า แต่เธอก็เล่าให้ผมฟังว่า...(รายละเอียดตรงนี้ขออนุญาตข้ามน่ะครับ) ใจความสั้นๆเขากลับมาทำร้ายจิตใจเธออีกครั้ง ยอมรับเรยครับตอนนั้นที่ผมฟัง ผมยังเสียใจกับเธอเรยน้ำตาไหลได้ความรู้สึกตอนนั้น มันแบบเห็นเธอเสียใจแล้วมันรู้สึกเศร้าไปเรยแหละครับ...แต่ผมก็ทำได้แค่เดิมๆครับรับฟัง ปลอบใจ พยายามชวนเธอคุยเรื่องอื่นบ้าง เพื่อให้เเธอไม่ต้องคิดมาก แต่มันก็ไม่ค่อยดีขึ้นสักเท่าไร อันนี้ผมสัมผัสได้จริงๆเพราะดุเหมือนเธอจะรักแฟนคนนี้
คุยกันมาประมาณเดือนหนึ่งผมจึงตัดสินขอจีบเธอ...แต่คำตอบที่ได้ก็คือ”เรายังไม่พร้อมมีใคร” ครับอันนี้ผมเข้าใจ ด้วยความที่เธอรักแฟนเธอมาก ผมไม่โกรธเธอสักนิดเรยน่ะครับ ผมรู้สึกดีสะอีก ว่าผู้หญิงคนนี่จริงใจมาก เธอกล้าที่จะผมความรู้สึกที่เธอรู้สึกจริงๆออกมา ผมไม่ยอมแพ้ครับเดินหน้าต่อ ส่วนใหญ่ผมได้คุยกันแค่ในแชทน่ะครับ ไม่ค่อยได้โทรนับครั้ง นับเวลาได้ไม่ถึง3นาที เธอเป็นแชทแรกของทุกเช้าที่ผมตื่น และแชทสุดท้ายของทุกคืนที่ผมจะบอกก่อนนอน วันๆหนึ่งไม่ค่อยได่คุยกันมากมายครับแต่ก้คุยกันทุกวัน เธอมักจะบอกผมว่าไปนั่นไปนี่ ผมรู้สึกดีน่ะครับอย่างน้อย เธอก็คงอยากให้ผมรับรู้เรื่องราวของเธอ และอีกอย่างผมก็จะได้ไม่ต้องค่อยเป็นห่วงมาก ทำแบบนี้ทุกวันครับ นับวันผมยิ่งรู้สึกรักเธอมากขึ้น
จึงมาถึงวันวาเลนไทน์ครับ เข้าเดือนที3 ที่ผมกับเธอได้คุยกันมา วันนั่นผมรู้สึกประทับใจมากกมันเป็นวาเลนไทน์ที่ผมจะไม่มีวันลืม ใครจะคิดครับ คุยกันมาหลายทุกวันไม่เคยได้คุยโทรศัพท์กันขนาดนี้ วันนั้นผมได้คุยสายกับเธอนานมากประมาณ14นาที 22 วินาที ถ้าผมจำไม่ผิด แล้ววันนั้นเธอน่ารักมากครับไม่ไปเที่ยวด้วยหลังจากเลิกงาน ปกติเธอจะไปเที่ยวกับพี่น่ะ ผมได้ทำเซอร์ไพรส์เธอนิดหนึ่งครับ เพราะเธอบอกว่าไม่ให้ผมส่งอะไรไปเซอร์ไพรส์ที่ ที่พักเธอ ด้วยความที่ยังไงมันก็เป็นวันแห่งความรักผมก็อยากทำให้คนที่ผมรัก ผมจึงซื้อช่อดอกไม้ช่อหนึ่ง พร้อมลูกโป่งเซอร์ไพรส์ ให้กับเธอโดยการมอบผ่านวิดิโอคอล ผมไม่หรอกว่าเธอจะรู้สึกดีมากแค่ไหน แต่สิ่งเดียวที่ผมรู้ คือ ผมตั้งใจทำให้เธอจริงๆๆและหวังว่าเธอจะชอบมันบ้าง ...
