ยอมรับความจริง แต่ทำไมไม่ยอมหยุดที่จะพยายามกับ "คนไม่มีใจ" ต้องทำอย่างไร?

เราชวนเขาไปเที่ยวต่างจังหวัด (ไปกันหลายคน) ชวนทางไลน์ ทั้งที่เจอกันเกือบทุกวัน แต่เวลาเจอมันสั่นไม่กล้าชวน รวบรวมความกล้า พิมพ์แล้วลบ หลายครั้ง... กว่าจะตัดใจส่ง

อยากให้เรามีโอกาสใกล้ชิดกัน ให้เราได้รู้จักกันมากขึ้น ตอนแรกเขาบอกว่าสนใจนะ อยากไปเที่ยวด้วย
  
แต่พอเริ่มวางแผนจริงจัง
เขาก็บอกว่า ขอคิดดูก่อน... วันจันทร์จะบอก
ตอนนั้นวันศุกร์
  
วันจันทร์.. ไม่เจอกัน เพราะเขาไปต่างจังหวัด แล้วเขาเงียบหายไป
  
รู้ว่าเขาคงจะ "ลืมที่จะปฏิเสธ"
  
เราก็ไม่ได้ทวงคำตอบ
"คำปฏิเสธมาช้า.. ดีกว่า"
อย่างน้อยก็ยังมีความหวัง ทั้งที่อีกใจยอมรับ
ทำใจไว้ได้เลย
  
ผ่านไปจนวันพุธ พอเจอหน้ากัน ในที่ประชุม (ไม่ได้นั่งใกล้กัน) เขาเดินมาหา บอกว่า "ไปไม่ได้นะครับ มีธุระต้องจัดการ"
  
ความรู้สึกเราโยนตัวไปมา
  
ตอนที่กดส่งไลน์ไปชวน... ใจกล้า
ตอนที่ตอบว่าสนใจ... ใจรื่น
ตอนที่บอกขอคิดดูก่อน...ใจไหว
ตอนที่ลืมปฏิเสธ...ใจบาง
ตอนที่บอกว่าไปไม่ได้... ใจร้าว
  
  
สงสารใจ ตอนนี้กำลังรวบรวม... ใจ
ไม่ใช่ครั้งแรก ใจแกร่งเมื่อไร คงจะวนลูปอีก
สองปีกว่าแล้ว
  
โธ่เอ๊ย.. ใจ เมื่อไรจะท้อ เมื่อไรจะพอ
เมื่อไรจะยอมรับ กับคนไม่มีใจ ให้เขาไปทำไม
  
  
เหมือนกันบ้างไหมคะ แล้วจะทำอย่างไร ถึงจะตัดใจ?