หลังจากเหตุการณ์วาเลนไทน์ผ่านไปผมก็ยังเดินหน้าต่อน่ะครับ ผมตัดสินใจขอเธอจีบอีกครั้ง เพราะตลอดเวลาที่คุยกันเธอก็ยังยืนยันสถานะว่า เธอกับผม เราเป็นแค่เพื่อนกัน คำตอบก็เหมือนเดิมครับ แต่ผมบอกเรย ผมไม่ยอมแพ้ง่ายๆครับ ผมรู้สึกไปแล้วให้เธอไปหมดแล้วจริงๆ ผมพยายามต่อครับ มันมีความรู้สึกวาปหนึ่งขึ้นมาว่าหรือผมกับเธอยังไม่ได้เจอกันตัวจริง มันจึงทำให้เธอไม่แน่ใจในตัวผม...
20/05/61 ผมตัดสินใจบินไปหาเธอที่ภูเก็ต ถามความรู้สึกตอนนั้น บอกได้เราว่าทุ่มเทมากครับ
...วินาทีที่รู้ตัวว่าอยู่ภูเก็ต บอกได้คำเดียวว่าอยากเจอหน้าเธอมาก พอผมถึงที่พัก ที่ผมจองไว้ตอนแรก เธอได้ชวนผมไปเที่ยวด้วย ด้วยความที่อยากเจอหน้าแหละครับ ผมแล้วไปหาเธอตรงที่เธอบอก พอถึงก็ได้บอกเธอมาเจอ วาปแรกที่เธอเดินมาหาผมที่รถ เอาจริงๆตอนนั้นตัวผมเย็นไปหมดเรย มันเขินจริงๆครับ เธอน่ารักมาก มากจริงๆๆๆ ทำผมตกหลุมรักไปจังๆเรย วินาทีที่ได้มองหน้าแล้วคุยกันครั้งแรกมันเขินแบบบอกไม่ถูกเรยครับ หลังจากได้คุยกันผมก็ให้เธอพาไปส่งที่ที่พักใหม่ ที่อยู่ใกล้ที่พักเธอ แล้วเราก็แยกย้ายกันไปครับ ผมไปภูเก็ต3วัน2คืนครับ มีโอกาสไปเที่ยวกับเธอ2คนวันหนึ่ง นอกจากก็มีพี่กับหลานผมไปด้วย แต่ทุกช่วงเวลาที่ผมไปเที่ยวกับเธอมันรู้สึกดีมากๆเรยครับ จนถึงวันกลับเธอทำเอาผมนี้แทบพูดไม่ออกเรย เธอมีของขวัญเล็กๆให้ผม ซึ่งมันเป็นของที่ผมชอบมากด้วย จะไม่ให้ผมรักได้ไง ยิ่งจะได้กลับยิ่งเศร้าใจ
หลังจากที่ผมได้เจอเธอครั้งนั้นผมก็ยิ่งรู้สึกรักเธอมากขึ้นจนแทบไม่อยากคิดว่าถ้าวันหนึ่งผมกับเธอไม่ได้คุยกันมันจะเป็บยังไง แค่เธอหายไปแค่ช่วงเวลาหนึ่งผมยังเป็นห่วงเธอขนาดนี้....ครั้งที่3ครับ ผมขอจีบเธออีกครั้ง คำตอบครับ เหมือนเดิม หรือสิ่งที่ผมทำอยู่มันมีแค่ผมรู้สึกคนเดียวตั้งแต่แรกจริงๆ หรือผมพยายามน้อยไป ผมไม่รู้ว่าเพราะอะไรจริงๆ ผมกับเธอมันเป็นไปไม่ได้ขนาดนั้นหรือยังไง ไกลกันหรือใจเธอมีคนที่เธอรู้สึกมากกว่าผมไปแล้ว...ผมอธิบายไม่ถูก มันเป็นความรู้สึกที่ผมเหนื่อยแหละครัลตอนนี้ ถามว่าผมจะถอยไหมคงไม่หรอกครับ แต่ผม...เฮ้อ
ต่อไม่ไหว😭
แค่ผมอยากให้รู้ว่าผมรู้สึกกับคุณมากแค่ไหน...